De vorige 3 dagen was het warm, heel warm. Tijdens het weekend zelfs boven de 30°C. Met zulke temperaturen kijken we anders tegen koken aan. Het moet simpeler dan anders én de tijd in de warme keuken moet zo kort mogelijk zijn. De maaltijden moeten bij voorkeur licht verteerbaar zijn. Geen zware winterse stoofpotten bijvoorbeeld. Dat is het idee.

We doen dan vaak ’s ochtend al het vele werk voor onze huzarensalade. Lekker, koud eten ’s avonds. Soms doen we een afbakbroodjes maaltijd met divers beleg. Geen probleem die afbakbroodjes, want onze oven staat in de bijkeuken, met een eigen deur naar buiten en een deur naar de keuken die hermetisch dicht kan.

Dat is zo gekomen omdat een makelaar ooit vroeg waar we precies naar op zoek waren. Een open keuken? We keken elkaar aan en zeiden beiden tegelijk “bijkeuken”. Dus wonen we nu in een huis waarbij de woonkamer de ene poot van een U is, en keuken / eetgedeelte de andere poot van de U, met daarnaast de bijkeuken. Koken zonder zicht op de woonkamer. Nooit spijt gehad van die keuzes, ondanks dat we nu wel een vrij kleine keuken hebben. Die bijkeuken, daar staan, op de koelkast na, alle keuken- en witgoedapparaten die lawaai kunnen maken, én hoge voorraadkasten, van vloer tot plafond. Rust in de woonkamer. (En het gat middenin de U? Dat is de entree naar binnen en naar boven.)

We hadden vorige week al eerder huzarensalade en een broodjesmaaltijd met gevarieerd koud beleg gegeten. Dus afgelopen vrijdag warme kabeljauwhaasjes op afgebakken ciabattina’s bereid, zonder sausjes dit keer. Slechts 10 minuten in de keuken, op afstand van het fornuis want vis moet je met rust laten, en voor de rest deed de oven in de bijkeuken het werk.

Zaterdag gewoon pizza’s en flammkuchenpizza gemaakt, want oven in de bijkeuken. Alleen de pizza’s ietwat laten afkoelen voordat we gingen eten, anders werd je toch nog warm.

En gisteren daalde richting de avond de temperatuur met een kleine 5°C, dus weer de oven gebruikt voor een afgebakken landbol, want, u kent inmiddels de drill, oven in de bijkeuken.

Kippendij en geen kipfilet, dat kent een stukje geschiedenis. Op zaterdagochtend 20 augustus 2016, om half 9, verscheen op NOS Nieuws het bericht ‘Kippendij verdringt kipfilet van tafel’. En daar deden wij graag aan mee, met die schijnbare omwenteling.

Vroeger aten we hele kip en ouderwets grote kippenbouten en kippenpoten (alle inclusief de kippendij) en kipfilet. Frivole liflafjes als losse vleugeltjes en drumsticks, dat kwam het huis niet binnen. Wij aten daardoor altijd al kippendijen, en zijn dat gewoon meer gaan doen. Wat is afgevallen is de kipfilet. Nou ja, niet echt afgevallen natuurlijk. Minder vaak gegeten, dat is dichter bij de waarheid. Wij vinden kippendijen wel lekkerder dan kipfilets. Behalve als we sticky stukjes kip maken, zoals bij generaal Tso’s kip. De medeblogger heeft overigens al een volgende stap gemaakt. Hij eet tegenwoordig kippendijen met rugstuk.

Bij onze slager is de hoeveelheid kippendijen in de vitrines in evenwicht met de hoeveelheid kipfilets. Dat is in onze supers anders. Daar overheerst ondanks het bericht van de NOS, de kipfilet nog steeds, of weer.

Hele kippendijen zijn niet echt mooie stukjes vlees. Foto’s van kippendijfilets laten meestal de gladde buitenkant zien. Klap je een kippendij open en bekijk je de onderkant, dan is het allemaal wat rommeliger. Logisch, want daar zijn de botten weggesneden. Tenminste bij die van de slager. Gekocht in de supermarkt willen er nog wel eens botresten aanzitten. Dan altijd controleren!

Snij je ze niet in reepjes, dan kan je het uiterlijk van een kippendij toch verbergen, in een broodje. De kippendijburger, zwarte bonen en romaine zie je. Net als de tomaat en mais. Maar wat je niet ziet draagt ook bij aan de smaak. Een saus toch gebaseerd op die van Generaal Tso.

Hele kippendijen bakken, dat is een beetje een uitdaging in de koekenpan, niet in een oven. En toch gaan we de dijen in een koekenpan bakken, zodat er een mooi bruin korstje op komt. De uitdaging is dan dat de dijen ook binnenin goed gaar zijn. Dat kost zo’n 10 tot 15 minuten. Zet je het vuur te laag, dan is het geheel na die 20 minuten toch niet gaar. Te hoog, en het bakt te hard aan. Wij checken altijd even of kippenvlees gaar is. Hier door de dikste kippendij gedeeltelijk door te snijden. Die snede wordt vanzelf weer verborgen in het broodje.

Kippendijen droog bakken, daar moet je echt wel moeite voor doen. Ook na 20 minuten zijn de kippendijen nog sappig van binnen. Dus, kippendijen snel rondom dichtschroeien, dan het vuur lager zetten en een deksel op de pan om de warmte binnen te houden. Dan heb je nog steeds 15 minuten om de rest van de maaltijd te maken.

Nog steeds heel warm, dus het moet nog steeds simpel. Tomaat, zwarte bonen, mais en romaine. Klinkt gezond. Romaine is onder een aantal namen te koop, waaronder bindsla, Romeinse sla en Romaanse sla. Maar de oud Egyptenaren kenden deze slasoort al. De oud Romeinen gebruikten bindsla waarschijnlijk wel, bijvoorbeeld in catillus ornatus. Bindsla kroppen kunnen wel 40 centimeter lang worden. Er is een kleine vorm, Baby romaine, ook wel bekend als Little Gem. Groen, mals en zoet. Ideaal in een salade. Zelfs als de salade minimaal is, zoals hier. Vooral de blaadjes rondom de kern van een krop zijn super. De zwarte bonen laten we ploffen in een koekenpan. Levert lekkere bonen op.

Je hoeft niet de hele tijd aan het fornuis te staan. Ook in de hitte is deze maaltijd goed te doen.

Nog niet opeten (voor 4 personen)

• 4 grote kippendijen, zonder bot en vel
• 2 blikken zwarte bonen, totaal 800 gram
• 2 grote vleestomaten
• 300 gram mais, uit blik
• 4 stevige bolletjes brood, hier afbakbroodjes; witte en meergranen landbollen
• 2 baby romaine sla
• 4 eetlepels hoisinsaus
• 4 eetlepels ketjap manis
• 4 eetlepels honing
• 4 eetlepels tomatenconcentraat (doppio)
• 1 volle theelepel gemberpoeder
• 3x klontje ongezouten roomboter
• flinke scheut arachideolie

Aan het werk

Bak de afbakbroodjes volgens voorschrift en laat ze daarna afkoelen tot ze lauwwarm zijn.

Kijk en voel de kippendijen na op restjes bot. Die verwijderen.

Verhit een boter en wat arachideolie in een koekenpan.

Klap de kippendijen open en bak ze in 5 minuten tot ze rondom een bruine tint krijgen. Dan met een deksel op de pan op laag vuur nog een kleine 10 minuten garen. In het dikste deel een snee maken om te checken dat het helemaal gaar is.

Als de kippendijen garen, intussen de zwarte bonen afgieten. In een brede koekenpan een klont boter smelten en dan de bonen in 10 minuten heet laten worden. Door de hitte ploffen de velletjes kapot. Hier niet op zoek gegaan naar gepureerde bonen, dus na een paar minuten het vuur lager zetten en rustig roeren. Dan blijven de bonen nog herkenbaar.

Snij de tomaten doormidden, loodrecht op de witte lijst binnen in de tomaat. Snij van elke helft een plak af, net zo dik als een kippendij is. Verwijder zaden en lijsten.

Verhit het 3e klontje boter in een kleine koekenpan. Meng de hoisinsaus, ketjap manis, honing, tomatenconcentraat (doppio) en gemberpoeder goed door elkaar in een kommetje en laat de saus vervolgens warm worden in de koekenpan.

Haal de hete bonen uit de koekenpan en verdeel die over de borden.

Maak de koekenpan een beetje schoon met keukenpapier. Verwarm hierin op laag vuur de mais en de plakken tomaat voor een paar minuten. Warm, niet kokend heet, moeten ze zijn. Mais even omroeren en plakken tomaat een keer omdraaien.

Snij de nog warme broodjes open.

Leg de warme plakken tomaat op de onderste helft van de broodjes. Giet wat van de saus in het midden van de tomatenringen. Dan trekt de saus ook een beetje in het broodje.

Leg de weer ingeklapte kippendijen op de tomaat. Leg dan de bovenkanten van de bolletjes er weer op. Leg de kippendijburgers op de borden.

Blaadjes romaine op de borden leggen en dan de warme mais verdelen over de sla en zwarte bonen.

Resultaat

We denken niet dat je deze maaltijd in een sterrenrestaurant kunt genieten. Maar.

De combinatie van een stevig bolletje, dikke plak tomaat, kippendij met een bruin korstje en die lekkere maar verborgen saus. Het is het helemaal.

Bijna een studentenmaaltijd.