Archief van
Categorie: Peulvruchten

Sugar snaps, peultjes en romige tomatensaus

Sugar snaps, peultjes en romige tomatensaus

Eten bij kunstlicht rond de dagen van het jaar met de langste periode daglicht. Gek genoeg de langste dag van het jaar genoemd, terwijl elke dag 24 uur duurt. Taal, gelukkig is het maar een hulpmiddel en kun je er mee spelen.

We zitten middenin een warmtebubbel van rond de 35 graden, dus we zitten in een ander ritme. Vroeg op om alles goed door te luchten. Dan het huis hermetisch afsluiten van licht aan de zonkant. Zonnewering naar beneden en luiken en gordijnen dicht. Dat betekent in hete zomers ’s avonds eten bij kunstlicht, want onze eettafel staat aan de westkant van het huis, waar de zon dan volop staat te schijnen.

Een tijd geleden alweer uitgebreid gekookt voor een bevriend stel, wel in veel koelere omstandigheden. We kennen elkaar al een tijdje, dus er zijn weinig verrassingen meer op eetgebied. Want we vragen altijd wel a priori wat men absoluut niet lekker vinden. En die informatie bewaren we, privacy wet of niet. Zeer nuttig.

Voor 4 personen sugar snaps bedacht als groente. Het stond op het boodschappenlijstje, dus er moesten 2 zakjes van elk 250 gram gekocht worden, bij de super dit keer. Die zakjes liggen normaal gesproken in de koeling pal naast de zakjes met peultjes. Keurig naast elkaar, niet op elkaar. Dus blindelings 2 zakjes die op elkaar lagen gepakt. Pas bij thuiskomst bleek er 1 zakje sugar snaps en 1 zakje peultjes te zijn gekocht. Dom foutje, van mij. Nou ja, hoe erg is dat, potato potatoo, dacht ik nog.

Want sugar snaps bestaan sinds het midden van de vorige eeuw. Verkregen door doperwten en peultjes met elkaar te kruisen. Dat is meerdere keren gedaan zelfs, om elke keer weer nog betere sugar snaps te krijgen. Van doperwten eten we alleen de erwten. Van de bollere sugar snaps zowel de erwten als de peul. Van de zeer platte peultjes alleen de peul, want de erwten zijn nauwelijks tot niet aanwezig.

Zowel peultjes als sugar snaps zijn beetgaar gekookt knapperig en licht zoet van smaak. Dus ik dacht, als je doperwten en peultjes lust, dan lust je ook sugar snaps. En als  je doperwten en sugar snaps lust, dan lust je ook peultjes. Nou, dat was goed verkeerd gedacht!

Al snel bleek dat ons niet-lekker-lijstje in deze niet volledig was: 1 van de genodigden lustte absoluut geen peultjes. Het was niet zozeer de smaak, maar het mondgevoel dat haar niet beviel. We hoefden echter geen andere groenten te bedenken / uit te zoeken/ te kopen! Ze kozen zelf: de ene gast koos sugar snaps, de andere koos peultjes. En wij beiden aten die avond voor het eerst in ons leven een mengsel van sugar snaps en peultjes in 1 maaltijd.

Dat groentemengsel beviel goed en met enige regelmaat eten we nu sugar snaps én peultjes in 1 maaltijd. Niet zo chique, ingewikkeld en uitgebreid als toen het diner met vrienden, maar gewoon doordeweeks. Want zowel sugar snaps als peultjes zijn snel klaar.

Eet je iets met enige regelmaat, dan kristalliseert zich na verloop van tijd een stabiele maaltijd uit; een lekkere maaltijd met vaak van te voren vaststaande ingrediënten. De combinatie van sugar snaps en peultjes bleek heel lekker met gerookte spek.

Als tegenhanger op hetzelfde bord bleek Schwäbische Spätzle met een romige tomatensaus zeer smakelijk te zijn. Schwäbische Spätzle kopen we altijd als pastatoerist. Schwäbische Spätzle bestaat uit deegslierten, die per producent kunnen verschillen in lengte en dikte. Sinds 2012 heeft Schwäbische Spätzle een beschermde oorsprongsbenaming. En terecht.

Begonnen als een foutje, inmiddels op de lijst met lekkere maaltijden: sugar snaps en peultjes én Schwäbische Spätzle met een romige tomatensaus.

Een maaltijd waar je slechts af en toe bij het fornuis moet zijn om deze maken, bij 35°C. Komt dus goed uit.

Lees Meer Lees Meer

Freestyle bonenmaaltijd (II)

Freestyle bonenmaaltijd (II)

Bonen, met dank aan de Schijf van Vijf weer in de aandacht. De Schijf van Vijf legt de aandacht op wat gezond is met een focus op duurzaamheid. Ik heb het op de dag van de presentatie de hele dag op de radio aangehoord.

Niks mis natuurlijk met gezond eten en aandacht voor duurzaamheid. Ik probeer mij daar zelfs een beetje aan te houden. Een beetje, want ik eet graag vlees. Niet eens elke dag, maar maximaal 300 gr vlees per week haal ik niet. Ruim niet, durf ik te bekennen.

Dat komt ook omdat ik vleeswaren als broodbeleg eet. Naast kaas eigenlijk mijn enige broodbeleg. Zoetigheid op brood is niet aan mij besteed. Lastig dus. Nog even los van de suikerdiscussie. Keer op keer werd herhaald dat de Schijf van Vijf bedoeld is als richtlijn en geen verplichting is. Dat is maar goed ook, want anders wordt het wel heel lastig om mensen te overtuigen. En geef toe, het is gek als je haricots verts uit Kenia komen. Neem gewoon Nederlandse sperziebonen. Eet lokaal, dat is al een goed begin voor de duurzaamheid.

Zelf had ik wat moeite met de herhaalde betogen te kiezen voor vleesvervangers. Vleesvervangers zijn namelijk niet per se gezond, afgezien van het feit dat ik de meeste simpelweg niet lekker vind. Ze bevatten ten eerste vaak veel zout, maar zijn ook een goed voorbeeld van bewerkt voedsel. En daarvan weten we ook dat het niet gezond is. Het botst dus een beetje. En dat hoorde je tussen de regels door. En ook dat snap ik. Hoewel dagelijks een portie vlees pas een paar generaties gewoon is voor de meeste mensen, wil niemand iets inleveren. Dat past ook wel een beetje bij de tijdsgeest volgens mij. We zijn zo gewend aan alle luxe die vorige generaties voor ons voor elkaar hebben gekregen, dat we maar moeilijk een stapje terug kunnen doen. We moeten en zullen dat stukje vlees eten. Alsof het een verworven recht is. En dat is het natuurlijk niet.

Terug naar de bonen. Die worden aanbevolen als alternatief voor vlees. Want bonen bevatten eiwitten, net als vlees. Of moet ik proteïne zeggen, dat is het toverwoord tegenwoordig. Glutenvrij is blijkbaar uitgewerkt als marktmodel, havermelk heb ik (gelukkig) ook al een tijdje niet meer gehoord, dus we gaan nu massaal voor producten met proteïne, want eiwitten verkopen blijkbaar niet.

Het is wonderlijk hoe mensen zich soms laten verleiden door reclames. Proteïne rijke melk, blikjes vis met proteïne waarvan het percentage alleen maar hoger is omdat er minder water in zit dan bij de gewone versie, proteïne rijke snacks (snacks, het woord zegt het al, lekker, maar niet gezond) en ga zo maar door. Terwijl je maar zo’n 60-80 gr goede eiwitten per dag nodig hebt. Extra eiwitten zijn niet per se schadelijk, maar je hebt er weinig aan. Je betaalt er echter wel voor.

Maar nadenken over eten doen mensen steeds minder blijkt wel. Getuige ook de toenemende schapruimte in de supermarkt voor verse kant-en-klaar maaltijden. Gemak dient de mens. Het is makkelijker als andere mensen voor je bepalen hoe je eten smaakt. Of niet?

Genoeg geklaag! Tijd voor een bonenmaaltijd. Met vlees. Omdat ik er zin in had. Makkelijk te maken bovendien. Ik gebruik graag chorizo-worstjes, maar je kunt ook gewone chorizo gebruiken of eventueel verse worst. In dat laatste geval zou ik een theelepel witte peper toevoegen.

Lees Meer Lees Meer

Wachsbrechbohnen, haricot beurre en boterbonen

Wachsbrechbohnen, haricot beurre en boterbonen

De mensheid begint weer opnieuw de door hen zelf verzonnen kalender af te lopen. Want het is 1 januari 2026. Deze beide bloggers wensen iedereen veel lees-, kook- en eetplezier toe!

1 januari is ook de dag na oudejaarsdag, -avond en -nacht. Er wordt dan nogal wat afgefeest, gegeten en gedronken. Soms buitensporig veel. Niet iedereen begint het nieuwe jaar dan even fris. Wij zijn al tijden geen studenten meer, vies vol zitten van eten hebben we ook geen trek meer in, en nachtbraken doen we al lang niet meer. Katers, dat ligt tevens heel erg ver in het verleden, en dat houden we graag zo.

Dus in plaats van nieuwjaarsdag in bed door te brengen, gaan wij gewoon weer lekker koken. Gewoon weer iets nieuws verzinnen voor Reutel. Deze keer zwarte rijst én Wachsbrechbohnen, haricot beurre en boterbonen. Ligt er echter 1 van de hier genoemde bonen op je bord, dan heb je ze meteen alle 3 op je bord. Want het is echt allemaal hetzelfde. De Duitsers noemen ze Wachsbrechbohnen, de Fransen zeggen haricot beurre en wij kennen ze als boterbonen. Daarmee geven de Fransen en de Nederlanders ze in een andere taal dezelfde naam, en geven de Duitsers er een wat vreemde naam aan; breekbonen van Wachs, als in Bienenwachs, bijenwas, door de gele kleur.

Wij kennen ze als boterbonen, maar toch ook weer niet. Ze worden in Nederland namelijk nog wel geteeld, maar nauwelijks gegeten. Dat is echt heel erg jammer. Het is 1 van de zeer vele sperzieboon soorten, maar milder en delicater van smaak dan de welbekende groene sperziebonen. En die laatste vinden wij al heel erg lekker. Kan je nagaan. Het seizoen van boterbonen in Nederland loopt van juni tot eind september, maar het overgrote deel van de oogst gaat naar verluidt naar Frankrijk, waar haricot beurre zeer populair zijn. Net als haricots verts.

In mijn vroegste jeugd weleens gegeten, in het oostelijke deel van Nederland, daarna niet vaak meer eigenlijk. In westelijk Nederland zelden vers kunnen kopen. Bij een groenteboer op de markt die later uitlegde dat te weinig mensen ze kochten om ze voor hem op voorraad te hebben. Onbekend maakt ook hier onbemind. Hoe belandt het dan toch op onze borden. Antwoord: Duitsland.

Op een laatste vakantiedag in den vreemde vind je ons altijd terug in een grote supermarkt. De laatste keer was dat in Zuid-Duitsland. Een jaar eerder hadden we ze halverwege de vakantie al gezien. Maar de supermarkt die we toen op de laatste dag bezochten had ze niet. Balen was dat, echt wel. Deze keer in een andere supermarkt gelukkig wel. Niet vers, maar in glazen potjes. Second best, maar wel gekocht. Beter dan niets. Leve Schengen; veel boterbonen gratis geïmporteerd. Groenten in glas blijven bovendien lang goed. Daarom eten we vandaag Wachsbrechbohnen. De laatste 2 potjes in de voorraadkast.

Qua smaak zijn boterbonen subtieler dan groene sperziebonen. Anders dan bij groene sperziebonen mengen wij er daarom het liefst niets doorheen. Geen kruiderij, geen noten en geen kaas. Al is een klein beetje gerookte spek er wel lekker bij.

Als je boterbonen met pasta eet, dan vallen boterbonen helemaal niet op, door de kleuring. Voor contrast op de borden daarom hier zwarte rijst gekozen, met kippendijen.

In het oude China was zwarte rijst zo kostbaar dat alleen de heersers het mochten eten. Voor de rest van de bevolking was het letterlijk ‘verboden rijst’. Er zijn gelukkig inmiddels meerdere varianten van zwarte rijst. In 2015 is door Japanse wetenschappers bewezen dat het lang geleden begon met 1 mutatie van een gen van een rijstplant van de tropische japonica ondersoort. Die mutatie verspreidde zich daarna ook naar andere ondersoorten door kruisbestuiving met andere rijstplanten.

Koop je nu zwarte rijst, dan is helaas lang niet altijd duidelijk uit welk Aziatisch land die komt en van welke rijst ondersoort het is. Is het na het koken kleefrijst, dan heb je waarschijnlijk Thaise zwarte rijst. Is na het koken de rijst mooi droog, dan heb je waarschijnlijk een Chinese variant. Zeker is het echter niet. Maar beiden varianten zijn nog gezond ook.

Duitse vrienden, die van de Nussecken, meldden desgevraagd dat ze boterbonen samen met jonge sperziebonen eten, in een verhouding van 2:1. Dat hier overgenomen.

Omdat de Wachsbrechbohnen in glazen potjes zaten – de Duitse supermarkt had alleen glazen potjes en geen glazen potten – bij hoge uitzondering geen verse en stevige groene sperziebonen gekocht maar die in een glazen potje. Zodat de sperziebonen op de borden dezelfde wat slappere textuur hebben als de gele boterbonen uit een potje.

Lees Meer Lees Meer

Freestyle bonenmaaltijd

Freestyle bonenmaaltijd

De aardappelen, ze worden verkocht als krieltjes, maar het zijn natuurlijk gewoon kleine aardappelen. Echte krieltjes zijn kleiner dan een muntstuk van 1 euro. Ik noem wat ze als krieltjes verkopen dus ook geen krieltjes, maar gewoon kleine aardappelen. Oplichters zijn het. BroeR schreef eerder al over de schande van nepkrieltjes, de aardappelen die gewoon klein gesneden worden.

Goed bereide krieltjes zijn zonder twijfel een van de lekkerste aardappelgerechten die er zijn. Knisperig van buiten, want mét schil, en boterzacht van binnen. En licht gezouten. Genieten ten top. En jeugdsentiment, met de krieltjes van opa van het land.

Ik had dit keer een eetafspraak buiten de deur en ik zou koken. En ik wilde dus eigenlijk iets met krieltjes doen. Maar die kon ik niet vinden. Alleen kleine aardappeltjes. Met als nadeel dat er wel veel oogjes aan zaten. Ik besloot het plan om te gooien. De gehavende aardappels brachten mij op een nieuw idee, aangezien aardappels heel goed smaken opnemen, vooral in een stoofpot. Een beproefd recept. Een van mijn favoriete Chinese recepten is gestoofd rundvlees met aardappelen uit de oven. Onovertroffen zou ik haast zeggen. Zoals ook masala aardappelen dat kunnen zijn overigens.

En niets zo winters als een flinke bonenmaaltijd. Lekker met dikke plakken desembrood of rijst. Stoofpotten zijn sowieso handig. Alles in een pan mikken en intussen wat anders gaan doen. Perfect ook voor een thuiswerkdag.

En de bonen? Kies wat je zelf lekker vindt. Het beste neem je bonen die heel blijven. In dit geval heel praktisch gekozen wat er in huis was. En aangezien ik dacht dat er meer zwarte bonen waren dan één blik, uiteindelijk de kikkererwten toegevoegd. Het zijn namelijk grote eters, incluis een tweetal pubers. Geen maaltijd is dan veilig.

Lees Meer Lees Meer

Op vakantie zelf koken: Schwäbische Spätzle en erwten

Op vakantie zelf koken: Schwäbische Spätzle en erwten

Vakanties moet je plannen. Je werkbaas wil het van te voren weten. En als je in het buitenland een gegarandeerde slaapplek wilt, moet je dat eveneens van te voren regelen. Hoe lang we ergens tijdelijk blijven ligt er puur aan wat er te zien is in de omgeving en of je in die omgeving kunt wandelen in de vrije natuur. Bijna altijd al zo geweest.

In een 3-persoonstentje met 2 personen overnachten in veredelde weilanden, door het hele VK. Gedaan. Stedentrips – hotel in een stad in het buitenland inclusief vliegreizen – is een zonde uit onze jeugd. Seen it, done it, moved on. Tegenwoordig zitten we in kleine huisjes of een hotelkamer.

Meestal blijven we 2 of 3 nachten op 1 locatie, zelden langer, en trekken dan verder. Ook die vakantieroute van locatie naar locatie moet je van te voren plannen. En plannen, dat is nou net niet onze favoriete bezigheid. Maar ja, wil je op vakantie, dan moet je wel.

We wisten het daarom al van te voren. Ons tijdelijke vakantie-hutje had geen stroom. Een bijna logisch gevolg van het feit dat we op vakantie zo weinig mogelijk andere mensen willen zien. Wat weer een gevolg is van heel veel mensen om je heen hebben tijdens het werk. Dan ga je tijdens je vakantie niet in een vakantiepark zitten.

Daarom gingen we vroeger graag naar de hooglanden van Schotland. Uren wandelen zonder andere mensen tegen te komen, in prachtige landschappen. Ook nu zoeken we vaak een verblijf bij kleine dorpjes in afgelegen streken, al dan niet in de heuvels of bergen. En dat betekent soms geen elektriciteit in een huisje.

Voor deze zelf-kokers had dat meteen 1 grote consequentie: geen koelkast. Nu kan je op vakantie elke dag wel uit eten gaan, maar de laatste keer dat ik keek groeide er nog steeds geen geld op onze ruggen. Want uit eten gaan kost veel meer geld dan wanneer je zelf een maaltijd kookt.

Dat geldt ook al in Nederland. Daar kan je voor 2 personen zomaar 100€ kwijt zijn aan een lunch, gemiddeld [1]. Mogelijk dat die lunch dan wat weg heeft van een avondmaaltijd, die laatste genuttigd in de avond zal nog veel duurder zijn. Is uit eten gaan jullie hobby, dan zul je een goed betaalde baan moeten hebben, allebei, denk ik zo maar. Met 1 kanttekening, ik weet niet waar ze de getallen vandaan hebben of in hoeveel sterrenrestaurants ze lunchten [1], wij lunchen echt vele malen goedkoper buitenshuis, zelfs aan het water.

Andere consequenties van geen elektriciteit? Geen TV, dus geen krimi’s, mobieltjes niet kunnen opladen, toch een beetje een kriem, geen wifi, en naar bed als de schemering overgaat in de nacht. Gelukkig was het zomer, dus lekker lang licht ’s avonds. En het restaurantje naast het winkeltje, 1 kilometer verderop en een stuk lager gelegen, had een terrasje waar je koele drankjes kon drinken.

Maar af en toe kookten we dus zelf, dit keer op gas dat uit een grote grijze stalen gasfles kwam. Koken voor 2 personen.

Het winkeltje had bijna alles verpakt in blik, glas en plastic zodat het langer houdbaar blijft. In de koeling, want wel stroom, lag een kleine hoeveelheid vlees.

De dagelijkse wandelingen eindigden steevast bij dat winkeltje, zodat we toch wat gekoelde spullen konden kopen die we meteen gingen opwarmen en opeten bij thuiskomst.

Snelle maaltijden, want minder energie om te koken door de lange wandelingen. Van Duitse pasta (Schwäbische Spätzle), erwten en gehakt. Nu smaakt eten op vakantie veel lekkerder dan datzelfde eten thuis bereid. Denk aan het verschil tussen Sangria in Spanje en Sangria thuis! Dus weer thuis in Nederland de maaltijd wat gepimpt met kruiderij en kaas. En met tuinerwten uit de diepvries in plaats van doperwten uit een pot.

In de basis nog steeds dezelfde maaltijd, maar nu voor 4 personen, met dus wat extra’s.

Lees Meer Lees Meer

Djuvec-rijst met paprika, erwten, tomaat en ajvar

Djuvec-rijst met paprika, erwten, tomaat en ajvar

2 dingen waar we in onze jeugd echt nooit van hadden gehoord: djuvec en ajvar. Dat gemis is al een tijdje geleden verholpen.

Djuvec is een traditionele, vegetarische herfstmaaltijd in de Balkan. Balkan is een verzamelnaam voor die diverse regio met de landen Albanië, Bosnië en Herzegovina, Bulgarije, Griekenland, Kroatië, Slovenië, Roemenië, Kosovo, Montenegro, Noord-Macedonië en Servië. Landen met een eigen cultuur en taal. Het gerecht kent daardoor vele namen en variaties. Er schijnen soms tientallen groenten in djuvec te gaan. Dat is licht overdreven. We doen het hier met wat minder.

Djuvec wordt vaak gepresenteerd als een bijgerecht bij (gegrild) vlees. Lam, varken en rund bijvoorbeeld. Dat leek een deel van de mee-eters wel wat. Dat krijg je als je maaltijden voorbespreekt. Vandaar dat er op de foto een gekruide varkensbraadworst bovenop de djuvec-rijst ligt.

Djuvec-rijst, i.e. djuvec met rijst, is ook een bekend gerecht uit de Balkan. De rijst wordt traditioneel gekookt in een groentebouillon. In djuvec-rijst gaan meestal paprika, erwten, gehakte tomaten en uien. Voor die gehakte tomaten nemen we een blik tomatenpulp. De groentebouillon vervangen we door ajvar.

Ajvar is een traditionele dikke saus, ook al uit de Balkan, een mengsel van geroosterde paprika en aubergines, met wat tomatenconcentraat en in ons potje ook nog wat pikante peperoni pepertjes. Niet moeilijk om zelf te maken. Er zijn ook maar heel weinig groentesauzen die we niet zelf maken, maar ajvar is er 1 van. De ajvar van Podravka bevat geen conserveringsmiddelen en geen kunstmatige smaakstoffen. Dat is al een plus. Maar de belangrijkste reden is dat we vinden dat dit mengsel van rode paprika, aubergine, tomatenconcentraat en scherpe peperoni pepertjes gewoon ontzettend lekker is.

Kant-en-klaar is er milde en pittige ajvar te koop. Dat verschil in smaak ligt met name aan de hoeveelheid pepertjes die erin zitten. Een opengebroken potje is, zonder conserveermiddelen, maar zo’n 10 dagen houdbaar in de donkere koelkast. Overigens, vind je de milde ajvar te slap en de pittige ajvar te scherp? Koop ze allebei en meng ze!

Uiteindelijk zitten er rode paprika, aubergine (via de ajvar), tuinerwten, tomaten en ui in deze maaltijd. 5 soorten groenten, geen tientallen. Maar wel genoeg om het heel lekker te maken. Dat tomaten, paprika’s, erwten en aubergines anatomisch gezien vruchten zijn negeren we hier voor het gemak.

Lees Meer Lees Meer

Gebakken basmatirijst met veel extraatjes

Gebakken basmatirijst met veel extraatjes

Toen de medeblogger op 18 augustus 2011, Reutel.nl als foodblog startte, schreef hij al dat hij altijd naar de volgende maaltijd uitziet. Zal wel een familietrekje zijn. Vanaf 2013 mocht ik ook meedoen, op voorwaarde dat de recepten altijd voorafgegaan worden door een verhaaltje. Sindsdien eten we ook in ons huis veel gevarieerder.

Soms doen wij dat denken aan volgende maaltijden meteen al na een net genuttigde avondmaaltijd. Als iedereen vroeg weg moet de volgende dag en daardoor morgen de ‘wat eten we vanavond‘ sessie niet kan plaatsvinden. En zowaar, we waren het dit keer meteen eens: gebakken rijst. Kan ook komen omdat er morgen maar 2 personen thuis zouden eten. Dus na het af- en opruimen meteen basmatirijst gaan koken zodat die daarna de tijd krijgt om koelkast koud te worden.

Nu nog wat additionele details invullen. De extraatjes. Hoewel Johann Wolfgang von Goethe, in zijn gedicht Natur und Kunst, uit 1800, schreef ‘In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister‘, doen we dat hier echter niet. Veel extraatjes dus.

We eten veel tomaten. Heel veel tomaten. We hebben qua smaak wel een aantal voorkeurrassen. Toch wel vaak uit Italië. Datterini tomaatjes en Roma-tomaten zijn daar zeker onderdeel van. San Marzano is een wereldberoemd voorbeeld van pruimtomaten. Echt goede San Marzano tomaten groeien op vulkaangrond.

Maar kleine Roma-tomaatjes zijn ook niet te versmaden. Stevige bolle tomaatjes. 3,5 centimeter hoog en een diameter van 3 centimeter. Bolletjes vol met smaak. Verhitten maakt ze zacht.

Zilveruitjes zijn zoetzuur. Vaak gebruikt in salades, zoals huzarensalade. Maar even 5 minuten bakken in wat boter, dat geeft extra smaak.

Tempeh gewoon gekocht, die zelf maken doen we niet. Door de fermentatie vinden wij tempeh sowieso interessanter dan tofu.

Koningsoesterzwammen en Blue Stilton als toegevoegde smaken. Cashewnoten voor smaak en textuur. Druiven omdat we die in de grote fruitschaal hadden liggen.

Veel verschillende smaken, die willen we straks blijven proeven.

Lees Meer Lees Meer

Bonen met kielbasa

Bonen met kielbasa

Af en toe krijg ik van anderen iets  toegeschoven. Meestal betreft het vlees, dat dan weer wel. Soms een lamsbout, een andere keer een worst. Met het verzoek er iets lekkers mee te maken. Dat sla ik nooit af. Vroeger mocht ik het niet, nu doe ik het gewoon: spelen met eten. Niets zo leuk om nieuwe smaken uit te proberen. Dit keer kreeg ik na een buitenlandse reis een kiełbasa een Poolse worst. Let in de Poolse spelling op het subtiele streepje door de letter l, de rest van de wereld schrijft gewoon kielbasa.

Gerookte kielbasa kan koud, warm, gekookt, gebakken of gegrild worden geserveerd. In Polen wordt het gebruikt in soepen zoals żurek (een zure roggesoep), kapuśniak  (koolsoep) of grochówka (erwtensoep), of  gebakken met zuurkool, of toegevoegd aan bonengerechten en stoofschotels zoals bigos. Kielbasa kun je echter ook goed koud eten, met een lekkere mosterd bijvoorbeeld. Poolse erwtensoep lijkt overigens behoorlijk op onze erwtensoep, al gebruikt men misschien wat meer aardappel. Kielbasa heeft op het eerste gezicht misschien wel wat weg van onze rookworst, maar de structuur is anders en de rookworst is echter net wat vetter dan kielbasa. Heb je geen kielbasa, dan zou je dit gerecht natuurlijk prima met een lekkere rookworst van de slager kunnen maken.

Bonenschotels zijn perfecte stoofmaaltijden voor een frisse voorjaarsdag. En natuurlijk de volgende dag nog lekkerder. Maak het een dag van tevoren en je hebt een geweldig maal na een dagje buiten.

Lees Meer Lees Meer

Duxelles, sugar snaps, bacon én Reypenaer

Duxelles, sugar snaps, bacon én Reypenaer

Reypenaer is een hele speciale Nederlandse kaas. Daar hoort in deze maaltijd een speciale bereidingswijze van paddenstoelen bij: duxelles.

Duxelles, ook wel geschreven als duxelle, zijn fijngehakte paddenstoelen met fijngehakte uien en/of sjalotten en diverse kruiden. Schrijf je het midden in een zin met een hoofdletter, dan hang je impliciet de onbewezen theorie aan dat het in 1644 (?) is vernoemd naar de Franse Marquis d’Uxelles, door zijn eigen kok, Francois Pierre de la Varenne. Die nu wordt gezien als een grondlegger van de moderne Franse haute cuisine [1]. Onbewezen, we schrijven duxelles.

Een allereerste keer geproefd toen het al was klaargemaakt. Toen niet geraden dat het van paddenstoelen was gemaakt. En dat terwijl er veel paddenstoelen op ons menu staan. Dat opent deuren. Laten proeven door eters die meldden echt geen paddenstoelen te lusten.

Duxelles, het is gewoon een bijzonder lekkere manier om paddenstoelen te serveren. Want duxelles zijn smaakbommetjes. Anders dan bij in schijfjes gesneden paddenstoelen, zijn hier veel meer celwanden van de paddenstoelen kapot. Bijna alle water verdampt tijdens het bakken. Wat je overhoudt is een soort van essence van paddenstoelen. En dat is bijzonder lekker. Totaal anders van smaak dan gebakken of gestoofde paddenstoelen, heel of in schijfjes.

Duxelles kan je in veel gerechten gebruiken. Het bekendst is waarschijnlijk het gebruik in Beef Wellington. In sauzen doet duxelles het ook altijd goed. Of gewoon, bovenop een rijstmaaltijd. En dat is aan deze kant van Reutel dan regelmatig risotto. Of je nog een roomsoort en/of tomatenpuree of -concentraat toevoegd is aan de kok. Hier wel gedaan.

Duxelles heeft een aparte en stevige smaak. Daar past een stevig in zijn schoenen staande kaas bij. Reypenaer XO Reserve bijvoorbeeld. Dus.

Lees Meer Lees Meer

Doorgedraaide million-dollar spaghetti casserole

Doorgedraaide million-dollar spaghetti casserole

Het is halverwege de herfst, de temperaturen dalen, de regenkracht neemt toe, evenals de windsnelheden. Zomerjas eindelijk vervangen door de winterjas. Vullende ovenmaaltijden raken weer in trek. En daar is heel veel variatie in mogelijk.

De uitdrukking look/feel like a million dollars wordt in de VS gebruikt om aan te geven dat iets goed voelt of dat men gelukkig is, en dan vaak in de overtreffende trap. Een gerecht dat zelfverklaard in de titel million dollar heeft moet dan wel extreem goed smaken.

Voor zover ik kan nagaan is het bedacht – met deze titel – voor de keuken van Betty Crocker, een in 1921 opgericht fictief persoon, nog steeds naamgever van een kook- en ingrediënten imperium. Daarvoor waren er al recepten met million dollar spaghetti als titel. Door het woord casserole toe te voegen kan je iets nieuws claimen. Zo simpel is het. Het recept komt waarschijnlijk van Tieghan Gerard, midden 2014 aan de reviews te zien, en is eigenlijk gewoon een million dollar spaghetti recept. Wie de uitgebreidere titel heeft bedacht is daarmee onbekend, gezien de aanwezigheid van marketing teams. Gerard – en haar team denk ik dan – wordt inmiddels gezien als een veel geprezen maar ook wel bekritiseerde food influencer. Dat laatste is ook niet zo moeilijk, hoe meer volgers er zijn hoe groter de kans dat iemand iets van je vindt.

Pas ruim 2 jaar later werd het recept opgenomen op haar eigen website, die ze startte in 2012. Zal wel iets met rechten te maken hebben. Nog een jaar later, in december 2017, weer geüpdatet op de Betty Crocker website. Maar het blijft gewoon een casserole, gemaakt met voor iedereen al bekende ingrediënten. Gerard gebruikt sowieso veel ingrediënten in haar recepten die voor iedereen al bekend zijn. Niet echt geschikt voor diëten ook. De echte oorsprong, in wat voor een variant dan ook, zal nog veel eerder in de tijd liggen.

Million-dollar spaghetti casserole past wel in het minder verfijnde deel van de VS-keuken: het comfort food deel. Niets mis mee. En daarmee ongekend populair. De VS is er mee aan de haal gegaan. Er zijn nu waarschijnlijk miljoenen varianten. Ook varianten die teruggrijpen op alleen het gebruik van gehakt. Zo ook op de Betty Crocker website. En dan lijkt het ineens op een Reutel variatie doordat het gehakt niet door de spaghetti wordt gemengd, maar erbovenop wordt gelegd: onze deegloze spaghetti bolognese pie. Als je blijft variëren, kan iedereen wel een deel van het succes claimen.

Beide Amerikaanse recepten gebruiken cottage cheese. Het kan, maar is wel wat ongewoon. Cottage cheese past beter bij broodjes en (lauw-warme) salades vinden wij. Wat verdere aanpassingen aan de recepten gemaakt. Even doordraaien zoals dat in ons huis heet.

Cottage cheese vervangen door ricotta. De 4 eieren die beide recepten gebruiken om rauw door de spaghetti te mengen hier weggelaten. De spaghettilaag zal wel losser blijven daardoor. Geen probleem, straks gewoon voorzichtiger een stuk uit de ovenschaal halen. Het gehakt en de worst hier gecombineerd. Geen Italiaanse worst, maar braadworst, zonder velletje. En zelf marinara spaghetti tomatensaus gemaakt, in plaats van een kant-en-klare saus uit blik of pak. En die ietwat smakeloze geraspte low-moisture stukjes mozzarella, ongekend populair als pizza topping in de VS, vervangen door belegen Cheddar kaas. En last but not least, een groentelaag toegevoegd!

Flink doorgedraaid zei een huisgenoot toen ik desgevraagd meldde hoe ik de oorspronkelijke ingrediënten had aangepast. Beetje veel minder Amerikaans geworden. En zo is het.

Lees Meer Lees Meer