Bij mijn recente bezoek aan Suriname had ik mij zelf streng toegesproken om te voorkomen dat ik tonnetje rond weer het vliegtuig in zou stappen. Meer Damten is weliswaar gezellig, maar er zijn ook grenzen. Dus, ik besloot dat er elke dag minimaal 1 soep gegeten moest worden. Nu klinkt moeten als dwang, maar soep eten in Suriname is helemaal geen straf. En je hoeft zeker niet bang te zijn dat je omkomt van de honger. De soepen at ik als maaltijd, lunch of diner. Een enkele keer dubbelde ik en nam na een lunchsoep, nog een soepje als voorafje bij het avondeten. Gewoon omdat het kan. En weliswaar at ik een aantal soepen vaker, maar zelden at ik een zelfde soep in een restaurant/warung/eethuisje. Veel variatie dus. Uiteindelijk is het niet alle dagen gelukt, vooral omdat geplande restaurants dicht bleken te zijn of dat de soep er niet (meer) was. Kan gebeuren. Wees niet bang, ik ben niks tekort gekomen.

Mijn soepjes waren achtereenvolgens: saoto (zonder rijst), Chinese tayersoep, snert, saoto (met rijst), pindasoep (met tomtom en zoutvlees), vegetarische soep bij de Indo, visblaassoep, Chinese tayersoep, guleh, saoto (met een beetje rijst), Chinese tayersoep, snert, heetzure soep (in NL geserveerd met witte of zwarte peper, in SU met Madame Jeanette), saoto (zonder rijst), bamisoep, pindasoep (zonder tomtom en vlees), visballensoep en Chinese tayersoep. De reden dat ik het nog keurig weet is dat BroeR mij vlak voor vertrek liet weten dat hij wel graag af en toe een berichtje kreeg en ook dat hij de foto’s van de maaltijden wel zag verschijnen. Een traditie intussen, bij vakanties van beide kanten. Zonder schaamte worden dan bijna dagelijks foto’s van jaloersmakende maaltijden gedeeld. Terwijl onze smaken behoorlijk kunnen verschillen overigens.

De keuze voor rijst bij de soep hing vooral af van het moment van eten. Soep zonder rijst bij de lunch, soep met rijst als avondeten. Dat was het idee tenminste, want meestal krijg je rijst er standaard bij geserveerd. Soms een klein beetje, maar vaak ruim voldoende voor twee personen. Surinamers houden duidelijk van rijst. Overigens worden niet alle soepen met rijst geserveerd, vooral saoto, tayersoep en pindasoep.

Ik had graag nog ergens een okersoep gegeten, maar dat zal moeten wachten tot een volgende keer. Ik heb niet één favoriete Surinaamse soep, maar ik mag graag saoto, pindasoep en okersoep maken. En sinds dit jaar ook Chinese tayersoep. Ik wil binnenkort ook eens proberen guleh te maken, met pens.

Zeg je in Suriname dat je tayersoep hebt gegeten, dan wordt je beleefd gevraagd of je niet Chinese tayersoep bedoelt. Het duurde even voordat ik begreep wat het verschil was tussen tayer en Chinese tayer. En wat wij taro noemen. Dus daar komt het: wat wij in Nederland taro noemen, heet in Suriname Chinese tayer, een harige knol die het goed doet in stoofpotjes in soepen. Beetje vergelijkbaar met onze aardappel misschien, maar met een zachtere smaak en structuur en wit van kleur. Taro is er in verschillende soorten en het is zelfs een van de oudste gecultiveerde gewassen. Een mythologische versie van de Hawaiiaanse voorouders noemt de taroplant zelfs als voorouder van de Hawaiianen.

De gewone tayer, de Xanthosoma sagittifolium, komt uit Zuid-Amerika zelf en daar maken Surinamers pom van. Daarom soms ook wel pomtayer genoemd. Aan deze kant van de oceaan – of beter oorspronkelijk van het Indiase subcontinent en tegenwoordig vooral uit Nigeria – komt de Colocasia esculenta vandaan. Deze versie wordt dus Chinese tayer genoemd in Suriname, maar wij noemen het taro.

Taro, of Chinese tayer, bevat veel zetmeel, dus is een goed bindmiddel voor soepen en stoofgerechten. De taro is gaar als je deze met een vork of lepel uiteen kunt drukken. Taro bevat ook veel oxaalzuur, zowel de knollen als de bladeren en stengels, en dient goed verhit te worden om irritatie te voorkomen.

‘Mijn’ versie van de Chinese tayersoep:

• 2 liter water
• 200 gr zoutvlees
• 1 ui
• 1 tomaat
• 2 tn knoflook
• 2 takjes selderij
• 8 knollen taro
• 5 pimentkorrels
• witte peper
• Madame Jeanette (optioneel)
• 250 ml kokosmelk (optioneel)
• gefrituurde uitjes (optioneel)

Ontzout het zoutvlees door het een half uurtje zachtjes te koken. Gooi het kookwater daarna weg en snij het vlees in blokjes.

Snij de ui in kwarten. Dat is voldoende, want de ui valt vanzelf uiteen in de soep.

Halveer de tomaat en verwijder de harde kern. Snij de tomaat vervolgens in blokjes.

Hak de knoflook grof.

Snij de selderij fijn.

Doe twee liter water in een soeppan en voeg het vlees met de ui, knoflook, selderij, pimentkorrels en een 1/2 theelepel witte peper toe. Laat een half uurtje zachtjes pruttelen om op smaak te komen.

Schil je taro en snij in grove stukken. Voeg de taro toe aan de soep en laat 30-40 minuten koken tot dat taro gaar is. Laat de laatste twintig minuten eventueel een Madame Jeanette meekoken, maar zorg dat deze wel heel blijft.

Als de soep klaar is, kun je nog wat kokosmelk toevoegen voor een volle smaak, maar ook om de soep iets egaler te krijgen.

Voeg eventueel nog wat zout toe om de soep op smaak te brengen, zeker als je net als ik het zoutvlees vaak net iets te lang laat doorkoken.

Je kunt de soep ook nog een beetje aankleden met wat gefrituurde uitjes, in dit geval lenteuitjes.

Je kunt aardig varieren met de soep. In plaats van zoutvlees kun je kip of varkensvlees gebruiken.  Ik wil het nog een keer met gerookte kip maken.
Als je tayerblad kunt vinden, kun je een aantal bladeren in stukjes snijden en even laten meekoken met de soep. Of in plaats van tayerblad spinaziebladeren, zonder steeltje.

En je kunt de soep natuurlijk met rijst serveren!