Een korte vakantietrip naar Münsterland, een soort van mini-break, dat geeft ook mogelijkheden voor nieuw en nog onbekend eet-plezier. Kleine dingen, dat een bezoek juist zo interessant maakt.

Münsterland, een relatief klein gebied dat grenst aan Nederland, is ook bekend om de vele (water)burchten, kastelen en versterkte landhuizen. Zo is er een fietstocht die de 100 Kastelenroute heet. Cultureel erfgoed ontstaan doordat ze daar al eeuwen geleden zijn begonnen om elkaar de tent uit te vechten. Dat trekt nu toeristen uit alle windstreken. En die moeten ergens overnachten. Entree hotels.

1 van die leukere dingen tijdens vakanties is het de eerste keer ontbijten in een nog niet eerder bezocht hotel. De eerste keer is alles nieuw. De volgende dag weet je al precies uit welke buitenlandse lokale lekkernijen je kunt kiezen. Niets nieuws meer. Weg verrassing. Dus eigenlijk zou je maar 1 nacht in een hotel moeten blijven. Maar elke dag verkassen is ook zo wat en zit bovendien de toeristische trips en boswandelingen ietwat in de weg. Oplossing: 2 en maximaal 3 nachten per hotel. Dat werkt voor ons.

Een verrassing kan ook van bekende dingen komen. Soms ken je de combinatie van ingrediënten wel, maar wordt het in een nieuwe vorm gepresenteerd. Dat je dan denkt, waarom heb ik daar niet aan gedacht?

Ontbijt ’s ochtends in het restaurant van een landelijk hotel op het platteland. Omgeven door licht glooiende bossen en weilanden. Zo’n restaurant waar ze je alle aandacht geven die je wilt. Geen haast. Tijd zat.

Zo’n restaurant ook waar bij het buffet geen enkel ei te zien is. Niet gekookt, niet gebakken, niet geroerbakt. Dat komt omdat ze alleen een ei klaarmaken als jij dat wilt. Die manier heeft ook onze sterke voorkeur. Hotels zouden er op hun website mee moeten adverteren; eieren alleen op verzoek klaargemaakt.

We zaten net, de koffie was besteld en we kregen meteen de vraag of we gekookt ei, gebakken ei of roerei wilden, maar dan in het Duits natuurlijk. Vers gemaakte nog vochtige roerei in plaats van al een tijdje warm gehouden en daardoor droog en rubberachtig geworden roerei. Waarom ze dat toch in hotels blijven serveren bij het ontbijtbuffet? Omdat gasten dat eten. Wij niet dus. Rubber.

Vers gemaakt roerei? Natuurlijk wilde ik die. Niet lang daarna stond er een flinke hoeveelheid roerei op tafel. Minimaal van 4 eieren gemaakt dachten we. Dat is niet weinig.

De volgende dag naar het ontbijt gelopen met de gedachte deze ochtend maar eens geen ei te nemen, hoe lekker ook. Enige matiging moet kunnen, zelfs op vakantie. We mochten dezelfde vraag ontvangen. En inderdaad, mijn antwoord was een vriendelijk ‘vandaag maar niet’. Standvastig!

Werd daarna de vraag gesteld of we wel een spiegelei op een bedje van uien wilden. Daar word je nieuwsgierig van. Tegen veel nieuwsgierigheid is het moeilijk stand te houden. Het antwoord werd ja. Niet zo standvastig.

We konden kiezen of we het op Bauernbrot wilden of zonder. Het werd zonder. De uien waren glazig en heel lichtbruin van kleur door het snelle bakken; binnen 5 minuten werd het al op tafel gezet.

Spiegelei op een bedje van uien, nu thuis gemaakt. En dan niet als ontbijt, maar als lunch.

Nu er meer tijd is, brengen we het gerechtje nog een stapje verder, met gekaramelliseerde uien.

En dan ook meteen maar een voorraadje voor de rest van de week aangelegd: starten met 3 grotere zoete uien, 2 rode uien, en 4 kleinere gele uien.

Nog niet opeten (per persoon)

• 1 ei
• uien voor het karamelliseren
• 2 klontjes ongezouten roomboter
• snufje gerookte zoete paprikapoeder, van La Chinata
• 1 glas witte wijn, hier Sol y Nieve Rueda verdejo-viura

Die Sol y Nieve Rueda verdejo-viura is een droge witte wijn die wat kruidig en fruitig smaakt. Past goed in een hartige maaltijd. Van het jaar 2023, wat best een goed jaar voor deze wijn schijnt te zijn. Nu lijkt het alsof ik verstand van wijn heb, maar dat is niet zo. De wijnen worden door mijn wederhelft gekocht; ik vraag slechts om advies, welke wijn bij welke maaltijd.

Aan het werk (75 minuten)

De start van het karamellisatie proces.

Schil de uien en snij ze daarna doormidden. Daarna in de lengte in repen snijden.

Verhit 1 klontje roomboter in een braadpan. Doe de uien erbij. Laat de uien op matig vuur zacht en glazig worden in 10 minuten. Af en toe roeren. Vuur iets hoger zetten en dan nog een 60 minuten verhitten. Veel roeren en af en toe de uien opzijschuiven (gaat makkelijk, er is steeds minder ui qua volume) en met wat druppels wijn de bruine aanbaksels los koken. Zodra het water de hete bodem raakt gaat het bubbelen en verdampt het meteen weer.

Het wijnglas raakt wel leeg, want hier de uien in totaal 70 minuten verhit, zodat de nu super zachte uien een mooie diepbruine kleur hebben.

Het eindproduct van het karamellisatie proces.

Verhit een klein beetje boter in een brede koekenpan en leg hier wat gekarameliseerde uien in, in een cirkel vorm. Druk het midden wat plat en/of verplaats wat uien naar de rand van de cirkel, zodat er een wat hogere buitenrand van uien ontstaat.

Breek het ei boven een kommetje en laat het ei vanuit het kommetje in de cirkel van uien glijden.

Bak het ei op matig vuur gaar in ongeveer 5 minuten.

Laat het ei met de uien op een bord glijden en strooi wat paprikapoeder op het ei.

Paprikapoeder (en oregano) op gebakken ei, dat doe ik mijn hele leven al.

Direct serveren.

Resultaat

Jatwerk, zeker, naar een idee van een professionele kok, en verder gebracht door de uien te karamelliseren en kruiden te gebruiken.

In het hotel-restaurant was de eidooier mooi heel gebleven. Een echt spiegelei, zoals het hoort. Ik tikte het ei net te hard stuk. Geen probleem, smaakt nog steeds prima.