Binnenkort een Vega-Twetentje. Deze pompoencurry staat hoog op het lijstje. Ik zit er nl. aan te denken om dit keer eens India als thema te doen. De uitdaging zit ‘m nog wel in het menu. Ik heb de neiging veel curry’s te doen, is best lekker, maar je moet uitkijken dat het niet te zwaar wordt. Anders zeggen ze halverwege de derde gang al allemaal *plof*…
Zoals zo vaak met een curry is deze zacht van structuur en ook heel kruidig, vol en warm van smaak. Maak mij er maar wakker voor ‘s nachts!
Soms mislukken dingen jammerlijk. Dit is één van die dingen. Yoghurtijs met sechuan buttons lijkt geen succes te zijn. De tintelende ervaring van de sechuan buttons blijft nl. achterwege. Ik proef van alles, maar geen sechuan buttons. Ook geen ‘bloemige’ of ‘grassige’ smaak. Waarom is me nog niet duidelijk, hoewel je in eerste instantie zou bedenken dat er te weinig in zit. Maar zeven van die dingen kaalgeplukt, achteraf misschien toch te weinig. Wellicht heeft het te maken met het zuur uit de yoghurt en de limoen. Misschien worden daardoor het hele effect van tintelingen op de tong en de lippen teniet gedaan. Als ik wat sap van de limoen meng met wat plukjes van de sechuan buttons gebeurt er in ieder geval te weinig naar mijn mening. Daarnaast verdooft het ijs de tong natuurlijk, dat merk je goed als je een bloem eet direct naar een hap ijs. Wacht je even, dan heb je wel tintelingen
Vroegah… at ik steevast op zaterdag gebakken vis. Kibbeling (van wisselende kwaliteit) of een lekkerbekje van de zaterdagse visboer. Ik moest daar ineens aan denken toen ik voor de visboer stond. Alleen had ik helemaal geen zin in gebakken vis en al helemaal niet met een deeglaagje er om heen. Blijkbaar gaan dat soort dingen helemaal uit je systeem als je het een tijdje niet eet. Maar een visje voor de lunch zag ik wel zitten. Het werd een stukje heilbotfilet. Het recept is snel en superlekker.
Nog niet zo heel lang geleden, toen er ernstig meer Damten was dan nu, kreeg ik zin in hartige taart. Nu wil de pech dat hartige taart niet echt aan te raden is voor iemand waar ernstig teveel van is. Toen ik eerder een taart maakte, greep ik dankbaar in de vriezer voor een bakje bladerdeeg. Maar dat ging dus ff niet. Na een tijdje zoekenzoekenzoeken vond ik op De Kooktips een recept waar voor het bereiden van het deeg nauwelijks vet aan te pas komt.
Maar wie denkt dat ik een vetfobie heb, die zit verkeerd. Want er gaat gewoon een stuk vette chorizo door de taart. Yummie!
En mocht er wonderlijk genoeg een stuk taart overblijven: koud is het ook heel goed te eten!
Soms heb je van die dagen. Begin je vroeg, eindig je laat. Heb je bovendien ook nog geen eten klaar. Dat soort dagen eindigen nog wel eens als broodjesdag. Maar moet je wel broodjes in huis hebben. Vandaag niet. Wel een restje rijst in de koelkast. Verder verrassend weinig. Ik zou natuurlijk een hand garnalen kunnen ontdooien, maar mijn honger was groter dan mijn geduld. Dus nog net niet met de jas aan stond ik achter het fornuis voor een supersnel rijstgerechtje. Volgens mij heet gebakken rijst met ei (Egg Fried Rice) in het Chinees Dan Chao Fan. Zo ben ik het tenminste ooit ergens tegen gekomen en zo vind ik het terug in verschillende varianten via google (hoewel er volgens mij ook een tv-serie is met die naam…).
Dit maak ik er meestal van. Op zichzelf misschien wat flauw, maar met een flinke lepel Lao Gan Ma met gedroogde groente spiced de boel flink op.
Tomato Egg Drop Soup, ook wel Tomato Eggflower Soup. Vertaal dat maar eens naar het Nederlands en laat het dan nog logisch klinken. Tomatensoep met Vallend Ei of Tomatensoep met een Bloem van Ei. Als ik zo op internet kijk is de tomatensoep één van de versies van de Egg Drop Soup. Dat is trouwens de Google-vertaling naar het Nederlands van Egg Drop Soup, Egg Drop Soup. Niet echt creatief dus. Het ‘Egg Drop’ verwijst naar de manier waarop je het ei verwerkt in de soep. Je laat een licht geklutst ei in een dunne continu straal in de soep vallen terwijl je roert. Daardoor ontstaat een fraai patroon van eierslierten. En dat patroon noemt men ook wel eggflower.
De soep past in mijn zoektocht naar een lekkere maaltijd met tomaat, onderdeel van Project Y(uk!). Bij de eerste poging speelde ik een beetje vals, de tomaten werden namelijk helemaal doodgekookt in een garnalencurry. Maar het was voor mij toch al een kleine overwinning om verse tomaten te gebruiken in plaats van ingeblikte. Bij de volgende keer wilde ik toch wel een stapje verder gaan. Al werd op Twitter bij een foto van de eerste tomatensoeppoging opgemerkt dat ik de tomaat wederom goed verstopt had. Dat klopte ook wel, want je kunt niet voorzichtig genoeg zijn met tomaten 
. Voor de tweede poging heb ik dan ook twee tomaten gebruikt. Het is een ongebonden soep, dus het ziet er sowieso wat waterig uit. Maar de stukjes tomaat zijn duidelijk te herkennen.
Onlangs gaf ik mijzelf de uitdaging een aantal dingen te eten waarvan ik ooit had besloten dat ik ze niet lekker vond of zelf niet lustte. Vandaag de aftrap met de tomaat. Tomaten vind ik een beetje vies nl. Ze voelen raar, ze ruiken raar en ze smaken raar. Tomaten eet ik in een fles Heinz of als puree. Of uit een blik. En uitsluitend omdat het recept er om vraagt. Maar proeven wil ik het eigenlijk niet. Noem het een gemis of zelfs een gebrek. Het heeft niet aan mijn opvoeding gelegen, want mijn moeder heeft het echt geprobeerd. Iedereen bij ons thuis eet ook tomaten, behalve ik dus. Tot nu. Maar ik moet eerlijk zijn, een blote tomaat is natuurlijk wel een stap te ver. Daar begin ik niet aan. Misschien later, als ik groot ben. Op dit moment in de tijd is het van eminent belang dat de tomaat dood is. Ik wil geen risico lopen.
Als je heeeeeeeeeeeel goed naar de foto kijkt, zie je de tomaat. Maar ik neem het je niet kwalijk als je ‘m niet ziet. Maar hij zit er in, twee zelfs. Twee dikke, vette vleestomaten.
De lunch was wel heel licht, dus mijn maag begon halverwege de middag te protesteren. In plaats van toe te geven aan een ‘lekkere trek’, moest de koelkast er aan geloven. Al een tijdje een Chinese groene radijs in mijn koelkast liggen, dus dat ding moest een keertje op. Het recept is uit Revolutionary Chinese Cookbook van Fuchsia Dunlop, alleen zij gebruikt een rettich (daikon).
Tijd om een uitdaging aan te gaan. Er zijn nl. een aantal dingen die ik niet lekker vind, jawel, zelfs vies vind. Zeker als ik ze bloot eet. En dat terwijl horden mensen om mij heen het wel lusten, sterker nog, het heerlijk vinden. Tot begin dit jaar had ik dat, of beter, had ik gedacht dat te hebben met spruitjes. Maar wat blijkt, die vind ik dus vreselijk lekker [receptje].
Nu ga ik zoute haring echt niet lekker vinden. Ga ik dus ook niet proberen. Daarvoor gruwel ik er net iets teveel van. En hetzelfde geldt voor koffie of chocolademelk. Yuk! De lucht alleen al! En verklaar mij maar voor gek, maar ik eet dus geen tomaten, behalve die dode tomaat uit de fles. En af en toe eens wat puree. Of wat andere ingeblikte tomaat die verdwijnt in een groter geheel. Een afgeleide als soepje smaakt ook prima, maar puur, dus een blote tomaat, komt er bij mij niet in. Het is ook de hele textuur van dat ding dat me niet aanstaat. Ligt het op een broodje, dan schuift het snel naar de rand van het bord.
Maar ja, het irriteert me wel een beetje dus.
Tijd om een lijstje te maken met dingen die ik niet lust of lekker vind, maar waar ik wel een serieuze poging wil doen om toch nog eens te proberen. Koffie, chocolademelk en zoute haring zijn in ieder geval uitgesloten. En After-Eight trouwens ook! Dat zouden ze eigenlijk gewoon moeten verbieden! Pepermunt hoort in de vorm van het hoofd van Wilhelmina in je mond te verdwijnen, niet geperst tussen chocola. En over olijven twijfel ik nog, dus die mogen op het lijstje.
Dus laat ik er maar meteen een projectje van maken, dan weet ik zeker dat ik het ook daadwerkelijk ga doen. Het sluit overigens ook wel aan bij mijn lijstje ‘Moet ik nog doen!’ aan de rechterzijde, maar dat zijn dingen die ik nog nooit heb gemaakt en dus een keertje wil proberen.
Feitelijk weet ik wat het is, want dat staat op de verpakking. Maar ik kan er niets over vinden. Het is vederlicht, voelt heel zacht aan, het ruikt nergens naar en het ziet er grappig uit.
Laatste reacties