Archief van
Categorie: Tomatensaus

Sugar snaps, peultjes en romige tomatensaus

Sugar snaps, peultjes en romige tomatensaus

Eten bij kunstlicht rond de dagen van het jaar met de langste periode daglicht. Gek genoeg de langste dag van het jaar genoemd, terwijl elke dag 24 uur duurt. Taal, gelukkig is het maar een hulpmiddel en kun je er mee spelen.

We zitten middenin een warmtebubbel van rond de 35 graden, dus we zitten in een ander ritme. Vroeg op om alles goed door te luchten. Dan het huis hermetisch afsluiten van licht aan de zonkant. Zonnewering naar beneden en luiken en gordijnen dicht. Dat betekent in hete zomers ’s avonds eten bij kunstlicht, want onze eettafel staat aan de westkant van het huis, waar de zon dan volop staat te schijnen.

Een tijd geleden alweer uitgebreid gekookt voor een bevriend stel, wel in veel koelere omstandigheden. We kennen elkaar al een tijdje, dus er zijn weinig verrassingen meer op eetgebied. Want we vragen altijd wel a priori wat men absoluut niet lekker vinden. En die informatie bewaren we, privacy wet of niet. Zeer nuttig.

Voor 4 personen sugar snaps bedacht als groente. Het stond op het boodschappenlijstje, dus er moesten 2 zakjes van elk 250 gram gekocht worden, bij de super dit keer. Die zakjes liggen normaal gesproken in de koeling pal naast de zakjes met peultjes. Keurig naast elkaar, niet op elkaar. Dus blindelings 2 zakjes die op elkaar lagen gepakt. Pas bij thuiskomst bleek er 1 zakje sugar snaps en 1 zakje peultjes te zijn gekocht. Dom foutje, van mij. Nou ja, hoe erg is dat, potato potatoo, dacht ik nog.

Want sugar snaps bestaan sinds het midden van de vorige eeuw. Verkregen door doperwten en peultjes met elkaar te kruisen. Dat is meerdere keren gedaan zelfs, om elke keer weer nog betere sugar snaps te krijgen. Van doperwten eten we alleen de erwten. Van de bollere sugar snaps zowel de erwten als de peul. Van de zeer platte peultjes alleen de peul, want de erwten zijn nauwelijks tot niet aanwezig.

Zowel peultjes als sugar snaps zijn beetgaar gekookt knapperig en licht zoet van smaak. Dus ik dacht, als je doperwten en peultjes lust, dan lust je ook sugar snaps. En als  je doperwten en sugar snaps lust, dan lust je ook peultjes. Nou, dat was goed verkeerd gedacht!

Al snel bleek dat ons niet-lekker-lijstje in deze niet volledig was: 1 van de genodigden lustte absoluut geen peultjes. Het was niet zozeer de smaak, maar het mondgevoel dat haar niet beviel. We hoefden echter geen andere groenten te bedenken / uit te zoeken/ te kopen! Ze kozen zelf: de ene gast koos sugar snaps, de andere koos peultjes. En wij beiden aten die avond voor het eerst in ons leven een mengsel van sugar snaps en peultjes in 1 maaltijd.

Dat groentemengsel beviel goed en met enige regelmaat eten we nu sugar snaps én peultjes in 1 maaltijd. Niet zo chique, ingewikkeld en uitgebreid als toen het diner met vrienden, maar gewoon doordeweeks. Want zowel sugar snaps als peultjes zijn snel klaar.

Eet je iets met enige regelmaat, dan kristalliseert zich na verloop van tijd een stabiele maaltijd uit; een lekkere maaltijd met vaak van te voren vaststaande ingrediënten. De combinatie van sugar snaps en peultjes bleek heel lekker met gerookte spek.

Als tegenhanger op hetzelfde bord bleek Schwäbische Spätzle met een romige tomatensaus zeer smakelijk te zijn. Schwäbische Spätzle kopen we altijd als pastatoerist. Schwäbische Spätzle bestaat uit deegslierten, die per producent kunnen verschillen in lengte en dikte. Sinds 2012 heeft Schwäbische Spätzle een beschermde oorsprongsbenaming. En terecht.

Begonnen als een foutje, inmiddels op de lijst met lekkere maaltijden: sugar snaps en peultjes én Schwäbische Spätzle met een romige tomatensaus.

Een maaltijd waar je slechts af en toe bij het fornuis moet zijn om deze maken, bij 35°C. Komt dus goed uit.

Lees Meer Lees Meer

Orzo, asperges en een favoriete opscheplepel

Orzo, asperges en een favoriete opscheplepel

Favoriet is een woord dat met enige regelmaat langskomt op Reutel. Meestal in de context van een ingrediënt en/of een maaltijd. Maar soms ook voor keukengereedschap. Bijvoorbeeld een cakeblik en een ovenschaal voor quiches.

Er is ook een favoriete opscheplepel in ons huis. Nou ja, voor mij dan. We hebben in de loop der jaren een flinke verscheidenheid aan opscheplepels verworven, maar 1 is de favoriet. Mooi om te zien en superhandig in gebruik.

Eigenlijk is het meer een schitterende brede schuimspaan dan opscheplepel, want vol met gleuven, maar dat is een detail. Behalve soep kan je er wel degelijk bijna alles mee opscheppen. Al heel veel jaren bij ons in dienst en onverwoestbaar gebleken. Tupperware heeft nu eenmaal die eigenschap.

Dat geldt daarmee helaas ook voor hun kaasmolen. Geweldig voor het kaas raspen. Maar het bestaat uit 7 onderdelen die een kriem zijn om af te wassen en nog meer om af te drogen.

Soms ligt die favoriete schuimspaan echter in de afwasmachine, want favorieten gebruik je. En dan kan je de favoriet op dat moment niet gebruiken.

Dus recent toch maar een 2e identiek exemplaar aangeschaft. Nu heb ik 2 favoriete opscheplepels! Ok, schuimspanen.

Schuimspanen en dunne soepen gaan inderdaad niet samen. Daarmee is er een limiet aan de dikte/dunheid van een saus waarbij een schuimspaan nog net wel/niet werkt. Vooral wat dikkere sauzen gaan goed. Passata uit de diepvries heeft dan onze voorkeur. Want bij het ontdooien ontstaat een laagje water dat je kunt afgieten.

We eten zeer regelmatig groene asperge(tip)s. Daar werd en wordt in ons huishouden wel eens een opmerking over gemaakt, als ze de maaltijd-bedenk-sessie hebben gemist. Meestal volstaat de respons “omdat ze heel erg lekker zijn”. En dat ontkent men niet.

Een maaltijd met orzo, groene asperges, gehakt, passata en chipotle. Om met een schuimspaan op te scheppen.

Lees Meer Lees Meer

Over veel tomaten-groenten-saus op volkoren penne, en over Daan

Over veel tomaten-groenten-saus op volkoren penne, en over Daan

Op de een of andere manier komt er steeds vaker volkoren pasta in ons huis, zeker in plaats van eierpasta. Van af en toe volkorenpasta naar zeer regelmatig. Meer variatie werd gemeld. Prima, dan koop ik wel eierpasta als ik boodschappen doe, voor diezelfde variatie, meteen teruggemeld.

Maar goed, ik snap het wel, vezels in je voeding zijn ontzettend belangrijk. Vezels moeten. Volkoren penne is daarmee volop in voorraad; we ontkwamen er niet aan.

Extra lekker gemaakt door een tomatensaus met veel groenten. Groenten die je wel proeft, maar niet ziet. Voor het eerst gedaan bij de wortels in de lasagne, voor de toen jonge kinderen. Nu doen we het ook vaak voor volwassen eters. Saus met pasta eten geeft namelijk een goede textuur. Saus, kom maar op. Dit keer waren het tomaat, ui en paprika die onherkenbaar en niet geduid werden geserveerd.

Dus ik zat hardop de hoeveelheden te bedenken die in de maaltijd zou gaan, toen ik te horen kreeg dat een ander getal ook onze aandacht nodig had. Een Postnl portokosten getal.

En die ervaring moest ik even van me af schrijven.

Gelukkig kunt u meteen naar het recept springen! Die keuze had ik niet, want ik moest het van me af schrijven. Op Reutel. Ik zit namelijk niet op andere sociale platformen. Reutel it is. Met toestemming van de medeblogger.

Lees Meer Lees Meer

Hartig taartje met gerookte haring en tomaat

Hartig taartje met gerookte haring en tomaat

Veganisme en vegetarisme zijn van alle (moderne) tijden. Alleen niet voor ons in onze jeugd. De medeblogger en ik zijn opgegroeid met vooral vlees en soms vis. Vega deden we niet echt toendertijd, voor zover mijn herinnering reikt.

Het was de tijd van buurtwinkels, de kleine supermarkten begonnen net te komen. Woensdag gehaktdag, want in de reclame. Vrijdag visdag, want vrijdag was marktdag.

We aten witvis in de vorm van lekkerbekjes bij de warme maaltijd. Haring en paling niet, dat waren snacks. Paling aten we niet zo heel vaak, maar zeker als er kermis in de stad was.

Eenmaal kregen we een paling cadeau in een blikken buis. Bijna 1 meter lang en ongeveer 8 centimeter in doorsnede. Waarschijnlijk zeepaling en niet de zoetwaterpaling uit het IJsselmeer die we anders aten. Die blikken buis hebben we nog steeds, nu in gebruik voor posters, die we nooit meer gaan ophangen en toch niet weggooien.

Haring was ook een tussendoortje. In de vorm van rolmops, opgerolde zure haring om een fris-zure augurk en met een minimale hoeveelheid ui. In de vorm van zoute haring op de markt, soms met en soms zonder uitjes. En thuis in de vorm van zoute haring op roggebrood.

Gerookte vis, dat was altijd paling, een traktatie. Toen paling niet of nauwelijks meer in Nederland mocht worden gevangen kwamen de andere soorten gerookte vis, zoals gerookte makreel en gerookte haring.

In Groot-Brittannië is een andere soort gerookte vis populair. Gerookte schelvis, ook wel haddock geheten aldaar. Behalve als het lokale specialiteiten betreft. Zo ligt in Schotland de kustplaats Arbroath, waar ze in de haven overheerlijke lokaal warm-gerookte schelvis verkopen: Arbroath smokie. Dé culinaire specialiteit van die plaats. Het omrijden meer dan waard. Aan de rand van de zee opgegeten. Ik ben meteen teruggegaan voor een tweede smokie, tot verbazing van mijn wederhelft, dat wel.

In Nederland eten we zoute haring met uitjes. Niet gebakken of gekookte vis, toch eetbaar. Gerookte haring is in Nederland vaak koud-gerookt. Koud roken, dat gebeurt meestal bij een temperatuur van maximaal 25 tot 27°C. Niet echt gegaard na afloop. Toch vaak direct eetbaar.

Een terugkerend thema bij haring in een maaltijd is tomatensaus, kijk maar in kookboeken en op het internet. Of in de winkels: haring uit blik. In de winkels kan je blikjes van diverse merken kopen waar ‘haringfilets in (milde) tomatensaus’ in zit. Kijk je bij de ingrediënten dan is het eigenlijk geen tomatensaus, maar tomatenpuree met wat suiker, olie, azijn, paprika(extract) en een verdikkingsmiddel. De verbeelding speelt een belangrijke rol bij conserven.

Haring wordt gerookt met de huid er nog aan, anders valt de vis uit elkaar. Vel van een vis kan je meestal eten, maar dat doen wij alleen als het vel knapperig gebakken of gegrild is.

Links de binnenkant, rechts de buitenkant van een opengevouwen gerookte haring.

Een klein beetje tomatenpuree toevoegen is wel degelijk lekker. Dus dat idee hier ook uitgevoerd, maar dan met tomatenconcentraat en stukjes tomaat.

Lees Meer Lees Meer

Tempeh ketjap, orzo, tuinerwten en tomatensaus

Tempeh ketjap, orzo, tuinerwten en tomatensaus

Nog eens het bewijs dat ook wij tempeh eten. Af en toe slechts, dat wel.

Ooit een keer tofu uitgeprobeerd. In een alternatieve keuken, tijdens de studententijd. En na die ene keer meteen weer links laten liggen. Want tofu, weliswaar gemaakt op eenzelfde manier als je kaas maakt, maar dan van gestremde sojamelk, dat moet je altijd nog lekker maken. Tofu heeft een neutrale smaak zeggen we dan. Wij zijn duidelijk niet van de tofu.

Maar gefermenteerde dingen zijn wel hartstikke interessant. Entree tempeh, wel vele jaren later. Tempeh wordt gemaakt van gefermenteerde sojabonen. En gefermenteerde producten, zoals yoghurt, kaas, bier, whisky, … , die zijn vaak heel lekker. In dat rijtje, daar kan wat ons betreft tempeh gewoon bij staan.

We maken tempeh niet zelf. Je moet de goede schimmels hebben en het fermentatieproces moet je onder controle houden. We hebben andere hobby’s. Tempeh kopen we voorgegaard, soms met de ketjap er al in; gemak dient soms de mens. Ketjap, ook al gemaakt van gefermenteerde sojabonen, met nog wat extra ingrediënten. Tempeh heeft van zichzelf een beetje een bite en smaakt vaak licht zurig. Koop je tempeh met de ketjap er al in dan krijg je er gewoon nog een smaak bij.

Deze maaltijd is gemaakt met boter en kaas. Laat je die weg, dan eet je ineens vegan. Naar verluidt sowieso een belangrijke reden dat tofu en tempeh gegeten worden. Wij kochten tot voor kort tempeh die werd geadverteerd als een vegan product. Nu wordt het bij AH verkocht onder de merknaam Terra. Terra betekent simpelweg een stuk land. En het is de naam van onze planeet in de science-fiction wereld.

AH heeft de naam vast gekozen om te suggereren dat hun plantaardige producten goed zijn voor onze wereld. Nou moet je daar wel een beetje genuanceerd over denken. Nog meer palmolie plantages bijvoorbeeld, lijkt mij niet zo wenselijk. En de tempeh zit nog steeds verpakt in stevig plastic. Ook niet de beste oplossing. Het is weer eens marketing tijd!

Kies je voor ketjap, dan moet je er de rest van de ingrediënten met enige aandacht bij zoeken. Hier gekozen voor orzo pasta, een milde basilicum-tomatensaus en de oude vertrouwde tuinerwten. Klaar in minder dan 20 minuten.

Als extraatje versgeraspte Queso Ibérico op tafel gezet. Want ketjap en Queso Ibérico kunnen heel goed in 1 maaltijd, zolang je ze maar niet mengt.

Queso Ibérico betekent letterlijk Iberische kaas. Iberië is de kortere naam voor het Iberisch Schiereiland, dat bestaat uit de continentale delen van Spanje en Portugal, en Gibraltar. Je zou denken dat Queso Ibérico op het hele schiereiland wordt gemaakt, maar nee. Het is een Spaanse kaas, naar verluidt 1 van de meest gegeten kazen in Spanje.

Wel een interessante kaas. Het is namelijk een mengkaas. Iberico is een harde kaas en wordt gemaakt van koeienmelk, geitenmelk en schapenmelk. Er zijn wettelijke eisen. Minstens 15% schapenmelk, minstens 15% geitenmelk en maximaal 50% rundermelk. De verhoudingen verschillen per producent. En daardoor ook de smaak. Verschillende versies proberen, altijd leuk. Die met een hoog gehalte schapenmelk, 40% is geen uitzondering, hebben in de verte wel wat weg van Manchego. Queso Ibérico, een complex kaasje.

Eén van de meest geconsumeerde kazen in Spanje. In onze supers meestal aangeduid als fris en mild-pittig. Dat pittige valt enorm mee. De al dan niet gevulde balkjes of rondjes op verpakkingen van kaas om de mate van pittigheid aan te duiden is notoir onbetrouwbaar. Vertrouw liever op je kaasboer! Die weet wel dat de kaas tinten van boter, noten en fruit heeft.

Lees Meer Lees Meer

Djuvec-rijst met paprika, erwten, tomaat en ajvar

Djuvec-rijst met paprika, erwten, tomaat en ajvar

2 dingen waar we in onze jeugd echt nooit van hadden gehoord: djuvec en ajvar. Dat gemis is al een tijdje geleden verholpen.

Djuvec is een traditionele, vegetarische herfstmaaltijd in de Balkan. Balkan is een verzamelnaam voor die diverse regio met de landen Albanië, Bosnië en Herzegovina, Bulgarije, Griekenland, Kroatië, Slovenië, Roemenië, Kosovo, Montenegro, Noord-Macedonië en Servië. Landen met een eigen cultuur en taal. Het gerecht kent daardoor vele namen en variaties. Er schijnen soms tientallen groenten in djuvec te gaan. Dat is licht overdreven. We doen het hier met wat minder.

Djuvec wordt vaak gepresenteerd als een bijgerecht bij (gegrild) vlees. Lam, varken en rund bijvoorbeeld. Dat leek een deel van de mee-eters wel wat. Dat krijg je als je maaltijden voorbespreekt. Vandaar dat er op de foto een gekruide varkensbraadworst bovenop de djuvec-rijst ligt.

Djuvec-rijst, i.e. djuvec met rijst, is ook een bekend gerecht uit de Balkan. De rijst wordt traditioneel gekookt in een groentebouillon. In djuvec-rijst gaan meestal paprika, erwten, gehakte tomaten en uien. Voor die gehakte tomaten nemen we een blik tomatenpulp. De groentebouillon vervangen we door ajvar.

Ajvar is een traditionele dikke saus, ook al uit de Balkan, een mengsel van geroosterde paprika en aubergines, met wat tomatenconcentraat en in ons potje ook nog wat pikante peperoni pepertjes. Niet moeilijk om zelf te maken. Er zijn ook maar heel weinig groentesauzen die we niet zelf maken, maar ajvar is er 1 van. De ajvar van Podravka bevat geen conserveringsmiddelen en geen kunstmatige smaakstoffen. Dat is al een plus. Maar de belangrijkste reden is dat we vinden dat dit mengsel van rode paprika, aubergine, tomatenconcentraat en scherpe peperoni pepertjes gewoon ontzettend lekker is.

Kant-en-klaar is er milde en pittige ajvar te koop. Dat verschil in smaak ligt met name aan de hoeveelheid pepertjes die erin zitten. Een opengebroken potje is, zonder conserveermiddelen, maar zo’n 10 dagen houdbaar in de donkere koelkast. Overigens, vind je de milde ajvar te slap en de pittige ajvar te scherp? Koop ze allebei en meng ze!

Uiteindelijk zitten er rode paprika, aubergine (via de ajvar), tuinerwten, tomaten en ui in deze maaltijd. 5 soorten groenten, geen tientallen. Maar wel genoeg om het heel lekker te maken. Dat tomaten, paprika’s, erwten en aubergines anatomisch gezien vruchten zijn negeren we hier voor het gemak.

Lees Meer Lees Meer

Zwarte bonenburger in een Italiaanse bol

Zwarte bonenburger in een Italiaanse bol

Nederlands is en blijft een rare taal. Maak je van zwarte bonen een burger, dan heet het zwarte bonenburger. Een bonenburger die per definitie zwart is, dus. Maar in een paarse bonenburger hoeven helemaal geen paarse bonen te zitten. Logisch gevolg is dat er in een zwarte bonenburger geen zwarte bonen hoeven te zitten. Misschien is die burger zwart door gebruik van inktvisinkt. Van die dingen.

Bij het vernoemen van straatnamen komt het ook voor: zo is het wel Frans Halssingel en niet Frans Hals singel. Nog een voorbeeld: gerookte spekreepjes. Het zijn echter niet de reepjes die gerookt zijn, maar de speklap, die pas daarna in reepjes is gesneden. Gerookte spekreepjes zijn reepjes gerookte spek en eigenlijk geen gerookte spekreepjes. Ik blijf het raar vinden. En in andere talen is het niet beter. In het Engels is het een black bean burger, dan weet je niet wat bij elkaar hoort. En in het Duits is het eigenlijk ook zo: Schwarze Bohnen Burger of Schwarze Bohnen-Burger. Het zou eigenlijk zwarte-bonen burger moeten heten.

Maar goed. Zwarte bonenburger in een Italiaanse bol, dus. We eten het vooral op herfst- en winterdagen, als we eten bij lamplicht. Zwarte bonenburgers vullen namelijk goed, zeker als je er nog wat extraatjes bij doet. Te zwaar voor in de zomer, eigenlijk, hoewel je ze dan van minder bonen en/of met kleinere broodjes zou kunnen maken … .

Italiaanse bol, dat betekent dat er al Italiaanse kruiden in het broodje zitten. Dat hopen we dan maar, want niet zelfgemaakt maar kant en klaar bij de warme bakker gehaald. In en op deze burger daarom geen extra Italiaans kruiden en/of specerijen meer. Wat dan wel?

Lees Meer Lees Meer

Doorgedraaide million-dollar spaghetti casserole

Doorgedraaide million-dollar spaghetti casserole

Het is halverwege de herfst, de temperaturen dalen, de regenkracht neemt toe, evenals de windsnelheden. Zomerjas eindelijk vervangen door de winterjas. Vullende ovenmaaltijden raken weer in trek. En daar is heel veel variatie in mogelijk.

De uitdrukking look/feel like a million dollars wordt in de VS gebruikt om aan te geven dat iets goed voelt of dat men gelukkig is, en dan vaak in de overtreffende trap. Een gerecht dat zelfverklaard in de titel million dollar heeft moet dan wel extreem goed smaken.

Voor zover ik kan nagaan is het bedacht – met deze titel – voor de keuken van Betty Crocker, een in 1921 opgericht fictief persoon, nog steeds naamgever van een kook- en ingrediënten imperium. Daarvoor waren er al recepten met million dollar spaghetti als titel. Door het woord casserole toe te voegen kan je iets nieuws claimen. Zo simpel is het. Het recept komt waarschijnlijk van Tieghan Gerard, midden 2014 aan de reviews te zien, en is eigenlijk gewoon een million dollar spaghetti recept. Wie de uitgebreidere titel heeft bedacht is daarmee onbekend, gezien de aanwezigheid van marketing teams. Gerard – en haar team denk ik dan – wordt inmiddels gezien als een veel geprezen maar ook wel bekritiseerde food influencer. Dat laatste is ook niet zo moeilijk, hoe meer volgers er zijn hoe groter de kans dat iemand iets van je vindt.

Pas ruim 2 jaar later werd het recept opgenomen op haar eigen website, die ze startte in 2012. Zal wel iets met rechten te maken hebben. Nog een jaar later, in december 2017, weer geüpdatet op de Betty Crocker website. Maar het blijft gewoon een casserole, gemaakt met voor iedereen al bekende ingrediënten. Gerard gebruikt sowieso veel ingrediënten in haar recepten die voor iedereen al bekend zijn. Niet echt geschikt voor diëten ook. De echte oorsprong, in wat voor een variant dan ook, zal nog veel eerder in de tijd liggen.

Million-dollar spaghetti casserole past wel in het minder verfijnde deel van de VS-keuken: het comfort food deel. Niets mis mee. En daarmee ongekend populair. De VS is er mee aan de haal gegaan. Er zijn nu waarschijnlijk miljoenen varianten. Ook varianten die teruggrijpen op alleen het gebruik van gehakt. Zo ook op de Betty Crocker website. En dan lijkt het ineens op een Reutel variatie doordat het gehakt niet door de spaghetti wordt gemengd, maar erbovenop wordt gelegd: onze deegloze spaghetti bolognese pie. Als je blijft variëren, kan iedereen wel een deel van het succes claimen.

Beide Amerikaanse recepten gebruiken cottage cheese. Het kan, maar is wel wat ongewoon. Cottage cheese past beter bij broodjes en (lauw-warme) salades vinden wij. Wat verdere aanpassingen aan de recepten gemaakt. Even doordraaien zoals dat in ons huis heet.

Cottage cheese vervangen door ricotta. De 4 eieren die beide recepten gebruiken om rauw door de spaghetti te mengen hier weggelaten. De spaghettilaag zal wel losser blijven daardoor. Geen probleem, straks gewoon voorzichtiger een stuk uit de ovenschaal halen. Het gehakt en de worst hier gecombineerd. Geen Italiaanse worst, maar braadworst, zonder velletje. En zelf marinara spaghetti tomatensaus gemaakt, in plaats van een kant-en-klare saus uit blik of pak. En die ietwat smakeloze geraspte low-moisture stukjes mozzarella, ongekend populair als pizza topping in de VS, vervangen door belegen Cheddar kaas. En last but not least, een groentelaag toegevoegd!

Flink doorgedraaid zei een huisgenoot toen ik desgevraagd meldde hoe ik de oorspronkelijke ingrediënten had aangepast. Beetje veel minder Amerikaans geworden. En zo is het.

Lees Meer Lees Meer

Dischi Volanti: pasta gebaseerd op UFO’s uit 1954

Dischi Volanti: pasta gebaseerd op UFO’s uit 1954

Een pasta-maaltijd met een tomatensaus, met daarin een gele en een oranje paprika, en gele uien. Dan wordt de rode tomatensaus vanzelf oranje, als je de saus pureert.

Die pasta is wel een speciale: dischi volanti in het Italiaans. Letterlijk vertaald zijn dat vliegende schotels.

De kranten en TV programma’s staan deze weken weer vol met artikels over UFO’s, Unidentified Flying Objects, waar vliegende schotels maar een onderdeeltje van zijn.

UFO’s zijn echter van alle tijden [1]. De oude Egyptenaren zagen ze al en de oude Romeinen ook, waaronder Plinius de Oudere zelf.

Vanaf 1940 werden en worden ze over de hele wereld veel frequenter gezien, waarschijnlijk omdat zowel civiel als militair vliegen vanaf die tijd echt in veel grote aantallen gebeurde. Mensen op de grond keken meer omhoog en meer piloten en passagiers keken naar buiten. Dan ziet iemand wel eens iets in de lucht, zonder dat die iemand weet wat het is. Niet geïdentificeerd is het dan, niets meer en niets minder. Pas als je gaat speculeren worden UFO’s buitenaards.

Dischi volanti, de pasta, is vernoemd naar dischi volanti, echte vliegende schotels. Dat beweren deze keer niet een paar verdwaalde eenlingen, maar alle toeschouwers van een voetbalwedstrijd in Florence, Italië, en wel op 27 oktober 1954. De BBC haalde het verhaal in 2014 nog maar eens naar boven [2].

Italiaanse kranten stonden er vol mee in 1954. Er werd ook een foto bij afgedrukt. Het origineel van die foto is jammer genoeg verdwenen, de korrelige krantenfoto bevat helaas geen details.

Dan rest alleen nog de ooggetuigen. En dat zijn er nogal wat. De betonnen bak die Stadio Artemi Franchi heette zat vol tijdens de wedstrijd Fiorentina tegen Pistoiese, men meldt 10.000 toeschouwers. Halverwege werd de wedstrijd gestopt omdat er UFO’s over kwamen vliegen. Men was het naderhand niet over eens of het bollen waren of vliegende schotels. En ook niet over hoeveel het er waren. Ooggetuige zijn: het blijft lastig.

Die schotels die overvlogen tijdens een voetbalwedstrijd, zijn wel de reden waarom de pastasoort dischi volanti is uitgevonden. In 1955 ontwierp Garibaldo Ricciarelli bronzen mallen om dischi volanti pasta te maken.

En naar verluidt wordt 1 van die bronzen mallen tot op de dag van vandaag gebruikt door pasta fabrikant Pastificio Fabbri.

Lees Meer Lees Meer

Pipe rigati, tomaten, basilicum, 2 kaasjes en gehakt

Pipe rigati, tomaten, basilicum, 2 kaasjes en gehakt

Het zijn barre tijden met al die prijsverhogingen voor iedereens eerste levensbehoeften. Ben nog altijd blij dat we vroeger hebben leren koken. Daar hebben we niet alleen gemak van, maar ook financieel voordeel. Zelf alles samenstellen uitgaande van basisingrediënten is nu eenmaal veel goedkoper dan complete maaltijden kopen. Dat gaat zelfs al op bij pure passata ten opzichte van al gekruide tomatensaus.

Zeker als je op reclames let. Wat op dit moment zelfs een beetje extreem is met die 2e gratis en 1+1 gratis acties. Wel kopen natuurlijk, want je hebt er eerder in het jaar vast al voor betaald met je boodschappen, of anders straks wel, in de kerstperiode. Want welke winkel gaat nu uit zichzelf verlies draaien?

Met eigen ingrediënten, zoals pasta, kan je variëren. Dat roep de vraag op: waarom bestaan er eigenlijk zo veel pastagerechten? Dat is aan te tonen, zelfs al met de beperking van de ingrediënten van deze maaltijd. Eerst door stug doorrekenen, dan door iets slimmers te doen: wiskunde toepassen.

We maken graag tomatensausen met basilicumblaadjes erin. Soms fijngesneden basilicumblaadjes, soms takjes basilicum die we op het eind weer verwijderen, en soms een combinatie van beiden. Basilicum in tomatensaus is heerlijk en levert alleen al 3 mogelijkheden voor in een maaltijd, even meetellen! Groene pesto, oorspronkelijk uit Genova, gemaakt van basilicumblaadjes en pijnboompitten, vinden we ook heerlijk, maar op de een of andere manier, en gek genoeg vinden we dat zelf ook, niet als die gemengd is door de pasta. Een andere pesto, die van alla trapanese uit Sicilië, die dan juist weer wel. Heeft alles te maken met smaak en mondgevoel.

Voor tomatensausen grijpen we altijd graag terug op passata en/of tomatenconcentraat. Soms met, of alleen, verse tomaten. Even meetellen: alweer 7 combinaties voor de tomaten. Er is wel een lichte kentering gaande betreffende tomaten uit blik in ons huishouden en wel sinds het merk Mutti in Nederland in de schappen is verschenen met blikken pomodoro San Marzano en pomodorini datterini. Je moet je eigen keuzes van liever-geen-tomaten-uit-blik altijd blijven toetsen als er nieuwe merken verschijnen op de schappen! Tomaten, alleen in deze alinea nog meer combinatiemogelijkheden met wel of niet de inhoud van die blikjes erbij.

Als je dan die verschillende kaasjes bekijkt die mogelijk zijn, naast feta en Parmezaanse kaas, dan zie je meteen dat alleen al in deze maaltijd ontzettend veel te combineren valt en weg te laten is, zelfs al met die simpele basis van pasta, tomaat, basilicum en kaasjes. Veel combinaties en toch iedere keer anders  van smaak en textuur.

Maar over hoeveel combinaties hebben we het nu eigenlijk, met de genoemde basilicum, tomaten en 2 kaasjes keuzes? Weinig of veel?

Lees Meer Lees Meer