Archief van
Tag: België

Bier in wafels: niets nieuws onder de zon

Bier in wafels: niets nieuws onder de zon

Over de geschiedenis van wafels hebben we al eerder geschreven, bij het recept voor aardappelwafels met zalm, feta en gepocheerd ei.

Wafels, als dikke oublies, kregen een eigen naam ergens in de 14e of 15e eeuw. Ergens nadat wafels waren uitgevonden werd het beslag verrijkt met alcohol. Op de grens van de 14e en 15e eeuw, in 1393, verscheen de Franse huishoudgids ‘Le Ménagier de Paris’ (de Parijse huishoudster) een recept voor wafels met wijn.

Voor een huishoudster en met wijn in de wafel. Het zal een gerecht voor welgestelden zijn geweest. Het is een anoniem manuscript, waarin staat dat je wafels op 4 manieren kunt maken.  De 1e en 4e manier bevatten wijn. Het 1e wijnwafel recept gebruikt eieren, zout, wijn en bloem. Het 4e recept alleen bloem vermengd met water, zout en wijn. De 2e en 3e manieren bevatten kaas als ingrediënt.

In de middeleeuwen werd ook het wafelijzer uitgevonden. Oorspronkelijk 2 metalen platen die boven een open vuur werden verhit. Tegenwoordig een zwaar apparaat dat op elektriciteit werkt. Metalen platen kunnen ook wat armere mensen gebruiken.

Nu was het drinkwater niet van zo’n beste kwaliteit toendertijd. Vooral bier werd gedronken. Iemand moet voor de eerste keer bier in het beslag voor wafels hebben gemengd. Wie is onbekend. Op Reutel staat al een recept voor wafels met begeleidend biertje, zelf verzonnen door een huisgenoot: wafels met rookworst en Goudse.

Het recept voor wafels met bier verschijnt ook in kookboeken, of beter, manuscripten. Zo staat er een recept voor wafels met warm bier in een handgeschreven verzameling van recepten, opgeschreven rond 1600 [1]. Het wordt bewaard in de Universiteitsbibliotheek van Gent. De wafels mochten worden overgoten met warme boter waarin suiker is opgelost.

Bier in wafels, niets nieuws onder de zon. Bovendien brengt dat bier iets extra’s. Het maakt het beslag luchtiger, wat zeker bij wafels een voordeel is. Knapperig van buiten, luchtig van binnen. Bier versterkt ook de knapperige buitenkant. En, niet onbelangrijk, bier voegt een extra smaak toe aan de wafels.

En dat bier kan ook vroeger zomaar Affligem bier zijn geweest [2]. Want de monniken van Affligem stichten in 1074 een brouwerij. Het zal 1 van de oudste biersoorten van België zijn.

Affligem Tripel is een straf biertje met een alcoholpercentage van 9%. Het is een mooi goudkleurig bier en heeft een intense en rijke smaak. Smaak die overeind blijft in een wafelijzer. Naar verluidt bevat het nuances van steen- en citrusvruchten. Door de hergisting op de fles heeft Affligem Tripel een sterk bruisend karakter bij het inschenken in een glas. Daar moet je wel degelijk rekening mee houden.

Tripel is ooit ontstaan omdat de monniken minder bier mochten drinken. Dan verhoog je simpelweg het alcoholpercentage, om toch aan je dagelijkse intake te komen. Slim. Van simpele ingrediënten, te weten water, gerstemout, glucosestroop, hop, hopextract, suiker en gist, werd en wordt een heerlijk biertje gebrouwen. Past prima in wafels, Affligem Triple.

Lees Meer Lees Meer

Passendale met farfalle en Filet d’Ardenne

Passendale met farfalle en Filet d’Ardenne

De meeste mensen denken waarschijnlijk bij speciale kaasjes eerder aan die uit Frankrijk, Spanje en Italië, dan die uit België. Terwijl ze daar (inmiddels) wel heel wat bijzondere kaasjes produceren. Maar blijkbaar nauwelijks exporteren.

Passendale is kaas uit het Belgische dorp met dezelfde naam. Dat dorpje ligt op de Midden-West-Vlaamse Heuvelrug. In de omgeving is nog veel te zien van de Eerste Wereldoorlog. De Slag bij Passendale (ook bekend als De Derde Slag om Ieper), in 1917, heeft zijn sporen nagelaten. Een bezoek, ook aan het museum in Zonnebeke, is informatief, maar erg vrolijk kom je er niet vandaan.

Passendale is tegenwoordig positiever in het nieuws, door dat kaasje. Wel ontstaan omdat er die wereldoorlog was. Naar verluidt verhuisden de latere kaasmakers tijdens de Eerste Wereldoorlog tijdelijk naar Normandië, waar ze kaas leerden maken. Vanaf 1926 (of 1932, dat is onduidelijk) maakten ze kaas in Passendale, vanaf 1978 de kaas die nu Passendale heet.

De wrongel wordt niet geperst, maar in linnen opgehangen. Net zoals je hangop van yoghurt maakt. Kaas maken op deze manier kost meer tijd, 24 uur bij Passendale, maar het resultaat mag er zijn. Want na een verdere rijping van 4 maanden heb je een kaasje met een typische gaatjestextuur en een milde en romige smaak. Passendale Classic is een halfharde, authentieke kaas, soms in de vorm van een boerenbrood. Daar is het makkelijk platte plakken van afsnijden. Er is ook een iets pittigere versie, de Passendale Caractère die nog duidelijker een nootachtige smaak heeft.

De kaas wordt gemaakt van 100% Belgische melk. Men meldt dat die melk opgehaald wordt bij boerderijen die zich op maximaal 50 kilometer van de kaasmakerij bevinden. Dat levert een cirkel met een diameter van 100 kilometer. Dat is een best een groot gebied. De restrictie dat ze alleen Belgische melk gebruiken beperkt het bruikbare oppervlak van die cirkel een beetje. Zo ligt Passendale maar op zo’n 34 kilometer van de Noordzee, op 14 kilometer van de Franse grens en op 48 kilometer van Zeeuws Vlaanderen. Alleen naar het (noord)oosten halen ze de eigen 50 kilometer limiet, en dan kom je uit tot Gent.

Zijn we toch in België aan het shoppen, dan kan je ham scoren voor in dezelfde maaltijd. Afgezien van Ardense ham (speciaal is Ardense hesp) bij ons beter bekend als Ardennerham, denk ik bij hammen niet meteen aan België. Italië met zijn Prosciutto di Parma, en Duitsland, met Cobuger ham en Schwarzwalderham, en Spanje met zijn Iberico en Serrano hammen, die komen eerder in mij op. Maar bij een gerecht met Belgische Passendale kaas hoort een Belgische ham.

Lees Meer Lees Meer