Archief van
Categorie: Pasta

Sperziebonen met casarecce en hamreepjes

Sperziebonen met casarecce en hamreepjes

De speciaal uitgezochte aardappels stonden al op het aanrecht. Te wachten tot ze ’s avonds zouden worden gebakken in olijfolie samen met sperziebonen. Voor een variant van de Griekse fasolakia lathera maaltijd.

Dat had ik blijkbaar al verteld, want toen ik in de keuken terugkwam om alles klaar te zetten voor het bakken waren de aardappels verdwenen en stond er een volle zak casarecce pasta voor in de plaats. Inspraak zonder woorden. Wel overtuigend.

Nou vooruit. Geen Griekse maar Italiaanse inspiratie. Het wordt dan een variant van pasta met fagiolini. Een bekende combinatie in Italië, regelmatig ook zonder vlees geserveerd. Geen olijfolie maar roomboter. Ook goed. Bakken werd bakken én koken.

Wij vinden sperziebonen met casarecce (ook wel casareccia, afhankelijk van het merk) echt super. Casarecce zijn gedraaide pasta-velletjes. Gedraaid tot twee open en tegen elkaar liggende buisjes zodat de uiteinden lijken op een S vorm. Oorspronkelijk afkomstig uit Sicilië. Het is een dun velletje, maar door de draaingen heeft het een fantastische bite. Perfecte pasta om een tomatensaus vast te houden.

Het idee is simpel. De uiteindjes van de sperziebonen afsnijden en dan de bonen doormidden breken of snijden levert helften op die ongeveer even lang zijn als de pasta. En dat doet wonderen voor het mondgevoel.

Wel vlees erbij, dan levert de vraag ‘welk vlees dan’ altijd wel een discussie op. Het moeten reepjes zijn, natuurlijk, langer dan breder. Al gesneden spekreepjes uit de super dient het gemak maar die slinken nogal bij het bakken. Zelf reepjes afsnijden van gebakken speklappen vinden wij een betere keuze.

Vandaag werd echter door een democratische meerderheid reepjes al gekookte ham gekozen, omdat we die nog in de vriezer hadden. Wel een beetje late keuze. Wij moesten de reepjes daarom eerst nog langzaam ontdooien op laag vuur, voor het echte bakken kon beginnen.

Kruiderij erbij en met of zonder vlees heb je een zeer smakelijke maaltijd met een mooie textuur binnen een half uur op tafel. Wat wil je nog meer op een doordeweekse avond? Ok, dat meer weet ik ook wel. maar deze keer is het this is it.

…

Lees Meer Lees Meer

Manti met een adobo-gehaktsaus

Manti met een adobo-gehaktsaus

Sinds enige tijd is manti, dat wil zeggen de gedroogde en ongevulde versie, een van mijn favoriete deeggerechten geworden. Pasta is het niet echt, want pasta, Italiaanse pasta, wordt gemaakt van durum tarwe, harde tarwe, dat zorgt voor de typische beetgare bite van Italiaanse pasta.

Manti is gemaakt van zachte tarwe, net als de meeste deeggerechten uit Azië. Niet gek, want de herkomst van manti wordt door de meesten in Azië gezocht. Manti is dus een stuk soepeler dan de Italiaanse pasta’s. Het doet me denken aan de macaroni van vroeger, die ook gewoon van zachte tarwe was gemaakt. Nog voordat Nederland echte Italiaanse pasta ontdekte. En ondanks dat manti een dikkere vorm heeft, is het boterzacht als het gaar is.

Gevulde manti wordt in Turkije met een yoghurtsaus gegeten. Ik maakte al eens een Indiase variant daarop. De yogurtsaus maakt het gelijk een hele feestelijke maaltijd overigens.

Ik eet de gedroogde en ongevulde versie vaak met een tomaten-vleessaus. Je kunt daar natuurlijk eindeloos mee variëren. Dit keer een Mexicaanse twist met chipotle in adobosaus. Altijd fijn om in huis te hebben. Het geeft gerechten een heerlijk gerookte smaak, zonder dat het heel pittig wordt.

…

Lees Meer Lees Meer

Duitse ‘Bandnudeln’ met oesterzwammen

Duitse ‘Bandnudeln’ met oesterzwammen

Vorig jaar waren we in de zomervakantie achtereenvolgens in Zuid-Beieren, Noord-Oostenrijk en Noord-Zwitserland. Een soort van zelf bedachte oost-west route om de noordkant van de Alpen te beleven. En natuurlijk tijdens die vakantie gedroogde ‘pasta’-soorten gescoord, die donker bewaard heel lang goed blijven.

1 van die deeg-soorten was Bandnudeln. Een soort die we in Nederland nog nooit hadden gezien, dus meteen een paar zakken gekocht.

Band is in culinaire context te vertalen als lint. Het is inderdaad een lint, maar wel een heel kort lintje. Slechts zo’n 4 centimeter lang en 1,5 centimeter breed, met een lichte draai en/of kromming. Hele dunne linten ook.

Gemaakt door de firma Bernbacher, uit, jawel, Beieren. Die op hun web-site nogal pro-Beieren is, met een trotse uitstraling. Ze resideren zelf in het dorp Hohenbrunn, zuidoostelijk van het grote München. Die Bandnudeln zijn naar verluidt de eerste deegvormen die de firma ooit maakte, inmiddels een eeuw geleden.

Deegvormen die ze maken die al bestaan in Italië verkopen ze als pasta. Andere vormen verkopen ze zo te zien als nudeln. Zo ook de Die Guten Band fiene Frischei-Nudeln. Oftewel deegwaren in lintvorm gemaakt met verse eieren. Met een ei-gehalte van 10%.

10% eieren betekent dat 500 gram nudeln 50 gram ei bevat. Dat is niet veel. Dat is bij ons het gewicht van een ei zonder schaal. Bij pasta is het vrij normaal om 1 ei per 100 gram bloem te gebruiken.  Van het totaal gewicht van 150 gram is dan 50 gram ei. Dan zit er 33% ei in het deeg. Toch flink veel meer dan 10%. Het is geen zachte eierpasta. Daarom meldt de firma dat de linten een unnachahmlichen Biss hebben, een onnavolgbare beet.

Naar verluidt speelt water uit het Voralpenland ook een rol in de productie. En daar weten we sinds onze regenvakantie vorig jaar veel van. De enige reden ook waarom we weer thuis een cake met gentiaanlikeur konden maken. Dat was bij een mooi weer vakantie nooit gelukt.

Dunne linten, dus snel klaar. 7 minuten staat op de verpakking. En dat klopte.

Een korte wat-eten-we-sessie leverde op dat we de Bandnudeln zouden gaan eten met tuinerwten uit de diepvries – we zijn er dol op – met een wat dikkere tomatensaus en in reepjes gescheurde en vervolgens in boter gebakken oesterzwammen.

Een pasta/noedel maaltijd zonder kaas bovendien, moet kunnen.

…

Lees Meer Lees Meer

Kabeljauw op linguine met Gewurztraminersaus

Kabeljauw op linguine met Gewurztraminersaus

De Elzas is een speciaal gebied. Veel langer dan breed, je wordt haast wel gedwongen van noord naar zuid te reizen, en omgekeerd.

Op de terrasjes genieten van de wijnen uit de streek, bijvoorbeeld in het historische Grande Île in Strasbourg, dat op de werelderfgoedlijst van Unesco staat, Munster kaas eten en wandelen in de Vogezen. Afzakken langs de wijnroute en historische steden als Hunawihr, Riquewihr, Colmar en Mulhouse bezoeken. Niets mis mee. Alleen even een BOB aanwijzen.

Historisch gebied ook. De Elzas ligt aan de Rijn en dat betekent dat er altijd veel schepen langs zijn gevaren. Schepen betekent handel, wie wil het gebied dan niet bezitten? En dat heeft de Elzas geweten.

Julius Ceasar’s troepen versloegen in 58 BC de Tribokers. De Elzas werd onderdeel van de Romeinse provincie Germania Superior. Na het einde van het Romeinse rijk werden de Germaanse Alemannen de baas. In de 8e eeuw kwam de Elzas samen met Lotharingen in het Duitse Rijk terecht. Aan het eind van de middeleeuwen kwamen delen van Elzas regelmatig dan weer in Franse handen en dan weer in Duitse handen, tot het in 1945 definitief Frans grondgebied werd.

Die verscheidenheid aan bezitters vind je terug in de lokale keuken, die is divers met onverwachte combinaties. In de zomer zuurkool eten met veel verschillende vleessoorten op 1 en hetzelfde bord? In de Elzas heel gewoon met de Choucroute d’Alsace, sinds 2018 een beschermde naam in Europa.

De wijnen zijn ook heel herkenbaar, ook al worden ze ook in andere landen geproduceerd onder dezelfde naam. Een hele speciale wijn is Gewurztraminer, zonder ü geschreven in Frankrijk. Gewurztraminer is een krachtige, geurende wijn met een volle kruidige smaak. Gewürz betekent niet voor niets specerijen in het Duits.

Gewurztraminer is dominant en blijft ook in en bij kruidige maaltijden altijd wel overeind. Dat betekent dat als je de andere ingrediënten wilt blijven proeven je deze met een beetje zorg moet kiezen, of de hoeveelheid Gewurztraminer moet beperken. Dus knoflook gebruiken we hier niet, hoe lekker het ook is.

Gewurztraminersaus is heel populair in delen van de wereld voor over kreeft- en/of krabbenvlees. Het kan echter ook prima met witvis en met een smaakvolle pastamaaltijd.

Deze Gewurztraminersaus is niet bedoeld om los te proeven, maar over de kabeljauw en sijpelend tussen de linguine, daar is diezelfde saus ineens superlekker.

…

Lees Meer Lees Meer

Schwäbische Spätzle met pesto alla Genovese

Schwäbische Spätzle met pesto alla Genovese

Pesto alla Genovese. Men noemt het de oorspronkelijke pesto, uit Genua in Noord-Italië. Of dat waar is? Naar verluidt stamt pesto af van het oud Romeinse smeersel moretum. Vanaf dat punt kun je in de tijd vele afslagen nemen. Bijvoorbeeld naar pesto alla Trapanese, met amandelen, uit Sicilië, en naar de rode pesto alla Calabrese uit Calabrië in Zuid-Italië, ook met amandelen.

Pesto all Genovese wordt authentiek gemaakt van basilicumblaadjes, pijnboompitten, knoflook, Parmezaanse kaas (hoewel ook Pecorino mag blijkbaar), olijfolie extra vierge en zout. Alles in een speciale volgorde vijzelen en mengen en je hebt pesto. Voor ons is basilicum essentieel in pesto. Geen frivoliteiten op dit gebied.

Basilicum, Ocimum basilicum. Dat moet je wel toevoegen want er zijn heeft veel planten die basilicum heten. Zoals Thaise basilicum, Ocimum basilicum var. thyrsifloradie, die de medeblogger graag gebruikt maar nog geen Reutel-recept aan heeft gewijd. Basilicum, lekker, zowel de verse blaadjes als de steeltjes. Raak je de blaadjes aan dan komt de lekkere geur vrij.

We gebruiken basilicum vaak. Losse blaadjes vooral op pizza’s, in pasta’s en door salades. Hele takjes laten we lang mee sudderen in tomatensauzen voordat we ze aan het eind weer verwijderen. Levert lekkere tomatensausen op. Maar we gebruiken basilicum uiteraard ook om zelf pesto te kunnen maken. In 10 minuten klaar. Alleen een reis naar de winkel duurt al langer, laat staan zoeken, afrekenen en terug reizen.

De planten kopen we tegenwoordig wel bij onze supers, in een pot met aarde. En daar zijn we niet alleen in. The Guardian meldde op 15 juni 2024 dat bij navraag bij de grote Engelse supermarkten dat zowel Tesco, Asda, Sainsbury’s als Ocado verklaarden dat basilicum het meest verkocht werd van alle kruiden. Gezien het aantal basilicumplanten in onze supers zal dat in Nederland niet anders zijn.

Dat kopen bij supers brengt wel een aantal uitdagingen met zich mee. Basilicumplanten zijn vast in de kas omhoog getrokken; een snelle geforceerde groei, zodat ze zo snel mogelijk verkocht kunnen worden. Geen natuurlijk gedrag. De term plofplant wordt wel gebruikt in relatie tot basilicumplanten uit de supermarkt. In de potten zitten vast veel plantjes met maar 1 stengel.

We hebben vrienden en kennissen die de blaadjes meteen beginnen op te eten, waardoor ze na een korte tijd alweer een basilicum plant moeten kopen. Vast precies wat de commerciële supermarkten willen. Wij doen het anders.

Wij laten de gekochte plant eerst met rust. We zetten het op een plek voor een raam met halfopen luxaflex. Vrij constante temperatuur en geen wind of vocht. Uit de volle zon ook. Koeler dan de tropische en subtropische gebieden waar de plant in de natuur voorkomt, maar bij ons werkt het. Want na even bijkomen van de gedwongen groeispurt, begint de plant langzaam te groeien. We hebben er zelfs af en toe bloemetjes in!

Een bijna 50 centimeter hoge basilicumplant. In de winkel worden ze verkocht als ze zeg 20 centimeter hoog zijn. Je hoeft ze niet eens te verpotten om ze in leven te houden. En als de plant(en) zo’n 50 centimeter hoog is (zijn) gaan we delen van de takjes gebruiken in gerechten.

En we kopen op tijd een nieuwe basilicum plant, die ook eerst weer mag bijkomen. Zo hebben wij altijd verse basilicum in huis. We kunnen daardoor altijd zelf pesto maken, want eigengemaakte pesto die je op de dag zelf gebruikt is echt veel lekkerder dan die uit potjes uit de winkel.

Neem je pesto uit een potje, dan moet je wel even op de lijst met ingrediënten kijken. Want er zijn nogal wat verschillende potjes pesto te koop die niet helemaal aan de authentieke ingrediëntenlijst voldoen, ook niet al we ons beperken tot waar pesto alla Genovese op het potje staat. Oftewel, helemaal niet.

Zonnebloemolie in plaats van olijfolie extra vierge is populair. Soms zit er Grana Padano in, geen Parmezaanse kaas, en geen Pecorino. Cashewnoten of amandelen komt ook vaak voor. Maar er is ook wel een bijna pareltje die Basilico Genovese BOB gebruikt, maar toch naast olijfolie extra vierge en pijnboompitten ook nog zonnebloemolie en cashewnoten bevat. Om de prijs te drukken?

Maak je zelf pesto, begin daar dan mee tijdens het bereiden van de maaltijd en tel 10 minuten bij de maaktijd op.

…

Lees Meer Lees Meer

Sugar snaps, peultjes en romige tomatensaus

Sugar snaps, peultjes en romige tomatensaus

Eten bij kunstlicht rond de dagen van het jaar met de langste periode daglicht. Gek genoeg de langste dag van het jaar genoemd, terwijl elke dag 24 uur duurt. Taal, gelukkig is het maar een hulpmiddel en kun je er mee spelen.

We zitten middenin een warmtebubbel van rond de 35 graden, dus we zitten in een ander ritme. Vroeg op om alles goed door te luchten. Dan het huis hermetisch afsluiten van licht aan de zonkant. Zonnewering naar beneden en luiken en gordijnen dicht. Dat betekent in hete zomers ’s avonds eten bij kunstlicht, want onze eettafel staat aan de westkant van het huis, waar de zon dan volop staat te schijnen.

Een tijd geleden alweer uitgebreid gekookt voor een bevriend stel, wel in veel koelere omstandigheden. We kennen elkaar al een tijdje, dus er zijn weinig verrassingen meer op eetgebied. Want we vragen altijd wel a priori wat men absoluut niet lekker vinden. En die informatie bewaren we, privacy wet of niet. Zeer nuttig.

Voor 4 personen sugar snaps bedacht als groente. Het stond op het boodschappenlijstje, dus er moesten 2 zakjes van elk 250 gram gekocht worden, bij de super dit keer. Die zakjes liggen normaal gesproken in de koeling pal naast de zakjes met peultjes. Keurig naast elkaar, niet op elkaar. Dus blindelings 2 zakjes die op elkaar lagen gepakt. Pas bij thuiskomst bleek er 1 zakje sugar snaps en 1 zakje peultjes te zijn gekocht. Dom foutje, van mij. Nou ja, hoe erg is dat, potato potatoo, dacht ik nog.

Want sugar snaps bestaan sinds het midden van de vorige eeuw. Verkregen door doperwten en peultjes met elkaar te kruisen. Dat is meerdere keren gedaan zelfs, om elke keer weer nog betere sugar snaps te krijgen. Van doperwten eten we alleen de erwten. Van de bollere sugar snaps zowel de erwten als de peul. Van de zeer platte peultjes alleen de peul, want de erwten zijn nauwelijks tot niet aanwezig.

Zowel peultjes als sugar snaps zijn beetgaar gekookt knapperig en licht zoet van smaak. Dus ik dacht, als je doperwten en peultjes lust, dan lust je ook sugar snaps. En als  je doperwten en sugar snaps lust, dan lust je ook peultjes. Nou, dat was goed verkeerd gedacht!

Al snel bleek dat ons niet-lekker-lijstje in deze niet volledig was: 1 van de genodigden lustte absoluut geen peultjes. Het was niet zozeer de smaak, maar het mondgevoel dat haar niet beviel. We hoefden echter geen andere groenten te bedenken / uit te zoeken/ te kopen! Ze kozen zelf: de ene gast koos sugar snaps, de andere koos peultjes. En wij beiden aten die avond voor het eerst in ons leven een mengsel van sugar snaps en peultjes in 1 maaltijd.

Dat groentemengsel beviel goed en met enige regelmaat eten we nu sugar snaps én peultjes in 1 maaltijd. Niet zo chique, ingewikkeld en uitgebreid als toen het diner met vrienden, maar gewoon doordeweeks. Want zowel sugar snaps als peultjes zijn snel klaar.

Eet je iets met enige regelmaat, dan kristalliseert zich na verloop van tijd een stabiele maaltijd uit; een lekkere maaltijd met vaak van te voren vaststaande ingrediënten. De combinatie van sugar snaps en peultjes bleek heel lekker met gerookte spek.

Als tegenhanger op hetzelfde bord bleek Schwäbische Spätzle met een romige tomatensaus zeer smakelijk te zijn. Schwäbische Spätzle kopen we altijd als pastatoerist. Schwäbische Spätzle bestaat uit deegslierten, die per producent kunnen verschillen in lengte en dikte. Sinds 2012 heeft Schwäbische Spätzle een beschermde oorsprongsbenaming. En terecht.

Begonnen als een foutje, inmiddels op de lijst met lekkere maaltijden: sugar snaps en peultjes én Schwäbische Spätzle met een romige tomatensaus.

Een maaltijd waar je slechts af en toe bij het fornuis moet zijn om deze maken, bij 35°C. Komt dus goed uit.

…

Lees Meer Lees Meer

Over denkdrempeltjes stappen: farfalle met sperziebonen

Over denkdrempeltjes stappen: farfalle met sperziebonen

We waren met z’n 3-en om een maaltijd te verzinnen voor de avond en daarna het bedachte op papier te zetten.  Iemand ging vervolgens boodschappen doen, maar kwam er pas in de supermarkt achter dat het boodschappenbriefje nog thuis op de tafel lag. Niet getreurd, gewoon boodschappen gehaald. Later pas bedacht dat het thuisfront best een foto van dat boodschappenbriefje had kunnen appen.

Gepakt uit de schappen wat lekker werd gevonden, zonder de verbindende factor die een maaltijd nu eenmaal is. Het resultaat was een vreemde mix van eetbare dingen die op het eerste gezicht niet tot een bekende maaltijd zou kunnen leiden.

Dan maar iets nieuws! Die vreemde mix was de start van een wat gaan we vanavond eten sessie. Anders dan andere keren bleef het eerst verrassend stil. Blijkbaar waren er door de vreemde mix wat denkdrempeltjes opgeworpen. Waarschijnlijk omdat tijdens de sessies normaal gesproken ingrediënten voor een maaltijd worden bedacht, die vervolgens worden gekocht indien nodig.

Hier lag een veelheid aan ingrediënten op de keukentafel, klaar om opgeborgen te worden. Een ander startpunt dan anders.

Denkdrempeltjes kun je overbruggen door te kijken of er iets van een favoriet tussen een vreemde mix zit.

We hebben een groot liefhebber van groenten in ons huis. Die sprong over een denkdrempeltje heen door de sperziebonen als basis te nemen voor een maaltijd. Lekker met noten en een zachte witte kaas werd gemeld.

Een andere huisgenoot is fan van pasta, behalve lasagne. Lasagne is volgens hem geen pasta. Is een mening. Hij koos uit de gekochte pasta’s (meervoud) de zak met farfalle. Ook over het denkdrempeltje heen gesprongen door er vervolgens nog tomaten en olijven bij te pakken.

En toen belde de buurvrouw aan. We wisten dat ze op vakantie gingen, en dan krijgen wij in dergelijke gevallen dingen uit hun koelkast die niet houdbaar zijn tot ze terugkeren. Dit keer onder andere een pakje echte room. Meteen besloten om die door de saus te doen.

We hadden een groente deel van een maaltijd en een pasta deel van een maaltijd. Het gekochte potje zwarte olijven waren al in ringetjes gesneden olijven, zonder pit. Niet mijn voorkeur, maar gewoon gebruikt, uiteraard.

Samengevoegd hadden we 1 maaltijd uit de vorige Schijf van Vijf. Nog wat extraatjes erin en doel bereikt.

…

Lees Meer Lees Meer

Manti met pittige kip, spinazie en een yoghurtsausje

Manti met pittige kip, spinazie en een yoghurtsausje

Manti is een dumpling, een gevouwen deeghapje met een vulling van vlees, groente of een combinatie. Het laat zich raden dat er vele varianten bestaan, ook in naam, langs de oude Zijderoute tussen China en de regio rond Turkije, waar manti wordt gegeten. Waar de oorsprong ligt is onduidelijk, maar over het algemeen neigt men naar China. China, het land van de dumplings, kent ook weer verschillende varianten. Wat ze gemeen hebben is dat die dumplings over het algemeen groot en dus flink gevuld zijn. In tegenstelling tot de Turkse manti die kleiner is. En in Turkije is de manti vaak gevuld met lamsvlees.

Kenmerkend voor de Turkse regio lijkt ook het gebruik van een yoghurtsausje te zijn. Dat kennen ze in landen als India en Pakistan weliswaar ook, denk maar aan raita, maar dat lijkt dan weer een Perzische oorsprong te hebben. Daarover een andere keer meer. India zelf kent behalve de samosa geen dumplings, maar ze eten er graag momos, afkomstig uit Tibet en Nepal, die dan weer verdacht veel op Chinese dumplings lijken. Samosa lijkt daar dan weer niet op, vooral omdat die gebakken of gefrituurd wordt, terwijl de manti gekookt of gestoomd wordt. Het is om het even zou je misschien zeggen, maar het levert wel een compleet andere dumpling op.

Het schijnt een heidens karwei te zijn om de Turkse manti te maken. Dat heeft ook te maken met de vorm. Want hoewel ze ook Turkse ravioli worden genoemd, volgens het alwetende internet, is de Italiaanse tegenhanger relatief makkelijk te maken. Een lap deeg, kleine hoopjes met vulling, een tweede deellaag erop en vervolgens snijden. Klaar. Manti, in bijna elke vorm vraagt meer werk, aangezien elke dumping, van klein tot groot handmatig zijn vorm krijgt. Ik zie voor me hoe Turkse oma’s eindeloos kleine manti vouwen. Zoals Italiaanse nonna’s met eindeloos geduld tortellini maken. Want tortellini heeft meer overeenkomsten met manti dan ravioli lijkt me.

Nu kent de Turkse manti een bijzondere variant, namelijk de boş mantı, oftewel een lege manti. Een dumpling zonder vulling! En ineens lijkt het op Italiaanse pasta. Behalve dat Italiaanse pasta gemaakt wordt van durumtarwe, een harde tarwe, die de Italiaanse pasta zijn kenmerkende stevige bite geeft. Dit in tegenstelling tot de Turkse manti, die een veel zachtere bite heeft, ook de gedroogde versie na het koken. Misschien ligt daar ook wel mijn persoonlijke voorkeur voor Aziatische noedels in plaats van Italiaanse pasta. Nog afgezien van het grote verschil in kruiden, specerijen en alle andere smaakmakers. Pasta en manti, allebei gemaakt van tarwe, maar met twee verschillende eetervaringen.

…

Lees Meer Lees Meer

Een groentesaus van vooral rode groenten

Een groentesaus van vooral rode groenten

Al sinds de lagere school, nu bekend onder de naam basisschool, vraag ik me af wat mensen behelst om aan de voet van een nog werkende vulkaan te (gaan) wonen. Dat komt door de meester die er toen tijdens de lessen af en toe een geschiedenisverhaal tussendoor gooide.

Bijvoorbeeld over het tragische einde van de oud Romeinse stad Pompeï. En dat er bij diezelfde vulkaan Vesuvius een stad ligt, met toen ook al heel veel inwoners, en met tegenwoordig een kleine miljoen mensen. Napels. Is het moed of simpelweg iets als hier ben ik geboren, hier blijf ik.

Dat laatste hebben wij van Reutel in ieder geval niet gedaan. Waarbij ik van de  beide bloggers nog het meest door Nederland heb gezworven qua wonen. Waarbij ik elders graag mag citeren dat de mooiste rivier van Nederland de IJssel is.

Napels ligt dus aan de voet van de Vesuvius. Er is een pad/trap waarmee je de laatste kleine 300 meter kan overbruggen, helemaal naar de rand van de caldera van de Vesuvius. Je doet er een half uur over, als je fit bent.

In Napels hebben ze een draaiboek voor als de vulkaan uitbarst. Met een keurige volgorde van de evacuatie van woonwijken. Want dat moet heel snel gaan.

Dat hebben de oud Romeinse bewoners van Pompeii ervaren. De stad kwam in het jaar 79 onder een dikke laag puimsteen en as te zitten. Daardoor hebben wij nu, na opgravingen, een prachtig zicht op hoe een oud Romeinse stad eruit zag, tot aan de kunst in de woningen toe.

Er ligt ook nog een zogeheten supervulkaan bij Napels. De Campi Flegrei, met meerdere caldera’s, gedeeltelijk onder water, kent ook nu nog bevingen en bodemstijgingen. Campi Flegrei is net als Vesuvius een actieve vulkaan. Napels, je zult er maar wonen!

De vele vulkaanuitbarstingen hebben de gronden rond de Vesuvius wel zeer vruchtbaar gemaakt. Er zitten erg veel verschillende mineralen in. Producenten van tomaten profiteren daar graag van. Met als bekendste de San Marzano tomaat. Ook wij vinden die van de Vesuvius gronden erg lekker. Je kunt ze ook kweken in kassen. Die zijn minder lekker.

Er zijn ook veel kleinere tomaten die groeien op de Vesuvius gronden. De Piennolo del Vesuvio DOP tomaatjes. Ze zijn er in een rode en gele variant.

In de supermarkten liggen Nederlandse trostomaten in een plastic bakje. Dat zijn 2 rijen van tomaten aan dezelfde tak. Pomodorini del Piennolo zijn ook trostomaten maar dan heel anders. Denk aan een soort van trosje druiven, maar dan rood of geel en met kleine tomaatjes.

De individuele trosjes worden ook nog eens samengebonden, dan zijn het echt lange en brede trossen tomaten. Ware kunstwerkjes. Ze worden onder een dak in de vrije wind gehangen. Daar kunnen ze dan de hele winter hangen. Wat de piennolo methode genoemd wordt. Want piennolo betekent in het Napolitaanse dialect hangend. De zoete, aromatische en intense smaak van die hangende tomaatjes is super.

In 1 blik Valgri Pomodorini del Piennolo del Vesuvio DOP zaten deze keer 9 al ontvelde tomaten. Oorspronkelijk, met vel, weegt zo’n tomaatje niet meer dan 25 gram. Ze zaten in het blik in een dikkere tomatensaus. Die gaan we uiteraard ook gebruiken.

Gedroogde lang houdbare pasta kopen we regelmatig in Duitsland. Deze keer ook zakken Maccronelli Frischei Nudeln.

Eierpasta van durumgraan. Ze lijken zowel op in stukken geknipte bucatini, maar dan met een hele lichte kromming, als ook op dunne macaroni, maar dan vrij recht.

Kortom, we gaan een groentesaus maken met daarin tomaatjes die op de as en puimsteen op de flanken van de vulkaan Vesuvius groeien. Met Duitse Maccronelli.

…

Lees Meer Lees Meer

Orzo, asperges en een favoriete opscheplepel

Orzo, asperges en een favoriete opscheplepel

Favoriet is een woord dat met enige regelmaat langskomt op Reutel. Meestal in de context van een ingrediënt en/of een maaltijd. Maar soms ook voor keukengereedschap. Bijvoorbeeld een cakeblik en een ovenschaal voor quiches.

Er is ook een favoriete opscheplepel in ons huis. Nou ja, voor mij dan. We hebben in de loop der jaren een flinke verscheidenheid aan opscheplepels verworven, maar 1 is de favoriet. Mooi om te zien en superhandig in gebruik.

Eigenlijk is het meer een schitterende brede schuimspaan dan opscheplepel, want vol met gleuven, maar dat is een detail. Behalve soep kan je er wel degelijk bijna alles mee opscheppen. Al heel veel jaren bij ons in dienst en onverwoestbaar gebleken. Tupperware heeft nu eenmaal die eigenschap.

Dat geldt daarmee helaas ook voor hun kaasmolen. Geweldig voor het kaas raspen. Maar het bestaat uit 7 onderdelen die een kriem zijn om af te wassen en nog meer om af te drogen.

Soms ligt die favoriete schuimspaan echter in de afwasmachine, want favorieten gebruik je. En dan kan je de favoriet op dat moment niet gebruiken.

Dus recent toch maar een 2e identiek exemplaar aangeschaft. Nu heb ik 2 favoriete opscheplepels! Ok, schuimspanen.

Schuimspanen en dunne soepen gaan inderdaad niet samen. Daarmee is er een limiet aan de dikte/dunheid van een saus waarbij een schuimspaan nog net wel/niet werkt. Vooral wat dikkere sauzen gaan goed. Passata uit de diepvries heeft dan onze voorkeur. Want bij het ontdooien ontstaat een laagje water dat je kunt afgieten.

We eten zeer regelmatig groene asperge(tip)s. Daar werd en wordt in ons huishouden wel eens een opmerking over gemaakt, als ze de maaltijd-bedenk-sessie hebben gemist. Meestal volstaat de respons “omdat ze heel erg lekker zijn”. En dat ontkent men niet.

Een maaltijd met orzo, groene asperges, gehakt, passata en chipotle. Om met een schuimspaan op te scheppen.

…

Lees Meer Lees Meer