Gestoomde kip met broccoli
Ik mag graag Chinees eten. Het liefst dan bij eentje met traditionele gerechten op de kaart. Ik probeer dat vooral als ik ergens op locatie ben. Maar meestal beland ik bij het bekende Chinees-Indische restaurant. Daar ben ik overigens niet vies van. Sommige restaurants die ik tegenkom zijn echt geweldig. Andere wat minder.
Mijn stad telde lang twee Chinees-Indische restaurants en een afhaal-Chinees. Ik bezocht het dichtstbijzijnde restaurant. Om af te halen altijd, dat wel. Ik haalde er graag een loempia. Niet van die dikke deegvellen, maar krokante loempiavellen. Vol met taugé. Ik kwam er niet vaak, getuige het feit dat ik er op een gegeven moment achter kwam dat het restaurant al maanden gesloten was. Ik heb het vast al eens eerder verteld.
Het gemis heb ik lang weten te onderdrukken en te compenseren met restaurantbezoeken op locatie. Totdat het mij onlangs te veel werd, nadat ik al maanden geen Chinees van dichtbij had gezien. Ik overwoog even een bekende Chinees in een naburig dorp op de route naar huis, maar dat zou te gek zijn. Ik besloot na enkele jaren eindelijk een van de lokale Chinese restaurants te testen en wel de afhaal-Chinees. Living on the edge.
Eigenlijk stonden er geen echte specialiteiten op de lijst. Ik koos daarom voor een babi pangang, een beetje uit nostalgie en toch altijd een goeie test, en een tjap-tjoy. Met nasi en bami. De babi pangang was redelijk, maar de tjap-tjoy was veel te zout. Net als de nasi overigens. De bami werd pas later geproefd, want die ging rechtstreeks de vriezer in. Maar bleek goed van smaak te zijn. Al met al een twijfelgeval deze Chinees.
Enkele maanden later had ik een lange dag gehad aan de andere kant van het land en ik besloot de afhaal-Chinees een herkansing te geven. Dit keer een Chinese champignonsoep (bij gebrek aan mijn favoriete heetzure soep), een loempia (!), geroosterde eend en broccoli met ossenhaas. De bami verdween weer rechtstreeks in de vriezer.
De soep was redelijk, niet te zout, maar gewoon een soepje. De loempia was zoals ik van vroeger een loempia herinnerde. Geef mij toch maar zo’n krokante loempia. Goed gevuld besloot ik toch nog wat van de rest te proeven. De nasi was dit keer beter op smaak, maar de broccoli met ossenhaas viel tegen. Voor mijn gevoel verschilde deze niet veel van smaak met de tjap-tjoy van de vorige keer. Bovendien zaten er veel verschillende groenten in en maar beperkt broccoli. Bij groentegerechten verwachte ik een lichte bouillon. De eend was dan weer prima, al smaakte de ondergelegen kool wat vreemd. Al met al niet heel overtuigend. Een volgende keer probeer ik het echte restaurant uit. Om af te halen.
Maar bovenstaande laat wel een beetje mijn ervaring zien bij de standaard gerechten. 13 in een dozijn. Iets wat overigens niet alleen geldt voor Chinees-Indische restaurants. Ik kwam begin dit jaar zelfs een hotelrestaurant tegen waarbij elk gerecht patat als bijgerecht had. Elk gerecht, behalve de pastaschotel.
Maar terug naar de Chinees. Veel gerechten hebben een overdaad aan zout en of sojasaus. Wat overigens ook in reguliere restaurants wel het geval is. En soms een teveel aan oestersaus. Het gevolg van snel veel eten produceren denk ik. Ik kies daarom vaak geroosterde gerechten of als het kan, een specialiteit. Daarmee kan een kok zich onderscheiden. En doet dat vaak ook. Een reden om terug te komen. Maar ook mijn lokale afhaal-Chinees valt bij genoeg mensen in de smaak, want de zaak zit er al zeker een jaar of vijftien. Smaken verschillen nu eenmaal.
Nee, ik zeg heus niet dat ik lekkerder kook dan de gemiddelde Chinees, maar het is wel makkelijk om zelf een eenvoudig en smaakvol gerecht te maken dat goed in balans is. Naar mijn smaak in ieder geval.
Het voordeel van kip stomen is niet alleen dat het vlees niet uitdroogt, maar ook dat je er een geweldige bouillon aan over houdt, die je vervolgens weer kunt gebruiken bij de verdere bereiding.