Broodjesdag. Voor als je toevallig kipfilet hebt liggen. Even bakken, aan stukken scheuren en een sausje maken. Klaarrrrrr.
Uiteraard kun je kip ook in kleine stukjes snijden en even marineren in een lepeltje shaoxing met een lepeltje (donkere) sojasaus. Maar op broodjesdagen is mijn trek groter dan mijn geduld. Dus de kip haalt de marinade zelden.
Koud is het ook vast lekker, maar dat zou ik niet weten. Op broodjesdagen blijft er nooit iets over 
Tja. Een jaar geleden at ik nog geen spruiten. Kwam gewoon niet in mij op. De lucht van spruiten deed mij gruwelen, maar dat hebben er meer geloof ik. Tot dit voorjaar, toen ik van die kleine spruiten zag liggen. Ergens in mijn achterhoofd was blijven hangen dat je kleine spruiten moest hebben en niet van die grote dikke. Nah, dat moest ik dan toch maar een keertje proberen. Wat kon mij gebeuren, behalve een stinkend huis.
Maar warempel, ik lust blijkbaar gewoon spruiten. Was dat even een openbaring. En met enige regelmaat staan ze op het menu.
Nu stond wel de lucht van (te lang) kokende spruiten mij helder voor de geest, dus gingen ze in de wok. Niet helemaal een succes, want de spruiten bleven wat aan de harde kant. Ik kook ze nu kort voor en roerbak ze vervolgens gaar. In een gietijzeren wok, want dat vind ik in dit geval wat prettiger dan een gewone wok. Maar een gewone wok kan natuurlijk ook prima, of desnoods een hapjespan.
Dit is natuurlijk variant 576 op het idee van spruitjes roerbakken, maar dat mag de pret niet drukken.
Dat ding van vrijdag, die donkergroene, blijkt een winter melon ofwel waspompoen te heten. Ook wel hairy cucumber of wax gourd en nog een rijtje beeldende namen. De grote versie heeft wel wat weg van een meloen. Vandaar wellicht de naamgeving. Maar voor de jonge variant is de naam fuzzy melon veel leuker. De jonge exemplaren hebben nl. kleine haartjes, terwijl de volgroeide exemplaren een wasachtige coating hebben.
Maar dan. Wat doe je er mee? De fuzzy melon wordt blijkbaar vooral gegeten in roerbakgerechten en in soep. De smaak is van zichzelf vrij neutraal, maar het neemt de smaak over van waarin het wordt gegaard.
Voor een eerste keer is roerbakken niet leuk, dus het werd een soepje. De meeste recepten hebben het bij soepjes met fuzzy melon veelal over gedroogde st. jakobsschelpen oftewel conpoy, maar dat heb ik niet liggen. Dus het is een freestyle soepje geworden.
Of beter gezegd: wat zijn het? Gisteren gekocht in mijn favoriete Utregse toko.
Ze hadden helaas geen aubergines, dus dan koop je gewoon wat anders i.p.v. zonder groenten naar huis te gaan (hoewel ik al wel een zakje bloeiende chinese bieslook en peultjes had gepakt). Zo’n bitterkomkommer lijkt me nog steeds niks, gewoon omdat ik bitter niet lekker vind. De luffa’s waren me te smal en laat ik nu eens een weekje geen paksoi eten. Choi sum was wat duur, dus ging ik voor wat anders. In ieder geval een groene radijs, die herkende ik. Maar in de onderste dozen zag ik nog iets liggen.
Binnenkort weer eters. De voorpret is de helft van de lol. Al jaren Aziatisch geïnspireerd, met veel Indisch, Chinees of Indiaas. Hoewel dat laatste al enige tijd niet meer. Komt wel weer. Misschien binnenkort voor een vega-twetentje, da’s wel weer een mooie gelegenheid om Indiaas uit te pakken. (Ook om zelf weer eens paneer te maken. Lang over gedaan om dat onder de knie te krijgen. Het recept weer eens opsnorren.). Soms trouwens ook een mengelmoesje, als de gerechten maar bij elkaar passen. Geen liflafjes, zoals mijn moeder zou zeggen. De kans dat je honger hebt na een maaltijd is 0.
Voor de ondersteuning bij de voorpret gebruik ik een schriftje. Om ideetjes in op te schrijven en vooral weer door te strepen. Een gemiddeld serieus etentje omvat 2 of 3 pagina’s aan krabbels. Kortom, eten wordt serieus genomen.
Over ruim drie weken weer een twetentje samen met @RRuthje. Zij verzorgt de gelegenheid en de drank, ik het eten. Voor deelname is een twitteraccount bijna verplicht. Bijna, want als we je heel aardig vinden, mag het ook zonder. Hoewel een kunstje dan wel op prijs wordt gesteld. Misschien moeten we daar wat meer op aandringen, als vermaeck tussen de gangen door. Neem ik mee voor de volgende DM-sessie. Maar zo ontmoeten we weer oude vrienden die we soms al 10 jaar of langer niet hebben gezien.
Aubergine, komkommer, courgettes, sugar snaps, shanghai bok choy, haricots verts en bloemkool in de koelkast. Ienemienemutte… Ik zie de komkommer en denk aan vullen. Ik zie de courgette en denk ‘dat moet daar natuurlijk ook mee kunnen!’. De vulling is een mix van die van de gestoomde rundvleespasteitjes en die van de gevulde komkommer. Moet kunnen toch?
Je bakt de courgette kort aan beide zijden, schroeit het als het ware dicht en stoomt hem daarna gaar. Daardoor blijft het heel sappig. Errug lekker!
Ik ben dol op pinda’s. Maar ik ben wel toe aan wat variatie. Al die kant-en-klare zaken in de supermarkt ben ik nu wel een keer op uitgekeken. Dus zelf maar prutsen. Poging 1 was met knoflook en rode peper. Niet slecht voor een eerste keer denk ik dan, maar ik zou het niemand voor willen zetten. Vandaag poging 2. Met de laatste teentjes knoflook (geen paniek, vrijdag ga ik nieuwe kopen) en zonder rode peper, maar nu met wat kruiden. Deed ik het vorige keer met 2 of 3 lepels olie, nu deed ik het met 1,5 dl. Gek genoeg waren ze de vorige keer vetter. Maar dat kan natuurlijk ook goed aan mijn halfbakken eerste poging liggen.
Ik vond het maar raar, de eerste keer pindasoep. Vooral ook omdat het zo waterig was, waar ik blijkbaar een soort saté in een soepkom had verwacht. Waar je net als bij goeie erwtensoep de lepel rechtop in kon zetten. Wat beduusd liet ik de soep van mijn lepel weer in het bord vallen. “Hoort dat zo dun te zijn?” vroeg ik aarzelend. Verbaasde blikken vielen mij ten deel. “Joh, heb je nog nooit pindasoep gegeten?” Met schaamte in mijn stem moest ik bekennen dat ik dat inderdaad nog nooit had gedaan.
Nu jaren later maak ik het met enige onregelmaat zelf. En in onderstaand recept ben ik blijven hangen. Het zoutvlees is gesneuveld in de vega-jaren en is daarna ook niet teruggekeerd. Het belangrijkste wat ik nog wel eens wil veranderen is de sambal. Standaard met een paar lepels lekkere sambal badjak. Maar als je niet bang bent, is ook een lepel(tje) sambal setan lekker.
De ontdekking van afgelopen jaar is eigenlijk wel de Sichuan-keuken. Volgens mij begon dat met dit recept van Robin van Aziatische-ingrediënten.nl. Mijn eerste reactie: “Fabelhaft”. Beter kan ik het eigenlijk nog steeds niet omschrijven. Wat smaakt dat geweldig! Het was ook mijn eerste kennismaking met de heerlijke sichuanpeper. Destijds gebruikte ik nog een inferieure kwaliteit, maar tegenwoordig heb ik mijn voorraadkast gevuld met zakjes van het merk Bai Wei Zhai.
Roodgekookt rundvlees staat hier intussen regelmatig op het menu. Zowel solo als bij (tw)etentjes. En in de vriezer heb ik altijd wel een paar bakjes klaar staan. Het is nl. zo ontzettend lekker…
Als snel ontdekte ik uiteraard ook Fuchsia Dunlop, uit wiens ‘Sichuan Cookery’ onder het kussen ligt. Overigens heb ik van haar een nieuwe titel in de pre-order staan, nl. ‘Every Grain of Rice’. Wel even wachten nog tot februari 2012…
Ook erg lekker is dit recept voor vis, niet van Dunlop maar her en der te vinden. Helemaal zonder sichuanpepers, maar de combi van heet en zuur is erg lekker. Elke stevige witvis kan, maar ik gebruik pangafilet.
Al meer dan vijftien jaar krijg ik voor dit linzensoepje een onbetaalbare glimlach terug. Alleen dat al is voor mij een reden om dit soepje met enige regelmaat te maken. Een linzensoepje is bovendien altijd lekker en is voor mij de traditionele opener in een Indiaas restaurant.
Zelfgemaakt ideaal als voorafje, geserveerd in een klein kommetje of als hoofdmaaltijd in een flinke kom met daarnaast nog een naan. Continue reading »
Laatste reacties