Archief van
Auteur: BroeR

Sloppy Spaanse paella-rijst met Mexicaanse tinten

Sloppy Spaanse paella-rijst met Mexicaanse tinten

Veelkleurige maaltijd, maar verder niet helemaal een genot voor het oog. Wel voor de mond en neus. Zo eten wij ook wel eens. Zeker als we op vakantie zelf moeten koken na een dag vol inspanningen.

Want zo is deze maaltijd ooit ook begonnen, op vakantie zelf kokend. De foto laat ook een typisch voorbeeld zien van een lekkere maaltijd die, door de presentatie, het nooit zal redden tot de tafels van (sterren)restaurants. Een typische op vakantie- en thuismaaltijd. Zo’n maaltijd die je alleen aan de buitenwereld laat zien omdat je nu eenmaal deelneemt aan een foodblog, omdat die maaltijd echt heel lekker is.

Veelkleurige maaltijd, maar een foto in hard en direct zonlicht vereist speciale kunde en camera. In ieder geval een modernere digitale camera dan die wij nog steeds gebruiken. Want die werd al weer ruim 20 jaar geleden gekocht in Taunton, Engeland, toen onze oerdegelijke Oost-Duitse spiegelreflex camera uit Dresden na vele jaren trouwe dienst er plotseling mee ophield. Die in Engeland gekochte camera is still going strong. Maar hé, we zijn een foodblog en nog niet op zoek naar een plekje aan de muur in het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam.

Taunton, de stad met een prachtig beeld van een draak aan de muur van de bibliotheek [1]. Je komt op weg ernaartoe langs Stonehenge. Altijd stoppen voor een bezoekje! Verveelt nooit. Draken kom je niet alleen tegen in Wales. Ook Somerset kent ze. En wel de ‘Somerset Dragon’ [2], what’s in a name. Volgens de overlevering een nogal agressieve draak, die het vooral zou hebben gemunt op melkmeisjes. Uiteindelijk door een bisschop onthoofd met een zwaard. Zoek je pratende draken, dan moet je bij J.J.R. Tolkien zijn.

Wie houdt er nu niet van draken? Wij hebben in ieder geval al ruim 20 jaar een wakende groene draak in de tuin. Inmiddels wat verweerd door weer en wind. Maar met 20 kilo aan de haak waait die niet weg. Gekocht in IJmuiden en gemaakt in, jawel, Somerset. Kleine wereld.

Maar goed, een tijdje terug was er op een Engelse zender een serie over wat chef-koks thuis aten. Dat viel regelmatig in dezelfde categorie als deze maaltijd: snel, makkelijk en lekker. Want ook chef-koks hebben soms jonge kinderen of thuis een hele kleine keuken. Er werd gezegd, ‘uitgebreid koken doe ik elke dag al in het restaurant, dan ga ik dat thuis toch niet nog eens doen’. Klinkt logisch.

Spaanse paella met Mexicaanse tinten is zo’n snelle en lekkere vakantie- en thuismaaltijd. De medeblogger heeft de Mexicaanse keuken volop omarmd, gezien zijn vele recepten op Reutel. En die keuken is ook heel interessant. Zeker als je van scherpe pepertjes en koriander houdt. En laten dat nu net ingrediënten zijn die in ons huishouden juist niet unaniem omarmd worden.

Geen nood. De Mexicaanse keuken komt voort uit die van de Maya’s en Azteken, met ook nog eens veel Spaanse invloeden. Dan heb je recepten en ingrediënten genoeg om uit te kiezen. Hier mais, paprika en limoen. En in plaats van kidneybonen, naar verluidt heel populair in Mexico, zwarte bonen gebruikt. Simpelweg omdat wij die in gebakken vorm lekkerder vinden.

Op vakantie alles gekocht in het dorpswinkeltje, om ’s avonds een maaltijd mee te maken. In plaats van Mexicaanse arroz rojo (rode rijst) daarom dit keer net als toen paella rijst gebruikt.

…

Lees Meer Lees Meer

Een 3-lagen boter-pecannoten cake

Een 3-lagen boter-pecannoten cake

Bij thuiskomst na een korte even-weg-vakantie wachtte een leuke verrassing op ons. Een 3-layer butter-pecan cake, helemaal zelf gemaakt door de thuisblijvers. Een cake die ook flink wat tijd kost om te maken, te bakken en af te koelen.

Het was het waard, want hun versie van 3-layer butter-pecan cake was superlekker. Dat bevestigde zelfs de medeblogger, die 2 dagen na onze thuiskomst weer eens lekker voor ons kookte. Hij ontkwam niet aan het nuttigen van een stukje cake.

Vorig jaar was er bij thuiskomst al een slagroom-cheesecake uit de koelkast, nu een zelfgemaakte laagjes cake met frosting. Verrassing bij thuiskomst voor het 2e jaar op rij. Dan is het in Nederland een traditie.

Ze hadden op internet gezocht met de woorden fancy cakes, en deze butter-pecan cake was 1 van resultaten. Nu onthouden zoekmachines wat je eerder hebt gezocht, dus bij mij kwam deze versie van een butter-pecan cake niet bovendrijven. Wel heel veel andere voorbeelden. Link niet gekregen van de huisgenoten – Alright then. Keep your secrets. – maar niet veel later kreeg ik toch hun versie van het recept toegestuurd.

Veel pecannoten en een ruime hoeveelheid roomboter, dat was na lezing meteen duidelijk. En heel erg veel suiker, dat ook.

Pecannoten zijn inheems in de VS en Noord-Mexico. De combinatie met boter is ontstaan in het zuidelijke deel van de VS. Dat het dan tegenwoordig veel pecannoten en boter is maakt het in mijn gedachten ook meteen Amerikaans. Dat veel op de borden werd nog eens bevestigd door vrienden die een reis door Amerika maakten.

Meestal wordt voor een gelaagde cake het biscuitgebak in 1 stuk gebakken en dan horizontaal doorgesneden. Hier gaat het anders. Het recept meldde dat de cake in 3 bakblikken tegelijkertijd moest worden gebakken. Dat probeerden de thuisblijvers dus ook. Alleen, we hebben maar 2 bakblikken met een diameter van 9 inch, de totale baktijd werd door de 3e cakelaag meteen 2 keer zo lang. Dat geeft wel tijd om de frosting te maken.

Ze waren zelf wel kritisch op hun eigen resultaat. Ze vonden de frosting-laag bovenop veel te dik en hard. En daardoor te zoet. Het overheerste de smaak van boter en pecannoten te veel. Hoe weet je hoeveel voor de buitenlaag over te houden als je de binnenlagen eerst moet doen? Bij poging 1 heb je die ervaring niet. Simpel.

Maar goed, wat simpele wiskunde had hen hier kunnen helpen, maar ze deden het op gevoel. Geen angst om iets fout te doen. Experimenteren en leren. Geweldig. De frosting-lagen binnenin de cake waren volgens hen precies goed, en die waren inderdaad heel lekker.

En ze verbaasden zich tijdens het maken over hoeveel poedersuiker roomboter wel niet kan opnemen.

Met hun toestemming, en met hun foto’s, hier de thuisblijvers versie van de 3-layer butter-pecan cake gepresenteerd.

…

Lees Meer Lees Meer

Kabeljauw op linguine met Gewurztraminersaus

Kabeljauw op linguine met Gewurztraminersaus

De Elzas is een speciaal gebied. Veel langer dan breed, je wordt haast wel gedwongen van noord naar zuid te reizen, en omgekeerd.

Op de terrasjes genieten van de wijnen uit de streek, bijvoorbeeld in het historische Grande Île in Strasbourg, dat op de werelderfgoedlijst van Unesco staat, Munster kaas eten en wandelen in de Vogezen. Afzakken langs de wijnroute en historische steden als Hunawihr, Riquewihr, Colmar en Mulhouse bezoeken. Niets mis mee. Alleen even een BOB aanwijzen.

Historisch gebied ook. De Elzas ligt aan de Rijn en dat betekent dat er altijd veel schepen langs zijn gevaren. Schepen betekent handel, wie wil het gebied dan niet bezitten? En dat heeft de Elzas geweten.

Julius Ceasar’s troepen versloegen in 58 BC de Tribokers. De Elzas werd onderdeel van de Romeinse provincie Germania Superior. Na het einde van het Romeinse rijk werden de Germaanse Alemannen de baas. In de 8e eeuw kwam de Elzas samen met Lotharingen in het Duitse Rijk terecht. Aan het eind van de middeleeuwen kwamen delen van Elzas regelmatig dan weer in Franse handen en dan weer in Duitse handen, tot het in 1945 definitief Frans grondgebied werd.

Die verscheidenheid aan bezitters vind je terug in de lokale keuken, die is divers met onverwachte combinaties. In de zomer zuurkool eten met veel verschillende vleessoorten op 1 en hetzelfde bord? In de Elzas heel gewoon met de Choucroute d’Alsace, sinds 2018 een beschermde naam in Europa.

De wijnen zijn ook heel herkenbaar, ook al worden ze ook in andere landen geproduceerd onder dezelfde naam. Een hele speciale wijn is Gewurztraminer, zonder ü geschreven in Frankrijk. Gewurztraminer is een krachtige, geurende wijn met een volle kruidige smaak. Gewürz betekent niet voor niets specerijen in het Duits.

Gewurztraminer is dominant en blijft ook in en bij kruidige maaltijden altijd wel overeind. Dat betekent dat als je de andere ingrediënten wilt blijven proeven je deze met een beetje zorg moet kiezen, of de hoeveelheid Gewurztraminer moet beperken. Dus knoflook gebruiken we hier niet, hoe lekker het ook is.

Gewurztraminersaus is heel populair in delen van de wereld voor over kreeft- en/of krabbenvlees. Het kan echter ook prima met witvis en met een smaakvolle pastamaaltijd.

Deze Gewurztraminersaus is niet bedoeld om los te proeven, maar over de kabeljauw en sijpelend tussen de linguine, daar is diezelfde saus ineens superlekker.

…

Lees Meer Lees Meer

Schwäbische Spätzle met pesto alla Genovese

Schwäbische Spätzle met pesto alla Genovese

Pesto alla Genovese. Men noemt het de oorspronkelijke pesto, uit Genua in Noord-Italië. Of dat waar is? Naar verluidt stamt pesto af van het oud Romeinse smeersel moretum. Vanaf dat punt kun je in de tijd vele afslagen nemen. Bijvoorbeeld naar pesto alla Trapanese, met amandelen, uit Sicilië, en naar de rode pesto alla Calabrese uit Calabrië in Zuid-Italië, ook met amandelen.

Pesto all Genovese wordt authentiek gemaakt van basilicumblaadjes, pijnboompitten, knoflook, Parmezaanse kaas (hoewel ook Pecorino mag blijkbaar), olijfolie extra vierge en zout. Alles in een speciale volgorde vijzelen en mengen en je hebt pesto. Voor ons is basilicum essentieel in pesto. Geen frivoliteiten op dit gebied.

Basilicum, Ocimum basilicum. Dat moet je wel toevoegen want er zijn heeft veel planten die basilicum heten. Zoals Thaise basilicum, Ocimum basilicum var. thyrsifloradie, die de medeblogger graag gebruikt maar nog geen Reutel-recept aan heeft gewijd. Basilicum, lekker, zowel de verse blaadjes als de steeltjes. Raak je de blaadjes aan dan komt de lekkere geur vrij.

We gebruiken basilicum vaak. Losse blaadjes vooral op pizza’s, in pasta’s en door salades. Hele takjes laten we lang mee sudderen in tomatensauzen voordat we ze aan het eind weer verwijderen. Levert lekkere tomatensausen op. Maar we gebruiken basilicum uiteraard ook om zelf pesto te kunnen maken. In 10 minuten klaar. Alleen een reis naar de winkel duurt al langer, laat staan zoeken, afrekenen en terug reizen.

De planten kopen we tegenwoordig wel bij onze supers, in een pot met aarde. En daar zijn we niet alleen in. The Guardian meldde op 15 juni 2024 dat bij navraag bij de grote Engelse supermarkten dat zowel Tesco, Asda, Sainsbury’s als Ocado verklaarden dat basilicum het meest verkocht werd van alle kruiden. Gezien het aantal basilicumplanten in onze supers zal dat in Nederland niet anders zijn.

Dat kopen bij supers brengt wel een aantal uitdagingen met zich mee. Basilicumplanten zijn vast in de kas omhoog getrokken; een snelle geforceerde groei, zodat ze zo snel mogelijk verkocht kunnen worden. Geen natuurlijk gedrag. De term plofplant wordt wel gebruikt in relatie tot basilicumplanten uit de supermarkt. In de potten zitten vast veel plantjes met maar 1 stengel.

We hebben vrienden en kennissen die de blaadjes meteen beginnen op te eten, waardoor ze na een korte tijd alweer een basilicum plant moeten kopen. Vast precies wat de commerciële supermarkten willen. Wij doen het anders.

Wij laten de gekochte plant eerst met rust. We zetten het op een plek voor een raam met halfopen luxaflex. Vrij constante temperatuur en geen wind of vocht. Uit de volle zon ook. Koeler dan de tropische en subtropische gebieden waar de plant in de natuur voorkomt, maar bij ons werkt het. Want na even bijkomen van de gedwongen groeispurt, begint de plant langzaam te groeien. We hebben er zelfs af en toe bloemetjes in!

Een bijna 50 centimeter hoge basilicumplant. In de winkel worden ze verkocht als ze zeg 20 centimeter hoog zijn. Je hoeft ze niet eens te verpotten om ze in leven te houden. En als de plant(en) zo’n 50 centimeter hoog is (zijn) gaan we delen van de takjes gebruiken in gerechten.

En we kopen op tijd een nieuwe basilicum plant, die ook eerst weer mag bijkomen. Zo hebben wij altijd verse basilicum in huis. We kunnen daardoor altijd zelf pesto maken, want eigengemaakte pesto die je op de dag zelf gebruikt is echt veel lekkerder dan die uit potjes uit de winkel.

Neem je pesto uit een potje, dan moet je wel even op de lijst met ingrediënten kijken. Want er zijn nogal wat verschillende potjes pesto te koop die niet helemaal aan de authentieke ingrediëntenlijst voldoen, ook niet al we ons beperken tot waar pesto alla Genovese op het potje staat. Oftewel, helemaal niet.

Zonnebloemolie in plaats van olijfolie extra vierge is populair. Soms zit er Grana Padano in, geen Parmezaanse kaas, en geen Pecorino. Cashewnoten of amandelen komt ook vaak voor. Maar er is ook wel een bijna pareltje die Basilico Genovese BOB gebruikt, maar toch naast olijfolie extra vierge en pijnboompitten ook nog zonnebloemolie en cashewnoten bevat. Om de prijs te drukken?

Maak je zelf pesto, begin daar dan mee tijdens het bereiden van de maaltijd en tel 10 minuten bij de maaktijd op.

…

Lees Meer Lees Meer

Kaneelcake met koffie en gember, en vanille-ijs

Kaneelcake met koffie en gember, en vanille-ijs

Naar verluidt kan je tijdens een hittegolf beter hete thee drinken dan koud ijs eten, om af te koelen via transpireren. Maar ja, ijs is wel erg lekker bij warm weer. Raketjes!

Roomijs en cake is bij ons een traditionele combinatie. Roomijs uit de vriezer, dat hadden we. De cake moest nog wel worden gemaakt. Onze oven staat in de bijkeuken. Die hitte kon meteen naar buiten, zonder de rest van het huis nog verder op te warmen, ook tijdens een hittegolf.

Cake dus. Echter, geen vanille-stokje of vanille-extract in huis. En dat is toch vervelend als je net hebt bedacht dat je een kaneelcake met vanille erin wilt maken. Dan maar iets anders eraan toevoegen. Maar wat?

Het was nog redelijk vroeg in de ochtend. De koffie was net vers gezet. Ochtend koffie, dus sterk. En sinds we het recept voor koffie in de spaghettisaus van Sainsbury’s hebben getest, gebruiken we af en toe koffie als ingrediënt in maaltijden. Af en toe, want ruim voor het avondeten is de koffie echt al op. Daarom meteen een beetje koffie uit de thermoskan geschonken en laten afkoelen tot kamertemperatuur. Zodat het later koud met de eieren kan worden vermengd.

Koffie. Er moet ooit iemand hebben gedacht, laat ik die rode en/of gele koffiebessen nu eens lang in de zon laten drogen. En daarna de 2 bonen per bes lang en langzaam laten branden, vervolgens stuk malen en er heet water opgieten. Om het op te drinken. Best gek toch. Die iemand moet heel veel vrije tijd hebben gehad.

Arabica en Robusta zijn de soorten koffiebonen die het meest gebruikt worden om koffie van te maken. De experts melden dat Arabica milde en fruitige smaken en aroma’s heeft. Robusta bonen leveren een stevige bittere smaak en sterke aroma’s. Omdat gemalen koffie meestal mixen zijn van de Arabica en Robusta soorten, smaakt koffie van iedere fabrikant anders, maar in ieder geval met tinten bitter, zoet en soms ook nog wat nootachtig. En net als wijnliefhebbers, proeven echte koffiekenners er nog een hele trits aan andere smaken in.

Wij gebruiken sterke koffie vooral in hartige maaltijden. Het voegt dan iets toe. Koffie als een extra specerij. Maar koffie kan ook in een dessert. Denk aan tiramisu. Of zoals hier, in een cake.

Wat nog meer toevoegen? Kaneelcake was al besloten. Dunne plakjes verse gember, dat gebruiken we regelmatig in verse thee, met kaneelstokjes. De combi werkt gewoon. Daarom die combi, maar nu in poedervorm, gebruikt in een cake.

Daarom, kaneelcake met koffie en gember, en vanille-ijs.

…

Lees Meer Lees Meer

Mierzoete Griekse portokalópita, of toch niet?

Mierzoete Griekse portokalópita, of toch niet?

Zo af en toe krijg ik van huisgenoten een foto toegestuurd van een gerecht of een papier overhandigd met een recept. Soms vergezeld door de vraag of ik het alsjeblieft een keer wil maken, soms ohne worte. Maar in beide gevallen is de bedoeling duidelijk. Jij maakt het, wij eten het op. Nu vind ik niet alle gekregen recepten even interessant om te maken. Sommige blijven daardoor liggen.

En zo eten we dingen die ik zelf waarschijnlijk nooit zou hebben uitgezocht. Smaken verschillen, en dat kan zeer nuttig zijn. Je krijgt zo veel meer eet-variatie in huis. Het zijn wel regelmatig recepten voor cakes en desserts. Nu houd ik niet zo van zoet. 1 van de redenen dat ik in zelfgemaakte koekjes en cakes zo min mogelijk suiker probeer te verwerken. Aan kleine stukjes, om te proeven, heb ik vaak al genoeg. Daar denken de medebewoners heel anders over. Dus alles komt elke keer weer helemaal op.

Een manier om een gegeven recept altijd te laten maken is het als vaderdagcadeau te geven. Dan is er een soort van morele plicht om een gegeven paard niet in de bek te kijken en het recept te maken. Dat hebben ze inmiddels goed door. Het worden steeds vaker heel bewerkelijke recepten die worden gegeven. Dan sta je zo lang in de keuken dat het op een vrije dag of in het weekend moet gebeuren.

Dat bewerkelijke op Vaderdag gekregen recept was dit keer voor een Griekse sinaasappelcake; portokalópita. Best goed gekozen naam want het Griekse portokali + pita = sinaasappel + taart in het Nederlands. Taart dan wel in de ruimste zin van het woord. 1 van de gevers had het in Cyprus gegeten met aardbeien erin. Die was mierzoet en heette vast anders. Mijn wederhelft heeft het ooit in Griekenland gegeten, tijdens een interrail tocht. Kortom, via hun herinnering hadden ze een voorsprong want de andere 2 bewoners hadden het nooit gegeten. Maar het zelf maken werd aan mij gegund.

Het is wel een beetje merkwaardige cake. Want er gaan gedroogde filodeeg-linten in. Wie bedenkt nou zoiets denk ik dan meteen. Geboren als een geintje in een oude Griekse taverne, in een kapēleion? De overlevering zegt iets anders. Het zou teruggaan tot Byzantijnse tijden, omdat toen sinaasappelen werden aangeplant op Kreta. Dat er filodeeg inzit en geen bloem of tarwe zou dan komen omdat de (thuis)koks het deeg dat overbleef van het maken van panakopita, een spinazietaart, of tiropita, een kaastaart niet wegwilden gooien. Mooi verhaal, ook al omdat wij ook proberen geen eten weg te gooien: restjes! Maar niet erg geloofwaardig gezien de hoeveelheid filodeeg die nodig is. Een beetje ervaren kok weet toch wel hoeveel deeg er voor een panakopita of een tiropita moet worden gemaakt?

Met de gift kwam de melding dat het mierzoet was. Net als bij Turkse baklava en Mrs Pettigrew’s citroen cake gaat er, meteen nadat de taart heet uit de oven komt, warme siroop overheen. Hier een siroop met sinaasappelsmaak, uiteraard.

Ook even rondgekeken op het internet, en inderdaad, er gaat veel suiker in, echt heel veel suiker. De meeste recepten gaan voor 600 en 700 gram suiker, met een enkeling die er ‘maar’ 400 gram suiker in doet, en uitschieters tot wel 800 gram suiker. We gaan hier een waarschijnlijk nieuw laagterecord neerzetten. ‘Slechts’ 200 gram suiker in totaal. 100 gram gaat in de taart en 100 gram gaat in de siroop. Eens kijken of het dan nog mierzoet is. Hopelijk niet!

…

Lees Meer Lees Meer

Sugar snaps, peultjes en romige tomatensaus

Sugar snaps, peultjes en romige tomatensaus

Eten bij kunstlicht rond de dagen van het jaar met de langste periode daglicht. Gek genoeg de langste dag van het jaar genoemd, terwijl elke dag 24 uur duurt. Taal, gelukkig is het maar een hulpmiddel en kun je er mee spelen.

We zitten middenin een warmtebubbel van rond de 35 graden, dus we zitten in een ander ritme. Vroeg op om alles goed door te luchten. Dan het huis hermetisch afsluiten van licht aan de zonkant. Zonnewering naar beneden en luiken en gordijnen dicht. Dat betekent in hete zomers ’s avonds eten bij kunstlicht, want onze eettafel staat aan de westkant van het huis, waar de zon dan volop staat te schijnen.

Een tijd geleden alweer uitgebreid gekookt voor een bevriend stel, wel in veel koelere omstandigheden. We kennen elkaar al een tijdje, dus er zijn weinig verrassingen meer op eetgebied. Want we vragen altijd wel a priori wat men absoluut niet lekker vinden. En die informatie bewaren we, privacy wet of niet. Zeer nuttig.

Voor 4 personen sugar snaps bedacht als groente. Het stond op het boodschappenlijstje, dus er moesten 2 zakjes van elk 250 gram gekocht worden, bij de super dit keer. Die zakjes liggen normaal gesproken in de koeling pal naast de zakjes met peultjes. Keurig naast elkaar, niet op elkaar. Dus blindelings 2 zakjes die op elkaar lagen gepakt. Pas bij thuiskomst bleek er 1 zakje sugar snaps en 1 zakje peultjes te zijn gekocht. Dom foutje, van mij. Nou ja, hoe erg is dat, potato potatoo, dacht ik nog.

Want sugar snaps bestaan sinds het midden van de vorige eeuw. Verkregen door doperwten en peultjes met elkaar te kruisen. Dat is meerdere keren gedaan zelfs, om elke keer weer nog betere sugar snaps te krijgen. Van doperwten eten we alleen de erwten. Van de bollere sugar snaps zowel de erwten als de peul. Van de zeer platte peultjes alleen de peul, want de erwten zijn nauwelijks tot niet aanwezig.

Zowel peultjes als sugar snaps zijn beetgaar gekookt knapperig en licht zoet van smaak. Dus ik dacht, als je doperwten en peultjes lust, dan lust je ook sugar snaps. En als  je doperwten en sugar snaps lust, dan lust je ook peultjes. Nou, dat was goed verkeerd gedacht!

Al snel bleek dat ons niet-lekker-lijstje in deze niet volledig was: 1 van de genodigden lustte absoluut geen peultjes. Het was niet zozeer de smaak, maar het mondgevoel dat haar niet beviel. We hoefden echter geen andere groenten te bedenken / uit te zoeken/ te kopen! Ze kozen zelf: de ene gast koos sugar snaps, de andere koos peultjes. En wij beiden aten die avond voor het eerst in ons leven een mengsel van sugar snaps en peultjes in 1 maaltijd.

Dat groentemengsel beviel goed en met enige regelmaat eten we nu sugar snaps én peultjes in 1 maaltijd. Niet zo chique, ingewikkeld en uitgebreid als toen het diner met vrienden, maar gewoon doordeweeks. Want zowel sugar snaps als peultjes zijn snel klaar.

Eet je iets met enige regelmaat, dan kristalliseert zich na verloop van tijd een stabiele maaltijd uit; een lekkere maaltijd met vaak van te voren vaststaande ingrediënten. De combinatie van sugar snaps en peultjes bleek heel lekker met gerookte spek.

Als tegenhanger op hetzelfde bord bleek Schwäbische Spätzle met een romige tomatensaus zeer smakelijk te zijn. Schwäbische Spätzle kopen we altijd als pastatoerist. Schwäbische Spätzle bestaat uit deegslierten, die per producent kunnen verschillen in lengte en dikte. Sinds 2012 heeft Schwäbische Spätzle een beschermde oorsprongsbenaming. En terecht.

Begonnen als een foutje, inmiddels op de lijst met lekkere maaltijden: sugar snaps en peultjes én Schwäbische Spätzle met een romige tomatensaus.

Een maaltijd waar je slechts af en toe bij het fornuis moet zijn om deze maken, bij 35°C. Komt dus goed uit.

…

Lees Meer Lees Meer

Over denkdrempeltjes stappen: farfalle met sperziebonen

Over denkdrempeltjes stappen: farfalle met sperziebonen

We waren met z’n 3-en om een maaltijd te verzinnen voor de avond en daarna het bedachte op papier te zetten.  Iemand ging vervolgens boodschappen doen, maar kwam er pas in de supermarkt achter dat het boodschappenbriefje nog thuis op de tafel lag. Niet getreurd, gewoon boodschappen gehaald. Later pas bedacht dat het thuisfront best een foto van dat boodschappenbriefje had kunnen appen.

Gepakt uit de schappen wat lekker werd gevonden, zonder de verbindende factor die een maaltijd nu eenmaal is. Het resultaat was een vreemde mix van eetbare dingen die op het eerste gezicht niet tot een bekende maaltijd zou kunnen leiden.

Dan maar iets nieuws! Die vreemde mix was de start van een wat gaan we vanavond eten sessie. Anders dan andere keren bleef het eerst verrassend stil. Blijkbaar waren er door de vreemde mix wat denkdrempeltjes opgeworpen. Waarschijnlijk omdat tijdens de sessies normaal gesproken ingrediënten voor een maaltijd worden bedacht, die vervolgens worden gekocht indien nodig.

Hier lag een veelheid aan ingrediënten op de keukentafel, klaar om opgeborgen te worden. Een ander startpunt dan anders.

Denkdrempeltjes kun je overbruggen door te kijken of er iets van een favoriet tussen een vreemde mix zit.

We hebben een groot liefhebber van groenten in ons huis. Die sprong over een denkdrempeltje heen door de sperziebonen als basis te nemen voor een maaltijd. Lekker met noten en een zachte witte kaas werd gemeld.

Een andere huisgenoot is fan van pasta, behalve lasagne. Lasagne is volgens hem geen pasta. Is een mening. Hij koos uit de gekochte pasta’s (meervoud) de zak met farfalle. Ook over het denkdrempeltje heen gesprongen door er vervolgens nog tomaten en olijven bij te pakken.

En toen belde de buurvrouw aan. We wisten dat ze op vakantie gingen, en dan krijgen wij in dergelijke gevallen dingen uit hun koelkast die niet houdbaar zijn tot ze terugkeren. Dit keer onder andere een pakje echte room. Meteen besloten om die door de saus te doen.

We hadden een groente deel van een maaltijd en een pasta deel van een maaltijd. Het gekochte potje zwarte olijven waren al in ringetjes gesneden olijven, zonder pit. Niet mijn voorkeur, maar gewoon gebruikt, uiteraard.

Samengevoegd hadden we 1 maaltijd uit de vorige Schijf van Vijf. Nog wat extraatjes erin en doel bereikt.

…

Lees Meer Lees Meer

Katův šleh, zonder superior dark soy sauce

Katův šleh, zonder superior dark soy sauce

Het is tijdelijk weer iets koeler. Net onder de 20 graden met veel regenbuien. Dan kan een stoofschotel maken zeker wel. Als het straks 30 graden of meer is niet. Dus meteen profiteren van de temperatuurdip. En qua stoofschotels is katův šleh een absolute favoriet.

Op de allereerste keer na – toen zelfs helemaal zonder sojasaus en we echt nog broekies waren op katův šleh gebied – maken we het Tsjechische gerecht altijd met de superior dark soy sauce van Pearl River Bridge. Dat merk is ons ooit aangeraden door de medeblogger en sindsdien hadden we altijd minstens 1 fles in huis. Want inderdaad errug lekker. Ook al bij kleine hoeveelheden per maaltijd. Veel smaak in 1 fles.

Hadden, want plots is precies die sojasaus niet meer te verkrijgen bij onze dichtbij toko’s en supermarkten. Wel de superior light versie, van hetzelfde merk, maar niet de dark versie. Wat is hier aan de hand? Wat hebben we fout gedaan?

Want met donkere sojasaus ziet katův šleh met friet er zo uit.

En scrolt u nu maar even terug naar boven.

Licht hé. Dezelfde ingrediënten op het type sojasaus na. Wat een verschil. En ook, een op een echte stoof lijkend mengsel tegenover het lijken allemaal losse individuele ingrediënten. Gelukkig smaakt ook de versie met lichte sojasaus fantastisch.

Katův šleh, een geschenk van Tsjechië aan de wereld. En die wereld buiten Tsjechië zou het vaker moeten eten. Zo lekker. Wij eten het pas sinds 2021 regelmatig, in alle jaargetijden. Het is 1 van onze favoriete maaltijden geworden. Wel in wat variaties. Net als ze in Tsjechië zelf doen. Want ten opzichte de Tsjechen zijn we wat katův šleh betreft natuurlijk nog steeds broekies.

Katův šleh, het is mede doordat het zo lekker is al eens eerder langs gekomen op Reutel. In 2022 onder de titel gewoon lekker Tsjechisch eten. Toen met varkenslappen. Dat kostte ongeveer 75 minuten bereidingstijd in de keuken.

Het kon sneller, door in 2024 in plaats van varkenslappen hamlappen te gebruiken, de malste van alle varkenslappen. Nog maar 45 minuten actief in de keuken.

In 2025 gemaakt met puntpaprika’s en kippendij, 35 minuten zelf in de keuken, toch weer 10 minuten minder.

De versie met kippendijen blijft nog even het record houden, want deze versie met kale varkensschnitzels duurt 40 minuten, nog steeds afgezien van de friet ovenbak-tijd.

Ook met varkensschnitzels blijkt katův šleh lekker te zijn. Maar eigenlijk is dat een uiteraard stelling.

Er zit weinig vet aan schnitzels, dus je zou de zoet/zure augurk weg kunnen laten, want er is geen vet om aan te pakken. Doen we echter niet.

We hadden een mee-eter die niet van scherpte houdt, als in echt never nooit niet in een maaltijd. De chili-vlokken en zwarte peper daarom weggelaten tijdens de bereiding. Dan mag het eigenlijk geen katův šleh meer heten, want niet pittig. Pittig wordt namelijk geïmpliceerd door de Tsjechische naam van het gerecht.

We noemen het een ‘milde katův šleh‘, een soort van contaminatie uiteraard, maar wel in 2 talen! Maar men weet dan wel direct wat we gaan eten, en het is sowieso leuk als variatie. Katův šleh, met kale varkensschnitzels en een lichte sojasaus. En op de een of andere manier past kreukelfriet altijd erg goed bij katův šleh.

Dat in Tsjechië Worcestershire sauce zo populair lijkt te zijn, dat vergt qua het waarom nog nader onderzoek. Maar begrijpen doen we het wel. Ook wij hebben altijd een flesje op voorraad. Weinig van nodig per maaltijd: veel smaak in 1 flesje.

…

Lees Meer Lees Meer

Een Engelse herinnering: gevlochten citroenbrood

Een Engelse herinnering: gevlochten citroenbrood

Gevlochten Engelse citroenbroodjes, gemaakt met lemon curd en roomkaas als vulling. Dit was de eerste keer dat ik ze zelf maakte en dan kan er weleens iets fout gaan. En dat gebeurde hier dan ook, meermalen zelfs. Zo werkt zelf kokkerellen. Op het eind van dit blogje alle verbetertips verzameld. Het was bovendien 28°C in de keuken. Dat vindt het daardoor slappe deeg over het algemeen niet fijn als het dun uitgerold en gemanipuleerd moet worden.

Waarom toch gemaakt? We hadden recent een Nederlandse high tea genuttigd, en dat bracht warme herinneringen naar boven aan de Engelse high tea. Bovendien hadden we gisteren een gedwongen vrije dag. Bedrijf gesloten. Vandaar.

Engelsen zijn zelf ook dol op hun eigen high tea. In Engelse detectives die heel Engeland maar wat graag op de, inderdaad prachtige, Cotswolds willen laten lijken, is high tea nuttigen in een rustiek country tea house een regelmatig terugkerend thema.

Engelsen zijn echt dol op hun eigen high tea. Tenminste, diegenen die het kunnen betalen. Want high tea in een theehuis of restaurantje nuttigen is niet bepaald goedkoop. Wij deden het daarom zeker niet regelmatig. Later wel elke keer als we op vakantie in Engeland waren, als een soort van dure guilty pleasure. 1 keer per vakantie moest kunnen.

Het kan natuurlijk alleen high tea heten als je thee hebt. Die thee werd naar verluidt door Nederlandse kooplieden vanuit het oosten naar Europa en ook Engeland gebracht via de Vereenigde Oostindische Compagnie (1602–1800). Thee werd in Engeland alleen niet meteen populair. Pas toen Catharina van Braganza in 1662 vanuit Portugal naar Engeland ging om te trouwen met King Charles II, werd thee drinken een gewoonte aan het hof.

Gosciny en Underzo hebben een heel andere en ook heel amusante kijk op de introductie van thee in Engeland. Dat zou al in oud Romeinse tijden zijn gebeurd. In de strip ‘Asterix en de Britten‘ serveert Asterix uit nood bladeren in heet water, in een grote ketel, zodat de Britten na het drinken ervan wel kunnen vechten. De drank wordt tea genoemd. Ze drinken het vervolgens punctueel om 5 uur ’s middags, met een wolkje melk. Zelfs gevechten in een oorlog worden er voor onderbroken op dat tijdstip. Een slim bedacht verhaal!

Bijna 2 eeuwen nadat Catharina van Braganza thee ging drinken in Engeland, was de 7th Duchess of Bedford, Anna Maria Russell, rond 1840 hongerig, ergens in de afternoon, een benaming voor de tijd tussen 12.00 uur (noon) en de tijd erna (after) tot zeg 17.00 uur. Ze wilde iets eten bij de thee. Thee met dat afternoon eten werd waarschijnlijk eerst met brood gedaan en later met scones. Russell was bovendien een levenslange vriendin van Koningin Victoria. Russell’s gewoonte van een afternoon tea werd al snel door velen overgenomen. En ook met steeds meer verschillende lekkernijen.

Afternoon tea aan hoge tafels met dito stoelen, zoals je die nu ook nog ziet in Britse pubs. Dat zou dan de high tea variant zijn van de afternoon tea. Zat je in lage fauteuils je afternoon tea te nuttigen, dan zou dat de low tea variant zijn. Als het waar is klinkt het logisch. Anna Maria Russell zal vast een vorm van low tea hebben genuttigd. Tegenwoordig kan je overigens van high tea genieten zonder dat je er thee bij drinkt. Het is een ruim begrip geworden.

High tea is culinair wel degelijk interessant. Er bestaan verschillende versies en meestal kan je ook kiezen hoeveel hapjes je wilt per persoon. Of je laat je verrassen. Dan krijgt je op je tafeltje – het zijn altijd veel te kleine tafeltjes – een 3 of 4 verdiepingen hoog torentje met lekkernijen. Men ging altijd graag met mij mee om zo’n hoog torentje te bestellen. Zoetigheid is namelijk niet zo mijn ding, dus dat betekende altijd meer voor de metgezellen.

Het leuke is dat elke uitbater, vooral in dorpjes, andere hapjes verzint. Vaak heel creatief. Al zijn kleine scones met jam en clotted cream wel een soort van gemene deler, zeker in Zuidwest Engeland.

Ben je geïnteresseerd in zelf kokkerellen, dan krijg je – niet gratis – veel ideeën mee. Een aantal van die ideeën maken we nog steeds, niet in de vorm van een overvloedige high tea, maar vaak als klein dessert, voor na een lichte maaltijd. En dat maken we, lees maak ik, op verzoek.

In Engeland kregen we op de onderste verdieping van het torentje eens een heel klein stukje sponge cake met lime curd, wel met meer en dunnere laagjes lime curd dan wij hebben gemaakt. We kregen ook eens een dun plakje van een gevlochten citroenbrood, met een klein beetje lemon curd en cream cheese erin.

En die laatste, ooit genuttigd tijdens een high tea in een Engelse broodjeszaak, die gaan we hier namaken, op verzoek van 2 samenzwerende huisgenoten. Niet als plakjes van 1 grotere citroenbrood, maar als kleinere gevlochten broodjes. Gepriegel op de centimeter, maar geen one-bite broodjes.

…

Lees Meer Lees Meer