Al sinds de lagere school, nu bekend onder de naam basisschool, vraag ik me af wat mensen behelst om aan de voet van een nog werkende vulkaan te (gaan) wonen. Dat komt door de meester die er toen tijdens de lessen af en toe een geschiedenisverhaal tussendoor gooide.

Bijvoorbeeld over het tragische einde van de oud Romeinse stad Pompeï. En dat er bij diezelfde vulkaan Vesuvius een stad ligt, met toen ook al heel veel inwoners, en met tegenwoordig een kleine miljoen mensen. Napels. Is het moed of simpelweg iets als hier ben ik geboren, hier blijf ik.

Dat laatste hebben wij van Reutel in ieder geval niet gedaan. Waarbij ik van de  beide bloggers nog het meest door Nederland heb gezworven qua wonen. Waarbij ik elders graag mag citeren dat de mooiste rivier van Nederland de IJssel is.

Napels ligt dus aan de voet van de Vesuvius. Er is een pad/trap waarmee je de laatste kleine 300 meter kan overbruggen, helemaal naar de rand van de caldera van de Vesuvius. Je doet er een half uur over, als je fit bent.

In Napels hebben ze een draaiboek voor als de vulkaan uitbarst. Met een keurige volgorde van de evacuatie van woonwijken. Want dat moet heel snel gaan.

Dat hebben de oud Romeinse bewoners van Pompeii ervaren. De stad kwam in het jaar 79 onder een dikke laag puimsteen en as te zitten. Daardoor hebben wij nu, na opgravingen, een prachtig zicht op hoe een oud Romeinse stad eruit zag, tot aan de kunst in de woningen toe.

Er ligt ook nog een zogeheten supervulkaan bij Napels. De Campi Flegrei, met meerdere caldera’s, gedeeltelijk onder water, kent ook nu nog bevingen en bodemstijgingen. Campi Flegrei is net als Vesuvius een actieve vulkaan. Napels, je zult er maar wonen!

De vele vulkaanuitbarstingen hebben de gronden rond de Vesuvius wel zeer vruchtbaar gemaakt. Er zitten erg veel verschillende mineralen in. Producenten van tomaten profiteren daar graag van. Met als bekendste de San Marzano tomaat. Ook wij vinden die van de Vesuvius gronden erg lekker. Je kunt ze ook kweken in kassen. Die zijn minder lekker.

Er zijn ook veel kleinere tomaten die groeien op de Vesuvius gronden. De Piennolo del Vesuvio DOP tomaatjes. Ze zijn er in een rode en gele variant.

In de supermarkten liggen Nederlandse trostomaten in een plastic bakje. Dat zijn 2 rijen van tomaten aan dezelfde tak. Pomodorini del Piennolo zijn ook trostomaten maar dan heel anders. Denk aan een soort van trosje druiven, maar dan rood of geel en met kleine tomaatjes.

De individuele trosjes worden ook nog eens samengebonden, dan zijn het echt lange en brede trossen tomaten. Ware kunstwerkjes. Ze worden onder een dak in de vrije wind gehangen. Daar kunnen ze dan de hele winter hangen. Wat de piennolo methode genoemd wordt. Want piennolo betekent in het Napolitaanse dialect hangend. De zoete, aromatische en intense smaak van die hangende tomaatjes is super.

In 1 blik Valgri Pomodorini del Piennolo del Vesuvio DOP zaten deze keer 9 al ontvelde tomaten. Oorspronkelijk, met vel, weegt zo’n tomaatje niet meer dan 25 gram. Ze zaten in het blik in een dikkere tomatensaus. Die gaan we uiteraard ook gebruiken.

Gedroogde lang houdbare pasta kopen we regelmatig in Duitsland. Deze keer ook zakken Maccronelli Frischei Nudeln.

Eierpasta van durumgraan. Ze lijken zowel op in stukken geknipte bucatini, maar dan met een hele lichte kromming, als ook op dunne macaroni, maar dan vrij recht.

Kortom, we gaan een groentesaus maken met daarin tomaatjes die op de as en puimsteen op de flanken van de vulkaan Vesuvius groeien. Met Duitse Maccronelli.

Nog niet opeten (voor 4 personen)

• 400 gram dunne buisjes pasta, hier Duitse Maccronelli Frischei Nudeln
• 300 gram half-om-half gehakt
• 80 gram pancetta plakjes
• 1 grote rode ui
• 2 rode puntpaprika’s
• 2 knoflooktenen
• 150 milliliter droge witte wijn
• 1 blik rode tomaten, 400 gram, hier Valgri Pomodorini del Piennolo del Vesuvio DOP
• 100 gram tomatenconcentraat uit een tube, doppio
• klont ongezouten roomboter, indien nodig
• 1 volle eetlepel gedroogde oregano
• 4 topjes van basilicumtakjes
• versgemalen zwarte peper, naar smaak

Aan het werk (1 uur)

Snij de rode ui fijn. Snij de plakjes pancetta in stukjes. Snij de punt paprika’s in stukjes.

Bak de pancetta kort in een brede koekenpan met hoge wanden, ze moeten zacht blijven. Verwijder het spek uit de pan en bak de ui glazig en de paprika’s zacht in het vrijgekomen vet. Bij te weinig vet alsnog een klont ongezouten roomboter toevoegen. Haal daarna de ui en paprika’s uit de pan.

Rul het gehakt in 10 minuten gaar in de koekenpan.

Vis de tomaatjes uit het blik. Laat de tomatensaus erin zitten.

Pureer de tomaten samen met de ui en de paprika’s in de witte wijn. Stoppen voordat het fijn is gemalen. Er moet nog wat textuur inzitten. Roer er de zwarte peper en oregano doorheen.

Als het gehakt gaar is, de uitgeperste knoflooktenen kort mee verhitten zonder dat de knoflook bruin wordt.

Voeg dan de pancetta, het ui-tomaat-paprika-wijn mengsel, de tomatensaus uit het blik en de tomatenconcentraat toe aan het gehakt. Even goed roeren.

Klaar om nog 30 minuten lang te sudderen op het laagste vuur.

De saus zal flink indikken. Op het einde even proeven, privilege van de kok, en eventueel nog wat gemalen zwarte peper toevoegen.

Kook intussen de pasta al dente volgens voorschrift.

Giet de pasta af en meng de pasta met 2 pollepels goed door de dikke saus. Zoals altijd, de meeste saus verdwijnt gewoon voor je ogen.

Verdelen over de borden.

Direct serveren.

Resultaat

Veel tomaten-met-groenten saus met Duitse pasta. Met nog het topje van een basilicumtakje.

Het werd unaniem lekker gevonden.

Tomaten die groeien op vulkaangrond smaken echt super. Zeker als je ze een tijd verhit.

Jammer is wel dat ze flink duurder zijn.