De speciaal uitgezochte aardappels stonden al op het aanrecht. Te wachten tot ze ’s avonds zouden worden gebakken in olijfolie samen met sperziebonen. Voor een variant van de Griekse fasolakia lathera maaltijd.

Dat had ik blijkbaar al verteld, want toen ik in de keuken terugkwam om alles klaar te zetten voor het bakken waren de aardappels verdwenen en stond er een volle zak casarecce pasta voor in de plaats. Inspraak zonder woorden. Wel overtuigend.

Nou vooruit. Geen Griekse maar Italiaanse inspiratie. Het wordt dan een variant van pasta met fagiolini. Een bekende combinatie in Italië, regelmatig ook zonder vlees geserveerd. Geen olijfolie maar roomboter. Ook goed. Bakken werd bakken én koken.

Wij vinden sperziebonen met casarecce (ook wel casareccia, afhankelijk van het merk) echt super. Casarecce zijn gedraaide pasta-velletjes. Gedraaid tot twee open en tegen elkaar liggende buisjes zodat de uiteinden lijken op een S vorm. Oorspronkelijk afkomstig uit Sicilië. Het is een dun velletje, maar door de draaingen heeft het een fantastische bite. Perfecte pasta om een tomatensaus vast te houden.

Het idee is simpel. De uiteindjes van de sperziebonen afsnijden en dan de bonen doormidden breken of snijden levert helften op die ongeveer even lang zijn als de pasta. En dat doet wonderen voor het mondgevoel.

Wel vlees erbij, dan levert de vraag ‘welk vlees dan’ altijd wel een discussie op. Het moeten reepjes zijn, natuurlijk, langer dan breder. Al gesneden spekreepjes uit de super dient het gemak maar die slinken nogal bij het bakken. Zelf reepjes afsnijden van gebakken speklappen vinden wij een betere keuze.

Vandaag werd echter door een democratische meerderheid reepjes al gekookte ham gekozen, omdat we die nog in de vriezer hadden. Wel een beetje late keuze. Wij moesten de reepjes daarom eerst nog langzaam ontdooien op laag vuur, voor het echte bakken kon beginnen.

Kruiderij erbij en met of zonder vlees heb je een zeer smakelijke maaltijd met een mooie textuur binnen een half uur op tafel. Wat wil je nog meer op een doordeweekse avond? Ok, dat meer weet ik ook wel. maar deze keer is het this is it.

Nog niet opeten (voor 4 personen)

• 600 gram verse sperziebonen
• 300 gram casarecce pasta
• ± 400 gram passata
• 200 gram reepjes al gekookte ham
• 1 gele ui
• 2 x klont ongezouten roomboter
• 1 eetlepel honing
• 1 knoflookteentje
• 1 volle eetlepel gedroogde oregano
• 1 volle theelepel gedroogde tijm
• zwarte peper

Aan het werk (30 minuten)

Breng water aan de kook in een kookpan. Verwijder de uiteinden van de sperziebonen en snij of breek de bonen doormidden. Kook de sperziebonen gaar in 20 minuten.

Pel en snipper de ui fijn. Gebruik desnoods een staafmixer om de ui heel fijn gesneden te krijgen.

Verwarm boter in een grote koekenpan en bak de stukjes ui tot ze zacht zijn.

Pel het knoflookteentje en pers deze boven de ui uit. Kort meebakken zonder dat de knoflook bruin wordt.

Voeg de passata toe en roer alles door elkaar.

Voeg dan de tijm en oregano toe, roer alles door elkaar en laat het geheel licht pruttelend 10 à 15 minuten op het vuur staan. Dan naar smaak vers gemalen zwarte peper erdoor mengen.

Breng op tijd water aan de kook voor de pasta. Kook de casarecce gaar volgens voorschrift.

Smelt een klont roomboter in een middelgrote koekenpan en bak de hamreepjes 10 minuten tot ze een bruin kleurtje hebben. Af en toe omroeren. Dan vet afgieten, of niet, en dan de honing erover verspreiden. Daarna door elkaar roeren.

Giet de pasta af en voeg die bij het tomatenmengsel. Minstens een minuut omroeren met twee pollepels zodat het tomatenmengsel goed in de holtes van de pasta kan gaan zitten.

Pas daarna de afgegoten sperziebonen erdoor mengen.

Als laatste de hamreepjes erdoor roeren.

Direct serveren.

Resultaat

Super lekker qua smaak en textuur. Maar dat was geen verrassing.

Wat wel een verrassing was dat 1 mee-eter de sperziebonen, de hamreepjes en de casarecce meteen van elkaar begon te scheiden tot er 3 aparte hoopjes eten op het bord lagen. Daarna pas werd de maaltijd genuttigd. Een andere verrassing dat een andere mee-eter koude kaas uit de koelkast haalde en boven zijn borden begon te raspen. Van die dingen.

De andere 2 eters keken elkaar ietwat meewarig aan, besloten niet mee te doen met die modernismen en de maaltijd as-is op te eten. En daar kregen we geen spijt van.

Sperziebonen met casarecce en speklap- of hamreepjes. Gewoon superlekker.