Terug van een reisje bleek een huisgenoot in de keuken pizza te maken met gekocht deeg. Dat deed ons terugdenken aan ongeveer 10 jaar geleden, toen we ook terugkwamen en een inwonende student pizza van een rol deeg van Tante Fanny stond te maken. Vers uit de koeling. Alleen wisten we dat niet meteen.

Er waren er al meerdere bodems geprobeerd in de loop der tijd. Voorgebakken en in een plastic of kartonnen verpakking. Afbak-pizzadeeg uit de diepvries beviel ons ook niet.

Nu heeft de student nooit zin om zelf deeg te maken, een beetje als zijn oom. Hij vond en vindt onze zelfgemaakte pizzabodems wel lekkerder, maar bodems uit de winkel zijn nu eenmaal makkelijker en sneller.

Dus onze eerste reactie toen was, het moet niet gekker worden. In ons huis toch open en bloot pizza bakken van kant-en-klaar deeg. De student had er lak aan, aan ons opbouwende commentaar. Dat krijg je als je ze een mening gunt. Een gevolg van opvoeden heet dat geloof ik.

Maar ineens waren in de super opgerolde deeglappen in de koeling, met bakpapier en al. Niet voorgebakken en wel gemaakt met gist, zoals wij ook altijd doen. Best vers deeg. En met die woorden keek hij ons zwijgend aan. Vers gistdeeg. Wat is nu nog jullie probleem?

Wij beschouwden het als een test. Het is al eerder hier opgeschreven: in ons huis mag je vrij combineren met ingrediënten. Krijg je lekkere nieuwe maaltijden van. Dus we blijven testen als anderen met iets anders komen.

“We gaan wel wat van je pizza proeven.” Dat was geen probleem.

Tijdens de bereiding bleek dat hij 2 goed losgeklopte eieren over de pizza goot. In mijn eigen studententijd wel eens in een meerdere verdiepingen tellende studentenpizzeria – geen Italiaan(se) in zicht – een pizza gegeten waar in het midden een spiegelei was meegebakken. Dat was eens maar nooit weer. A priori leek dit nog erger.

Hij had het tijdens een vakantie met andere studenten voor het eerst gegeten. 2 eieren is precies genoeg om de hele bodem te bedekken. We zouden wel merken dat het best lekker is. En hij kreeg gelijk, ook door de andere ingrediënten uit onze koelkast.

Onder andere chipotle saus, die fenomenale saus uit Mexico.

Nog niet opeten

• pizzadeeg op een rol, uit de koeling
• handjevol geraspte belegen Goudse kaas
• 2 eieren
• 3 eetlepels passata
• 2 theelepels chipotle saus
• 2 volle eetlepels Castello Danablu 50+

Aan het werk

Verwarm de elektrische oven voor op 210°C.

Rol de pizza voorzichtig af. Niet trekken want dan wordt het een ellips in plaats van een rondje. Het is een best groot rondje overigens.

Vouw de randen om, dan past de pizza beter in de oven.

Smeer de passata met de bolle kant van een eetlepel uit over de pizzabodem.

Verbrokkel er de Danablu over.

Laat de chipotle saus van 10 centimeter hoogte al druppelend op de passata vallen. De druppels spatten dan wat uiteen: het verspreidt zich als vanzelf.

Klop de 2 eieren goed los in een beker en giet de eieren dan langzaam over de hele bodem.

De geraspte kaas erover verdelen en 22 minuten in de oven bakken.

Resultaat

Lekkere pizza, weer eens wat anders door de eieren.

Mooi kleurtje ook, door de eieren. Totaal anders van smaak, in mijn herinnering, dan dat spiegelei op de pizza. Gek dat je dat soort negatieve dingen zo scherp onthoudt.

Dit kleine succes riep om een volgende test zodat we dan een hele pizza konden proeven in plaats van dat kleine stukje dat werd aangereikt door de student.

En sindsdien kopen we wel eens een rol pizzadeeg uit de koeling van een supermarkt.

Wel alleen als we geen tijd (denken te) hebben voor het zelf laten rijzen van het deeg. Want zelf deeg maken is veel leuker.