
Garibaldi koekjes met rozijnen en cranberry’s
Garibaldi koekjes zijn platte rechthoekige koekjes met, oorspronkelijk, geplette krenten tussen 2 dunne lagen boterrijk koekjesdeeg.
Garibaldi koekjes. Wij zouden er naar kunnen refereren als een soort van dunne sultana’s. Maar sultana is een merknaam, begonnen in 1942 met een hartige biscuit met rozijnen.
Succes loont voor de naamsbekendheid. Net zoals we in elke internet-zoekmachine googlen. En in elke bar of elk restaurant Spa rood bestellen als we water met bubbeltjes willen. Die bubbels krijg je, maar ik schat in dat in ruim de meerderheid van de gevulde glazen geen Spa rood zit, en soms zelf kraanwater met ingespoten CO2.
Volgens sommigen begint het verhaal van de Garibaldi koekjes in 1854 in het Verenigd Koninkrijk. Dat kan je best met een korreltje zout nemen. Want al in de middeleeuwen waren er Eccles cakes. Platte koekjes met daarin rozijnen en krenten, die van de buitenkant zichtbaar horen te zijn. Druk je ze nog wat platter dan gaan ze meteen lijken op Garibaldi koekjes.
Wat is er zo speciaal aan het jaartal 1854? Wel nu, de Italiaanse unificatie was nog in volle gang, en 1 van de belangrijke mensen achter die unificatie was Giuseppe Garibaldi. En die bekende persoon bracht in 1854 een bezoek aan het Verenigd Koninkrijk, op weg naar New York. Tijdens zijn bezoek zou Garibaldi bovenop 2 koekjes hebben gezeten. Die zijn daarna platter en tot 1 koekje zijn geworden. Een Garibaldi koekje. Beetje merkwaardig verhaal, maar daarom is het een legende.
Het volgende jaartal dat opkomt is 1861. In 1861 is de unificatie van Italië voltooid met de verovering van Sicilië en Napels én werd Italië een koninkrijk. Breed uitgemeten door kranten over de hele wereld. Giuseppe Garibaldi werd er wereldberoemd door. De Garibaldi koekjes zouden in 1861 dan worden uitgevonden of hernoemd door Jonathan Dodgson Carr voor het bedrijf Peek Freans. Omdat de persoon zo bekend was werden de koekjes dat automatisch ook. Dat zal het idee zijn geweest. Marketing.
Als laatste jaartal wordt 1864 genoemd. Een jaar waarin Giuseppe Garibaldi als beroemdheid een bezoek aan Engeland bracht. In deze versie van het verhaal worden de Garibaldi koekjes op de markt gebracht door het bedrijf Huntley & Palmer.
Mogelijk zijn al die verhalen waar en brachten verschillende koekjesmakers in de loop der tijd Garibaldi koekjes op de markt. Net zoals er nu van heel veel merken digestives koekjes te koop zijn.
Garibaldi koekjes: de oorsprong blijft een beetje onbekend, maar dat maakt ze niet minder lekker!
De exacte hoeveelheden van de ingrediënten maakt niet zoveel uit. Hieronder onze ongeveer getallen.
Nog niet opeten (voor 12 stuks)
- 120 gram tarwebloem
- 40 gram rozijnen
- 40 gram gedroogde cranberry’s
- 25 gram bruine basterdsuiker
- 15 gram kristalsuiker
- 40 gram ongezouten roomboter
- 1 ei
- 30 milliliter melk
Aan het werk (60 minuten)
Doe de suikers in een grote kom en druk met een vork alles los.
Zeef de bloem in de kom. Roer alles door elkaar.
Snij de boter in stukjes en doe ze in de kom.
Kneed alles met je vingertoppen los tot alles fijn is en goed gemengd.
Spilts het ei.
Meng de dooier met de melk en klop het los. Toevoegen aan het deegmengsel.
Roer alles met een mes door elkaar.
Na ongeveer 30 seconden zie je het deeg loskomen en dan klonteren.
Meng het met je handen tot een bal. Leg deze terug in de kom en zet de kom afgedekt voor 15 minuten in de koelkast.
Verwarm de oven voor op 180°C. Leg bakpapier op een bakplaat.
Snij de cranberry’s doormidden zodat ze even groot zijn als de rozijnen. Meng de rozijnen en cranberry’s door elkaar.
Bebloem een werkblad.
Verdeel het deeg in 2 gelijke stukken. Rol elk stuk uit tot een platte rechthoek van ongeveer 15 bij 20 centimeter. Maak ze met een deegschraper weer voorzichtig los van je werkblad. Het deeg plakt nogal en breekt makkelijk.
Verdeel de rozijnen en cranberry’s over 1 van de deeglapjes.
Leg dan de andere deeglap eroverheen. Druk de randen aan, en duw de randen daarna met een deegschraper weer licht naar binnen, zodat het weer een rechthoek wordt.
Maak er met een deegroller nu rustig een rechthoek van 18 bij 25 centimeter van. Het luistert niet zo nauw. Het deeg is ineens heel vergevingsgezind. Stukjes rozijn en cranberry worden zichtbaar door het deeg heen.
Klop het eiwit even los. Smeer de bovenkant van het deeg via een kwastje in met eiwit. Dit zorgt straks voor glans.
Snij het deeg in de lengte doormidden en snij uit elk deel nu 6 proto-Garibaldi biscuits.
Verplaats de 12 stukken naar de bakplaat.
Bakken in de oven voor 14 minuten.
Laten afkoelen.
Resultaat
Lauwwarm hebben ze de meeste smaak. Koud zijn ze knapperig.

Heerlijke Garibaldi biscuits vond iedereen.
Gaan we vaker maken.
Voorraadje aanleggen om bijvoorbeeld op te eten tijdens langere wandeltochten.
5 gedachten over “Garibaldi koekjes met rozijnen en cranberry’s”
Hoi BroeR, ik vermoed dat jij en Damten ze ook voor het eerst in Engeland aten? Ik wel in ieder geval. Ik vind ze veel lekkerder dan Sultana’s, die zijn droger en minder zoet. Ik zie de Garibaldikoekjes nooit in Nederlandse winkels, misschien zijn ze wel te koop maar dan niet waar ik kom. Leuk dat je erover blogt!
Van de medeblogger weet ik het niet.
Wij aten ze inderdaad voor het eerst in Engeland. Kan me vaag herinneren dat ze in een lange verpakking kwamen.
Nope, nooit gegeten. Ben ook slechts een enkele keer in Engeland geweest.
Dat van die lange verpakking klopt, het was een lange reep met breeknaden, je moest ze zelf breken.
Dat was het.