Dubbele Big Reutel met 2 soorten chips
We eten regelmatig een broodje hamburger, i.e. een vleesburger. Maar toen ik dat op Reutel opzocht – inspiratie zoekend voor het eten die avond, speurend in ons eigen werk – bleek dat er daar tot nu toe maar weinig vleesburgers op zijn gepubliceerd. Tot nu toe zelfs in totaal slechts 4 blogjes van ons beiden in bijna 15 jaar, de balkenbrij-burger buiten beschouwing gelaten. Dat is niet veel, toch. Dus die avond geen hamburger gegeten.
Dat aantal staat ook in geen verhouding tot de aantallen burger-variaties die wij thuis maken en nuttigen. Op Reutel is er blijkbaar wel aandacht voor bijvoorbeeld vegaburgers en visburgers. Maar voor vleesburgers veel minder.
Tijd voor een 5e vleesburger recept op Reutel. Losjes gebaseerd op eigen werk, dus toch nog gelukt die inspiratie. Namelijk op de isicia omentata burgers van de oud Romeinen en onze gehaktballen met chips.
Want al digitaal bladerend door ons eigen omvangrijke maaltijden en snacks kookarchief, wel zonder verhaaltjes, toen ook weer op zoek naar inspiratie, maar nu uit eigen niet gepubliceerd werk, vielen plotseling de foto’s van onze dubbele vleesburger met chips op, van jaren geleden.
Een foto van die dubbele vleesburger heeft een tijdje bij een ander burger-blogje van Reutel gestaan, als een soort van vreemde variatie. Het paste daar eigenlijk totaal niet en fouten moet je toe durven geven. En daarom die foto daar niet veel later ook weer verwijderd. In de grijze herinneringsopslag daarna de burger blijkbaar naar achteren weggedrukt – ok, vergeten – tot ik dus die foto’s weer zag. Hoogste tijd voor een eigen plek in een eigen blogje, een vleesburger met chips.
We gebruiken ook wel eens kruidenmengsels die anderen hebben gemaakt, droge kerriepoeder bijvoorbeeld, en nuttigen vaak kant-en-klare chipotle sauce, uit Mexico, en de inhoud van potjes ajvar, een werkelijk fantastisch groentemengsel uit de Balkan. Waarom zouden dan door derden gefrituurde dunne aardappel- en/of maisschijfjes, met kruiderij, niet mogen? De vraag stellen is hem beantwoorden.
Chips bij een warme maaltijd, waarom niet, zoals bijvoorbeeld in de nachos maaltijd. Chips in gehaktballen, ook heel lekker. Ook als lunch middels een wit bolletje met een plak smaakvolle kaas waar chips op ligt, samen tussen de 2 helften van dat bolletje. Ooit bedacht door de jongere huisgenoten, met wokkels als favoriete chips, die het toen ook succesvol bij hun grootouders introduceerden. Chips in maaltijden. Waarom niet.
Een dubbele Big Reutel met 3 lagen vlees en zelfs 2 soorten chips, dat is duidelijk te zien op de foto’s. Ketchup druipt er op de foto’s vanaf. En ze zaten in zachte, witte, grotere bollen. Maar wat gebruikten we toen verder aan kruiderij? Welke ingrediënten om het vlees bijeen te houden? Wat zat tussen die 2 burgers? Vragen, allemaal vragen.
Dat werd zoeken naar het goede schriftje om de ingrediënten en opmaak uit het verleden na te speuren. Die schriftelijke notities maak ik al een hele tijd, gestart in het pre-digitale tijdperk, volgens een eigen methode. En dat ben ik blijven doen. Heen en weer bladeren gaat fysiek nu eenmaal veel makkelijker dan digitaal.
De digitale foto bevatte informatie over de datum waarop de foto werd genomen. Dus dat schriftje was binnen 5 minuten teruggevonden, en daarmee waren de ingrediënten en maakmethode weer bekend. Opnieuw maken dus.
In het schriftje leek bij de rundergehakt een 3 alleen wel veel op een snel geschreven 5. Dat nadeel heeft de digitale wereld dan weer niet ten opzichte van snelle met de hand geschreven hoeveelheden. Desalniettemin koester ik mijn schriftjes. Toch maar 300 gram gehakt genomen en niet 500 gram. 500 gram doen we eigenlijk alleen bij gehaktballen.
De schriftjes worden wel steeds dunner en zijn soms verworden tot een stapeltje losse velletjes. Want als het op Reutel is gepubliceerd, wel met een verhaaltje, wordt het recept uit het schriftje verwijderd. Nostalgie is leuk, maar we moeten we wel praktisch blijven. Geen doublures.
