Het werd wel weer eens tijd voor een update. Door al dat gewerk heb ik de laatste tijd maar weinig puf gehad om uitgebreid in de keuken te staan. Gelukkig bestaan er ook nog snelle recepten. Het oorspronkelijke recept kreeg ik van een vriend, al weer jaren geleden. Het was Turks. Het recept heb ik niet meer, kwijtgeraakt in een verhuizing. Ik had het ook al tijden niet meer gemaakt, totdat ik mij onlangs vaag herinnerde dat ik wel eens pannekoekjes maakte van courgette. Sindsdien heb ik het toch al weer een paar keer gegeten. En hier dan, op verzoek, het gefrutselde receptje.

Continue reading »

 

Chinese aubergines zijn ECHT veel lekkerder dan die grote dikke exemplaren. Die blief ik eigenlijk niet meer. De slanke aubergines zijn zachter en voller van smaak. Gestoomd en ontveld lekker met een dressing van chili-olie (foto), maar ook gestoofd erg lekker met (runder)saucijsjes of Merquez-worstjes. En ook niet moeilijk.

Continue reading »

 

Uiensalade oftewel piaz kachumbar. Eigenlijk zou ik dit vandaag klaarmaken op een vega-twetentje voor 8 als het tweede voorgerecht. Alleen stak mijn rug daar een stokje voor. Even rustig aan doen dus, maar dat betekent wel dat ik met een flinke groentevoorraad zit, waaronder een hoeveelheid aardappelen :-)

De aardappelkoekjes kun je zowel warm als koud eten, maar een warm aardappelkoekje in combinatie met de frisse en koude uien vind ik zelf het lekkerste.

Continue reading »

 

‘Aanschouw de amateur’ twitterde ik trots, ‘zelluf gemaakt chapatis’. Voor het eerst. Hele volksstammen eten het dagelijks, maar ik had het nog nooit dat ongerezen Indiaas brood gemaakt. Maar voor alles een eerste keer. Het kneden is even een vervelend klusje misschien, maar eigenlijk is het verrassend simpel om te maken. Je moet alleen niet te ongeduldig zijn. Rustig even wachten als het deeg moet rusten.

Traditioneel maak je het met atta, een volkoren tarwemeel uit India. Maar die kon ik natuurlijk weer niet vinden, dus ik gebruikte gewone volkorenmeel als alternatief. De eerste keer tenminste, de tweede keer gebruikte ik een combi van volkorenmeel en bloem (2:1). De tweede keer vond ik de chapatis mooier en ze werden ook beter gaar. Voor de volgende keer hou ik de combi volkorenmeel/bloem aan. Tot ik natuurlijk atta heb gekocht, het ‘echte spul’ :-)

En aangezien er kip in de koelkast lag, een knoflook-peperkip recept. En het restje po choy moest er ook aan geloven.

Met onderstaande hoeveelheden maak je 4 chapatis. De tweede keer maakte ik de deegballetjes iets kleiner en had ik er 6.

Continue reading »

 

Volgens mij had ik het al eens eerder ergens geroepen, maar ik heb de afgelopen maanden meer bloemkool gegeten dan in de 20 jaar hiervoor. Ik weet niet waar dat destijds is misgegaan. Feit is wel dat ik sinds weer vlees eet sinds twee jaar, gevarieerder eet dan daarvoor. Maar vooral ook aan groenten. Geen idee hoe dat komt. Terwijl ik toen ook best gevarieerd at. Blijkbaar ben ik tegenwoordig toch nog meer bezig met eten dan daarvoor. Raarrrrrr.

Maar bloemkool dus. Als soepje. Uit het smakelijke India.

Continue reading »

 

Onlangs kocht ik ‘Korea Spicy Rice Cake Sticks‘. Geen idee wat het was, maar ik had het al vaker zien liggen, dus het moest er een keer van komen. Er zat een zakje bij met saus en een voorbeeldreceptje. Hoe moeilijk kon het zijn? Toevallig schreef Robin er enkele dagen later op Aziatische Ingredienten.nl een stukje over. Maar wat bleek dus: mijn ‘Korea Spicy Rice Cake Sticks’ was helemaal niet Koreaans, het was Chinees! Terwijl Robin zelf een sausje zou maken, leek het haar wel een goed idee als ik het zakje probeerde en haar vertelde wat ik er van vond :-) Omwille van de wetenschap offer ik mij natuurlijk maar al te graag op. Het groter belang staat tenslotte voorop!

Overigens ben ik nauwelijks bekend met de Koreaanse keuken, dus ik wist niet wat ik qua saus kon verwachten. En feitelijk nog steeds niet, want het spul is Chinees… Zo uit het zakje smaakte de saus als gewone gefermenteerde chilibonensaus, maar dan zonder de bonen. Ietwat zoetig. Zo op het bord, proef je meer de chili en blijft het wat zoetig. Niet heel erg spicy, maar best wel lekker. Beetje zoutig wellicht. En oh ja, de rijstcakes vond ik ook lekker. Compact en stevig, maar niet taai.

Voor de volledigheid nog even het receptje. Maar een volgende keer is het leuker en net zo makkelijk om zelf een sausje te maken. Dus daar kom ik nog op terug!

Continue reading »

 

Binnenkort een Vega-Twetentje. Deze pompoencurry staat hoog op het lijstje. Ik zit er nl. aan te denken om dit keer eens India als thema te doen. De uitdaging zit ‘m nog wel in het menu. Ik heb de neiging veel curry’s te doen, is best lekker, maar je moet uitkijken dat het niet te zwaar wordt. Anders zeggen ze halverwege de derde gang al allemaal *plof*…
Zoals zo vaak met een curry is deze zacht van structuur en ook heel kruidig, vol en warm van smaak.  Maak mij er maar wakker voor ‘s nachts!

 

Continue reading »

 

De lunch was wel heel licht, dus mijn maag begon halverwege de middag te protesteren. In plaats van toe te geven aan een ‘lekkere trek’, moest de koelkast er aan geloven. Al een tijdje een Chinese groene radijs in mijn koelkast liggen, dus dat ding moest een keertje op. Het recept is uit Revolutionary Chinese Cookbook van Fuchsia Dunlop, alleen zij gebruikt een rettich (daikon).

Continue reading »

 

Tja. Een jaar geleden at ik nog geen spruiten. Kwam gewoon niet in mij op. De lucht van spruiten deed mij gruwelen, maar dat hebben er meer geloof ik. Tot dit voorjaar, toen ik van die kleine spruiten zag liggen. Ergens in mijn achterhoofd was blijven hangen dat je kleine spruiten moest hebben en niet van die grote dikke. Nah, dat moest ik dan toch maar een keertje proberen. Wat kon mij gebeuren, behalve een stinkend huis.
Maar warempel, ik lust blijkbaar gewoon spruiten. Was dat even een openbaring. En met enige regelmaat staan ze op het menu.

Nu stond wel de lucht van (te lang) kokende spruiten mij helder voor de geest, dus gingen ze in de wok. Niet helemaal een succes, want de spruiten bleven wat aan de harde kant. Ik kook ze nu kort voor en roerbak ze vervolgens gaar. In een gietijzeren wok, want dat vind ik in dit geval wat prettiger dan een gewone wok. Maar een gewone wok kan natuurlijk ook prima, of desnoods een hapjespan.

Dit is natuurlijk variant 576 op het idee van spruitjes roerbakken, maar dat mag de pret niet drukken.

Continue reading »

 

Dat ding van vrijdag, die donkergroene, blijkt een winter melon ofwel waspompoen te heten. Ook wel hairy cucumber of wax gourd en nog een rijtje beeldende namen. De grote versie heeft wel wat weg van een meloen. Vandaar wellicht de naamgeving. Maar voor de jonge variant is de naam fuzzy melon veel leuker. De jonge exemplaren hebben nl. kleine haartjes, terwijl de volgroeide exemplaren een wasachtige coating hebben.

Maar dan. Wat doe je er mee? De fuzzy melon wordt blijkbaar vooral gegeten in roerbakgerechten en in soep. De smaak is van zichzelf vrij neutraal, maar het neemt de smaak over van waarin het wordt gegaard.
Voor een eerste keer is roerbakken niet leuk, dus het werd een soepje. De meeste recepten hebben het bij soepjes met fuzzy melon veelal over gedroogde st. jakobsschelpen oftewel conpoy, maar dat heb ik niet liggen. Dus het is een freestyle soepje geworden.

Continue reading »