Onlangs mocht ik weer enkele weken van de Surinaamse keuken genieten. En ik heb genoten! Vrijwel elke dag at ik wel een soep, soms als voorafje (visblaassoep of heetzure soep, maar dan de Surinaamse variant met Madame Jeanette in plaats van vers gemalen peper) of als maaltijd saoto (de Surinaamse versie van soto), pindasoep of Chinese tajersoep als maaltijd. Ook de snert ontbrak niet. En elke kok maakt zijn soep anders. Zo heb ik drie verschillende pindasoepen gegeten, waarvan twee zelfs in hetzelfde restaurant, maar met een andere kok. Zo’n soep is perfect na een dag in de verzengende hitte, met gevoelstemperaturen tegen de 40 graden. Dan wil je je vochthuishouding wel weer op peil brengen.

Suriname is ook wel een keuken met veel groenten, al vormen ze misschien niet de bekendste gerechten. Veel mensen kennen misschien wel her heri, een gerecht met cassave, plataan, bataat en aardappel, vergezeld door bakkeljauw en een gepocheerd eitje. Een machtig en smakelijk gerecht. In het hotel at ik af en toe een salade met verschillende groenten uit eigen tuin, met daarbij een geweldige pindasaus, waarvan de pittigheid ook weer verschilde per kok. En de groenten overigens ook niet altijd hetzelfde waren. Soms zat er dagoeblad in, ofwel waterspinazie, of jonge paksoi. Salades zijn extra lekker als er wat tajerblad, ook wel boterblad, in zit. Zacht van smaak en structuur. Echt lekker om rauw te eten. Sopropo is ook een veel gegeten Surinaamse groente. Deze heet ook wel bittermeloen. Ziet er prachtig een smakelijk uit, maar vanwege de bitterheid laat ik hem staan. Geef mij maar oker of okra.

De groente die je echt bijna overal tegenkomt is kousenband. Of het nu in een salade is in het hotel, een Javaanse bami in een warung, een Moksi Meti bij de Chinees, op een broodje met zoute vis of bij een roti. Bijna overal zie je wel kousenband. Bescheiden door een gerecht of ernaast. Lange stukken, korte stukken of heel fijn gesneden. Het maakt niet uit.

En beste lezer van Reutel, koop alsjeblieft verse kousenband. Je zult er misschien naar op zoek moeten of het bestellen bij je groenteboer, maar koop geen diepvrieskousenband. De hele structuur vriest kapot en juist kousenband moet wat steviger zijn en ietwat taai. Het is dan ook niet hetzelfde als sperziebonen, of slabonen zoals wij ze thuis noemden.

Ik eet het met enige regelmaat en kousenband laat zich goed combineren met sterke smaken. Zoals gochujang.

• 200 gr noedels
• 300 gr kousenband
• 1 bosje lenteui
• 150 gr gehakt
• 2 el gochujang
• 1 el gochugaru
• 2 tl rietsuiker
• 4 el water
• 1+1 el arachideolie
• 1 tl sesamolie

Kook de noedels gaar volgens de instructie op de verpakking. Giet af, spoel met koud water en roer er de sesamolie doorheen. Zet klaar.

Snij de kousenband in stukjes. Verhit een eetlepel olie in een koekenpan en roerbak de kousenband beetgaar.

Snij de lenteui in ringetjes. Verhit een tweede koekenpan en fruit de lenteui aan.

Voeg het gehakt toe en en bak het rondom bruin.

Meng de gochugaru met de gochujang, suiker en water. Voeg het toe aan het gehaktmengsel en bak het een minuut of vijf.

Voeg beetje bij beetje de noedels toe, telkens even goed mengen en warm het even goed door.

Serveer de noedels met de kousenband bovenop. Eet smakelijk!