Eten doe je met je ogen. Hoe smakelijker het eruit ziet, hoe beter het doorgaans zal smaken. Ik kan mij dan ook niet voorstellen hoe het is als je blind bent. Andere zintuigen nemen het dan over en geur en textuur gaan dan een grote rol spelen. Maar gelukkig ben ik niet blind en mijn eerste beoordeling is dan ook hoe het eten er uitziet. Geur speelt minder een rol, in ieder geval bij mij. Vroeger wel trouwens. Denk alleen maar aan spruitjes. Of gebakken lever. Maar uiteindelijk ben ik heel visueel ingesteld. Ik denk dan ook in plaatjes. Altijd gedacht dat iedereen dat doet, maar dat blijkt dus niet zo te zijn. Plaatjes zijn dus belangrijk voor mij.

Zo haak ik doorgaans snel af als een kookboek geen plaatjes heeft. Sichuan Cookery van Fuchsia Dunlop was daarop mijn eerste uitzondering. Het bevat overigens wel foto’s, maar lang niet van alle gerechten. De beschrijvingen zijn dusdanig beeldend dat er weinig overtuigingskracht voor nodig was om recepten te proberen. Nu vind ik Chinese gerechten er doorgaans smakelijk uitzien. Maar wat bepaalt dat nu wat smakelijk is. Uiteindelijk is het voor een groot deel subjectief. Dat niet alles voor mij werkt, blijkt wel uit de vele foto’s op sociale media die mij niet kunnen bekoren. Dat ligt niet zo zeer aan de fotograaf, maar wat er wordt afgebeeld. Een mooie foto alleen werkt dus niet.

Laat ik eerlijk zijn. Indonesische gerechten en ook Indiase gerechten vind ik er niet altijd even smakelijk uitzien. Deels wordt dat veroorzaakt als het gerecht een bruine kleur heeft, met name bij curries is dat het geval. Zonder dat ik de ingrediënten zie, weet ik echter dat de gerechten meestal geweldig zullen smaken. Dat komt goed uit, want in een restaurant zijn er ook meestal geen plaatjes op de menukaart. Al ken ik een aantal Chinese restaurants die het dan weer wel hebben.

De Oost-Europese keuken is zo’n keuken die ik er niet per se smakelijk uit vindt zien. Of de Jiddische keuken, die leunt er natuurlijk flink tegenaan. Reden dat er daar niet veel gerechten van te vinden zijn hier, in ieder geval niet van mijn hand. Wat ik dan wel maak, zijn dan toch vooral stoofgerechten.

Koreaans eten daarentegen ziet er vaak weer heel smakelijk uit. Hoe komt dat toch? Zijn het die sesamzaadjes die bijna elke gerecht opvrolijken? Zelfs een eenvoudige komkommersalade is een feest om naar te kijken. Laat staan om het te eten.

• 1 grote komkommer of 3 kleintjes
• 1 kleine ui (optioneel)
• 1 lenteui
• 2 tn knoflook
• 2 el sojasaus
• 2 el rijstazijn
• 2 tl gochugaru (optioneel)
• 2 tl sesamolie
• 2 tl geroosterd sesamzaad
• 1 tl suiker

Snij de komkommer in dunne schijfjes. Snij de ui met hulp van een mandoline in dunne schijfjes. Maak de ringen los.

Snij de lenteui in dunne ringetjes. Hak de knoflook fijn.

Meng alle ingrediënten (behalve de sesamzaadjes) goed door elkaar en zet het 30-60 minuten in de koelkast. De gochugaru is optioneel voor als er kleuters mee-eten.

Strooi voor serveren de sesamzaadjes over de komkommersalade.

Perfect als bijgerecht bij elke Koreaanse maaltijd, maar maak het gerust bij elke andere maaltijd waar een frisse salade bij past. In de zomer altijd een succes