Archief van
Tag: Chipotle Sauce

Pizza met Catalaanse worst en chipotlesaus
Pizza met chipotlesaus en Catalaanse worstjes

Pizza met chipotlesaus en Catalaanse worstjes

Reacties 4 reacties

Ik had een tijdje geleden een potje diced chipotle peppers gekocht van La Morena. Bovenste schap, ik pakte het blind. Zette het thuis, ook weer blind, in de koelkast. De voorraad aanvullen. En ging verder met de dagelijks beslommeringen. Tot zover niks aan de hand.

Enkele weken later plande ik voor het jaarlijkse pingpongtoernooi de lunch. Ik had nog wat chorizoworstjes over en bedacht dat die wel aardig zouden smaken op een broodje met wat belegen kaas, krulsla en een subtiele chipotlemayo. De gerookte smaak van chipotlepeper kan een gerecht net dat extra’s geven. Maar wat bleek? Mijn potje in de koelkast was chipotlesaus, niks geen diced chipotle peppers! De proeftest bevestigde het, het smaakte anders. Zachter. Toch maar chipotlemayonaise gemaakt. Iedereen tevreden, behalve de kok.

Weken later was het weer eens tijd om pizza te maken. Nu is de medeblogger van ons twee de pizza-expert, ik mag wel zeggen pizzajunk, met wekelijks een zelfgemaakte pizza en nooit dezelfde. En hij gaat het experiment niet uit de weg, getuige zijn recepten met ingrediënten die een rechtgeaarde Italiaan niet op zijn pizza zou durven te doen zonder de toorn van zijn nonna te wekken.

Ik waag mij over het algemeen weinig aan pizza-experimenten. Ik gebruik kant-en-klaar deeg, soms flammkuchendeeg. Lekker dun. Meestal maak ik een tonno, soms een gorgonzola. En met sucuk en buffelmozzarella als ik eens gek wil doen. Maar… de chipotlesaus bestaat voor een deel uit tomatensaus… dus waarom niet een pizza er mee bedekken?

Gesprekken over wat er gegeten gaat worden vinden hier niet plaats, dus ik besloot dat Catalaanse worstjes wel een passend beleg zouden zijn. En om het toch nog een Italiaans tintje te geven, bestrooide ik de pizza met schilfers Parmigiano Reggiano DOP. Om nonna gerust te stellen.

…

Lees Meer Lees Meer

Over denkdrempeltjes stappen: farfalle met sperziebonen

Over denkdrempeltjes stappen: farfalle met sperziebonen

Reacties 2 reacties

We waren met z’n 3-en om een maaltijd te verzinnen voor de avond en daarna het bedachte op papier te zetten.  Iemand ging vervolgens boodschappen doen, maar kwam er pas in de supermarkt achter dat het boodschappenbriefje nog thuis op de tafel lag. Niet getreurd, gewoon boodschappen gehaald. Later pas bedacht dat het thuisfront best een foto van dat boodschappenbriefje had kunnen appen.

Gepakt uit de schappen wat lekker werd gevonden, zonder de verbindende factor die een maaltijd nu eenmaal is. Het resultaat was een vreemde mix van eetbare dingen die op het eerste gezicht niet tot een bekende maaltijd zou kunnen leiden.

Dan maar iets nieuws! Die vreemde mix was de start van een wat gaan we vanavond eten sessie. Anders dan andere keren bleef het eerst verrassend stil. Blijkbaar waren er door de vreemde mix wat denkdrempeltjes opgeworpen. Waarschijnlijk omdat tijdens de sessies normaal gesproken ingrediënten voor een maaltijd worden bedacht, die vervolgens worden gekocht indien nodig.

Hier lag een veelheid aan ingrediënten op de keukentafel, klaar om opgeborgen te worden. Een ander startpunt dan anders.

Denkdrempeltjes kun je overbruggen door te kijken of er iets van een favoriet tussen een vreemde mix zit.

We hebben een groot liefhebber van groenten in ons huis. Die sprong over een denkdrempeltje heen door de sperziebonen als basis te nemen voor een maaltijd. Lekker met noten en een zachte witte kaas werd gemeld.

Een andere huisgenoot is fan van pasta, behalve lasagne. Lasagne is volgens hem geen pasta. Is een mening. Hij koos uit de gekochte pasta’s (meervoud) de zak met farfalle. Ook over het denkdrempeltje heen gesprongen door er vervolgens nog tomaten en olijven bij te pakken.

En toen belde de buurvrouw aan. We wisten dat ze op vakantie gingen, en dan krijgen wij in dergelijke gevallen dingen uit hun koelkast die niet houdbaar zijn tot ze terugkeren. Dit keer onder andere een pakje echte room. Meteen besloten om die door de saus te doen.

We hadden een groente deel van een maaltijd en een pasta deel van een maaltijd. Het gekochte potje zwarte olijven waren al in ringetjes gesneden olijven, zonder pit. Niet mijn voorkeur, maar gewoon gebruikt, uiteraard.

Samengevoegd hadden we 1 maaltijd uit de vorige Schijf van Vijf. Nog wat extraatjes erin en doel bereikt.

…

Lees Meer Lees Meer

Hè, echt geen extra zout, peper en olijfolie?

Hè, echt geen extra zout, peper en olijfolie?

Reacties 3 reacties

Met enige regelmatig mag ik graag kijken naar een zoveelste herhaling van kookprogramma’s, tot andere huisgenoten TV-rechten claimen. Echter wel kijken zonder geluid. Beelden op de achtergrond, zonder lawaai. Foute kookprogramma’s zijn daarbij zeker het leukst. Gewoon af en toe kijken of men iets maakt wat een thuis-kok later ook kan maken, regelmatig in de comfort food zone, mogelijk met toevoeging van wat eigen ideeën. Zonder elke keer over-the-top woorden als fantastisch, geweldig, kleurrijk en verras je gasten, et cetera, te moeten aanhoren.

We zaten te kletsen met dit keer Jamie Olivier op de achtergrond, niet echt fout te noemen, voor als het gesprek even stilviel. Die chef-kok is overigens ook zeer moeilijk te missen op de kookkanalen op de lineaire TV. Hij was daardoor alweer 1 van zijn dezelfde 30 minuten maaltijden aan het maken. Plotseling viel ons beiden tegelijkertijd iets op, want zonder geluid let je automatisch meer op de visuals.

Zout, zwarte peper en olijfolie gaan er eigenlijk altijd op of in bij deze kok, wat er ook aan andere ingrediënten, ook uit potjes en flesjes, in gaan. En niet in minimale hoeveelheden, maar ruim. Soms zelfs 2 keer op verschillende tijden in de bereiding. Het is zo te zien in zijn westerse gerechten ook zeg 99% van de tijd olijfolie, en geen neutrale olie zoals bijvoorbeeld arachideolie.

Zout, zwarte peper en olijfolie, dat levert elke keer dezelfde smaken op in elke maaltijd, toch, gezien de hoeveelheden. Dat doen wij dus niet. Wij gebruiken meestal kruiden en specerijen voor extra smaken.

Ook andere TV-koks vertonen het gedrag. Eerst allerlei lekkere kruiden en specerijen in een maaltijd verwerken, soms veel verschillende, en dan op het laatst de maaltijd ‘op smaak brengen’. Op zijn Engels, bring to taste en bring to flavor. Gekke terminologie. Beter klinken season it en enhance the flavor. Dan smaakt wat je tot dan hebt gemaakt ook al goed; maar via enhancen kan het blijkbaar nog beter. Dat klinkt nog enigszins positief. Maar dan volgt het haast idee fixe gebruik van zout, en zwarte peper en olijfolie op TV. Echter, echt niet alles wordt lekkerder met de smaak van olijfolie, wat de TV-koks ook beweren. Echt niet.

Dat op smaak brengen gaat ook niet met een snufje zout, maar vaak met veel zout. Zout wordt toegevoegd met als argument dat het de andere smaken zal versterken. Maar zout brengt gewoon een dominante smaak mee van zichzelf; zout eten smaakt zout en drukt juist de andere smaken gemakkelijk weg. Die dominante smaak van zout komt vast omdat mensen zout echt nodig hebben, onder andere voor vochtregulatie en spierbewegingen. De evolutie zorgde er vast voor dat we de smaak van zo’n noodzakelijk ingrediënt extra lekker zijn gaan vinden.

Doordat zout relatief goedkoop is, vind je het ook zo veel terug in chips en kant-en-klare kruidenmixen. Lekker, goedkoper dan andere kruiden en specerijen en met een sterke smaak. Dat wil blijkbaar iedereen wel, want in supers is veel ruimte voor (zout in) chips en kruidenmixen. Dat kan alleen als het door klanten gekocht wordt.

Erg leuk wordt het ook als men specifiek zeezout als ingrediënt noemt en gebruikt. Zout wordt tegenwoordig gewonnen in verdampingsbekkens langs kusten én uit oude zoutlagen in bergen, van voormalige en al lang verdwenen (binnen)zeeën. Het is allemaal zeezout. Het wordt anders als dat zout is verontreinigd met allerlei mineralen of gewoonweg klei. Dan heeft het vaak een kleurtje en een extra smaakje. Maar zeezout zelf is echt niets bijzonders, wat TV-koks ook mogen beweren.

Ook als ze speciaal grovere zoutkorrels gebruiken voor in een saus is dat vermakelijk. Zoutkristallen lossen namelijk nogal makkelijk op. De grove kristalkorrels vindt je echt niet meer terug, want weg. Ze blijven alleen heel in droge maaltijden, zoals salades zonder dressing. Veel grote korrels zout betekent wel dat je snel over de 1 tot 3 gram zout gaat die je maximaal zou moeten eten per dag.

Wij voegen al tijden lang geen extra zout meer toe aan maaltijden. Eigenlijk alleen, en dan niet eens altijd, bij zelfgemaakte patat en aardappelpartjes, en soms in deeg van quiches en scones. En ook vrijwel altijd bij zelfgemaakt brood. Want dan is zout regelmatig de enige toegevoegde smaakmaker.

Een beetje zwarte peper gebruiken we regelmatig in maaltijden, als we geen andere pepertjes gebruiken, maar zeker in cacio a pepe, en dan meteen ook wat meer. Een beetje vers gemalen zwarte peper door een romige risotto met gesmolten kaas, ook lekker. Maar waarom zwarte peper toevoegen aan een maaltijd als er al andere scherpe en pittige ingrediënten in zitten? Zo doet een vriendin van ons standaard extra vers gemalen zwarte peper op haar restaurantmaaltijd, zonder dat ze eerst heeft geproefd hoe scherp het al is. Ze weet dat wij dat een beetje vreemd vinden, maar blijft het doen.

En olijfolie gebruiken we soms, maar zeker in een vinaigrette. We gebruik eigenlijk veel vaker neutrale arachideolie.

Conclusie. Ze doen het allemaal lijkt het wel, die TV-koks, zeker aan het eind van de bereiding nog eens extra zout en peper toevoegen, aan welke maaltijd dan ook. Dat lijkt op aangeleerd gedrag, zonder eigen reflectie. Op de koksschool geleerd? Maar op gedrag dat niet veranderd, ook daar kan je feedback op geven.

Dus, groene asperges en guanciale, zonder extra toegevoegde zout, peper en olijfolie. En dit keer ook zonder kaas, maar dat is een heel ander verhaal.

…

Lees Meer Lees Meer

Orzo, asperges en een favoriete opscheplepel

Orzo, asperges en een favoriete opscheplepel

Reacties 2 reacties

Favoriet is een woord dat met enige regelmaat langskomt op Reutel. Meestal in de context van een ingrediënt en/of een maaltijd. Maar soms ook voor keukengereedschap. Bijvoorbeeld een cakeblik en een ovenschaal voor quiches.

Er is ook een favoriete opscheplepel in ons huis. Nou ja, voor mij dan. We hebben in de loop der jaren een flinke verscheidenheid aan opscheplepels verworven, maar 1 is de favoriet. Mooi om te zien en superhandig in gebruik.

Eigenlijk is het meer een schitterende brede schuimspaan dan opscheplepel, want vol met gleuven, maar dat is een detail. Behalve soep kan je er wel degelijk bijna alles mee opscheppen. Al heel veel jaren bij ons in dienst en onverwoestbaar gebleken. Tupperware heeft nu eenmaal die eigenschap.

Dat geldt daarmee helaas ook voor hun kaasmolen. Geweldig voor het kaas raspen. Maar het bestaat uit 7 onderdelen die een kriem zijn om af te wassen en nog meer om af te drogen.

Soms ligt die favoriete schuimspaan echter in de afwasmachine, want favorieten gebruik je. En dan kan je de favoriet op dat moment niet gebruiken.

Dus recent toch maar een 2e identiek exemplaar aangeschaft. Nu heb ik 2 favoriete opscheplepels! Ok, schuimspanen.

Schuimspanen en dunne soepen gaan inderdaad niet samen. Daarmee is er een limiet aan de dikte/dunheid van een saus waarbij een schuimspaan nog net wel/niet werkt. Vooral wat dikkere sauzen gaan goed. Passata uit de diepvries heeft dan onze voorkeur. Want bij het ontdooien ontstaat een laagje water dat je kunt afgieten.

We eten zeer regelmatig groene asperge(tip)s. Daar werd en wordt in ons huishouden wel eens een opmerking over gemaakt, als ze de maaltijd-bedenk-sessie hebben gemist. Meestal volstaat de respons “omdat ze heel erg lekker zijn”. En dat ontkent men niet.

Een maaltijd met orzo, groene asperges, gehakt, passata en chipotle. Om met een schuimspaan op te scheppen.

…

Lees Meer Lees Meer

Gevulde tortilla-wrap: 1x snijden en 3x vouwen

Gevulde tortilla-wrap: 1x snijden en 3x vouwen

Reacties 4 reacties

Maistortillas. Zelf maken is lastig. Tijd voor een quote van de medeblogger:

“Het probleem bij mijn eigen maisprobeersels zat vooral in de stevigheid van de tortilla’s, wat natuurlijk essentieel is wil je het eten bij elkaar houden. Ik heb dus gekozen voor de meest praktische oplossing: ik koop mijn maistortilla’s.”

Mais heeft geen gluten, daardoor is een soepel deeg kneden een probleem.

Onze Mexicaanse vrienden vonden de maistortilla’s die je hier kon kopen niet zo lekker en liet ze telkens meekomen met bezoek uit Mexico. En die waren inderdaad vele malen lekkerder! Een andere vriend kocht een mooie maar ook dure tortillapers, die na een paar pogingen om zelf maistortilla’s te maken in een hoekje van een kast is beland. Kortom. Ik koop mijn maistortilla’s ook, en inmiddels ook de gewone tortilla’s, van hetzelfde Mexicaanse merk.

En soms eten we ze samen op met vrienden. Lekker met je handen eten. Toen we een vriendin haar wrap op een aparte manier zagen vouwen, vertelde ze dat het een trend was op TikTok een paar jaar geleden. TikTok zijn we eerder tegengekomen, in het recept voor cloud bread. We kijken zelf nog steeds niet naar dat social media kanaal. Die aparte manier van vouwen is mogelijk al veel ouder, maar dat hebben we niet onderzocht.

Als wij wraps eten, dan staan alle klaargemaakte ingrediënten in aparte kommetjes of borden op de tafel. Zodat iedereen zelf een wrap kan samenstellen. En bij ons komen de tortilla’s al warm op tafel. Klaar om gevuld en gevouwen te worden. Je kan het op de burrito manier doen, je kan ze als envelopjes oprollen en vouwen, of je doet gewoon je eigen free format.

Die losse ingrediënten op tafel komt hier goed uit, want de 1 x snijden, 3 x vouwen methode die (weer?) populair is gemaakt door TikTok levert per wrap de mogelijkheid om minstens 4 verschillende ingrediënten te gebruiken. 1 ingrediënt voor elk kwadrant van de tortilla. We doen er hier toch nog iets meer per kwadrant in.

En toch is er iets raars aan de hand met die TikTok Tortilla Fold methode, zoals blijkt ook uit al die beschikbare youtube video’s, met mondelinge uitleg. We nummeren de 4 kwadraten met de klok mee, en beginnen linksonder met nummer 1.

Het gaat dan om de 1e vouw, van het 1e kwadrant naar het 2e kwadrant. Hier van linksonder naar linksboven. Beide kwadranten worden belegd en dan wordt kwadrant 1, met vastpakken van die ingrediënten op dat 1e kwadrant, anders vallen ze eraf, over kwadrant 2 gevouwen. Waarna de ingrediënten op elkaar komen te liggen, zonder dat er een tortilla-laag tussen zit.

Waarom dan niet meteen het beleg van kwadrant 1 op die van kwadrant 2 leggen? Veel makkelijker en je hoeft met je handen ook niet dat beleg van het eerste kwadrant tijdens het omvouwen tegen te houden zodat ze niet vallen. TikTok gaat blijkbaar niet over efficiëntie. Wij doen het dus iets anders dan op TikTok werd en wordt uitgelegd. Met hetzelfde resultaat!

En toen dachten wij, wat als je dat nu terecht vrijgekomen 1e kwadrant met chipotle sauce bedekt? Die blijft plakken aan de tortilla en je kunt kwadrant 1 op kwadrant 2 vouwen zonder dat je handen vies worden. Zo bedacht, zo gedaan.

…

Lees Meer Lees Meer

Tomatensoep met chipotle
Tomatensoep met chipotle

Tomatensoep met chipotle

Reacties 3 reacties

Ik kook graag bij anderen. Dat heeft overigens niets te maken met dat ik hun kookkunsten niet vertrouw of waardeer. Ik laat mij namelijk ook graag fêteren. Maar de ervaring leert dat mijn vrienden het soms prettig vinden als ze een keer zelf niet hoeven te koken en bovendien waarderen ze mijn buitenlandse uitstapjes, niet zelden Aziatisch of Surinaams. Voordeel voor mij is dat ik wat vaker kan experimenteren met ingrediënten en hoeveelheden. Win-win.

Niet iedereen vind alles even lekker. Sommigen eten geen vis, anderen niets met meer dan 4 poten, weer anderen geen ingewanden (al worden kippenmaagjes – feitelijk een spier – in steeds grotere kring gewaardeerd), sommigen lusten geen bloemkool of spruitjes, of prei (ik noem geen namen) of zijn allergisch voor bepaalde ingrediënten. Ik ken zelfs meerdere mensen die geen kaas lusten, hoe is het mogelijk zou je denken. Nog los van een aantal principiële keuzes als geen kalfsvlees of überhaupt geen dier.

Bij een vriendin gaat het niet meer per se om lekker, want na een verkeersongeval heeft ze haar smaak verloren. Of beter gezegd, haar smaak is aangetast. Zo vindt ze sinds het ongeluk een gekookt ei bijzonder vies, waarbij de structuur voor haar niet meewerkt. Ook zoetigheden zijn allemaal heel vies gaan smaken. Nu is vlees eten sowieso niet haar keuze, dus eet je vanzelfsprekend meer groenten en als je ze niet moddergaar kookt, dan houdt het eten een prettige beet. Maar ook daarbij is niet alles vanzelfsprekend. Wat wel een succes is, tomatensoep! En laat ik nu ontzettend van tomatensoep houden!

De vriendin houdt van sterke smaken en het mag ook best pittig zijn. Met tomatensoep kun je veel kanten op. Zo kun je het een rooksmaak meegeven door het gebruik van pimenton de la vera, maar je kunt ook chipotle toevoegen. Chipotle is een gerookte jalapenopeper en wordt vooral gebruikt in de Mexicaanse keuken. Je hebt chipotle als gedroogde pepers, maar ook als saus. Ik heb altijd een potje chipotlesaus in de koelkast staan. Lekker om een stoofmaaltijd mee op smaak te brengen of een soep. Dit keer een tomatensoep.

…

Lees Meer Lees Meer

Koken voor kinderen: aspergetips en tips

Koken voor kinderen: aspergetips en tips

Reacties 3 reacties

Zonnig weer morgen. Eropuit! Zo is deze maaltijd ooit ontstaan.

Want aan het eind van zo’n eropuit-dag eten we meestal toch gewoon thuis. Fastfood heeft z’n charmes, zeker wel. Echter, in ‘echte’ restaurants eerst wachten tot je kunt bestellen, dan lang wachten tot het eten geserveerd wordt, dan pas eten, en dan nog door naar huis, dat vinden wij niet zo aantrekkelijk, qua tijd, na een dagje uit. Dus, als uitzondering op de regel, dan bedenken we dan wel de avond ervoor wat we de volgende dag ’s avonds gaan eten.

En dat werden groene aspergetips, gebakken rijst en kleine gehaktballetjes. Klein, zodat ze morgen snel kunnen worden gebakken. En ook nog ui en chipotle sauce. De rijst die avond al gekookt en in de koelkast gelegd. De gehaktballetjes gedraaid en ook in de koelkast gelegd. Na het dagje eropuit, eerst de rijst en gehaktballetjes op het aanrecht gelegd en toen pas gaan opschonen en omkleden. Kan het eten alvast een beetje op kamertemperatuur komen.

Met wat aanpassingen ook een geschikte maaltijd voor jonge kinderen, zo is gebleken.

Komen er kinderen mee-eten, dan doen we het iets anders qua logistiek. Zij mogen een uurtje voor het gaan eten de gehaktballetjes draaien. Vinden ze leuk. De rijst koken we nog steeds wel zelf de avond ervoor, want zonder een tijd in de koelkast geen gebakken rijst.

En de groene aspergetips? Tjsa, wij eten ze beetgaar. Koken voor maximaal 4 minuten in een laagje water. Maar beetgare groenten en jonge kinderen, dat ging niet samen. Dé truc. Kook de aspergetips 4 minuten, zet het vuur uit en laat de aspergetips nog 6 minuten in het water liggen. Boterzacht zijn ze dan.

Niet na die 4 minuten de nog beetgare aspergetips eruit halen voor de volwassenen als de kinderen nog in de keuken rondlopen. Als ze dat zien weten ze dat er iets verdachts met hun eten gaat gebeuren. Ook kinderen zijn slimme mensen.

Nog een truc? In de loop der tijd die laten-liggen-in-heet-water-minuten langzaamaan verminderen. Zo train je kinderen ongemerkt, zodat ze na een tijdje wel beetgare groenten eten.

…

Lees Meer Lees Meer

Balkenbrij, sperziebonen, aardappelpartjes en gorgonzola

Balkenbrij, sperziebonen, aardappelpartjes en gorgonzola

Reacties 5 reacties

Het roept altijd een gevoel van weemoed op als we weten dat we de laatste balkenbrij van het seizoen gaan eten. Meestal ergens in maart, maar door sommige slagers al eerder, wordt de laatste balkenbrij gemengd, gekoeld en in blokken gesneden, voor de verkoop.

Je kunt het natuurlijk invriezen, die balkenbrij, maar dat doen we liever niet. Alleen bij bulk aankoop in het op afstand gelegen Salland, dan willen we het wel eens doen. Een deel verse balkenbrij diezelfde avond bakken, een ander deel bewaren voor later, in de vriezer. De smaak van uit-de-vriezer balkenbrij is weliswaar dezelfde als die van verse, maar de textuur, die is veel minder krokant.

De laatste balkenbrij van het seizoen. Puur compensatie gedrag is het daarom, bewust meer balkenbrij dan normaal gesproken op het bord, zodat we extra kunnen genieten van het einde van het balkenbrijseizoen.

Balkenbrij kan je op verschillende manieren behandelen. Je kunt het in grotere plakken snijden, verbrokkelen, of zoals hier, in kleinere plakjes snijden die iets dikker zijn dan normaal. Daarom de standaard 10 minuten baktijd hier met 2 minuten verlengd.

Gekozen voor sperziebonen als groente, met als extra smaakmakers stevige tomaatjes en een klein beetje gorgonzola piccante. Voor het gemak aardappelpartjes uit de oven – dat geeft rust aan het fornuis tijdens het koken, want de oven doet het werk – met als extra smaakmakers chipotle sauce en mayonaise.

En de balkenbrij dus, zonder extra smaakmakers, want het rommelkruid in de balkenbrij heeft al enorm veel smaak van zichzelf.

…

Lees Meer Lees Meer

Waffle taco = gevouwen wafel met taco-vulling

Waffle taco = gevouwen wafel met taco-vulling

Reacties 2 reacties

Voluit: waffle taco = dubbelgevouwen wafel met een vulling die normaal in taco’s zit. Hier zwarte bonen, tomaat, ui, knoflook, roerei, kaas en chipotle sauce. Zo, dan is alvast bekend wat erin gaat zitten. En doe je er teveel in dan mag het een loaded waffle taco heten. Vrij standaard, bovengenoemde ingrediënten als keuze in een vulling voor een ontbijt-taco, maar nu zonder een taco als omhullende. De omhullende is een wafel. Dan wordt het apart.

Het is onduidelijk wie de eerste waffle taco maakte. Dat bekende taco restaurant, te beginnen met een ’taco’ en eindigend op ‘bell’, introduceerde in 2014 met veel tromgeroffel een waffle taco als ontbijt: een gebakken wafel met een vulling van roerei, kaas en vlees. Met een siroop in een bakje ernaast geserveerd. Het is een ontbijt niet waar. Ze maakten er ook reclamefilmpjes van, voor op TV.

De ontvangst was niet onverdeeld positief, al waren er zeker ook positieve reacties. Je had de keuze tussen bacon en kleine worstjes als vleesingrediënt in de vulling, en zo te lezen in fora en blogs uit die tijd kregen die ook regelmatig negatieve recensies. Gemixte reacties dus.

In ieder geval was de waffle taco een klein jaartje later al weer van het menu verdwenen. De opvolger was de taco biscuit. De wafel was vervangen door een grote platte biscuit, gemaakt met karnemelk, en een vulling van bijvoorbeeld worstjes, bacon, eieren en kaas. Klinkt hetzelfde op de omhullende na, toch?

Dat zegt op zich nog niet zoveel over wel of geen succes van de waffle taco zelf. Elk fast-food restaurant varieerde in de tijd nogal met de toch beperkte menukaart, op de echte eigen klassiekers na. Maar hier speelt waarschijnlijk nog iets anders. Alles overwegende denk ik dat het niet zozeer de ingrediënten waren die de switch van waffle taco naar taco biscuit veroorzaakten. Tijd en uiterlijk wel!

Het zullen sowieso wafels zonder gist zijn geweest. Beslag met gist maken kost 30 tot 40 minuten. Dat lijkt me teveel voor een fastfoodrestaurant. Een productie afweging klinkt logischer. Die wafels moeten er ook nog eens altijd weer perfect uitzien. Een beetje te weinig van het natte beslag in een ijzer veroorzaakt een wat misvormde wafel, die kan je niet meer serveren in een restaurant. Teveel beslag en het loopt uit het wafelijzer.

Die problemen spelen bij een ronde biscuit helemaal niet. Het steviger beslag voor een biscuit kan je altijd in een ronde vorm duwen. Als de diameter dan 2 millimeter kleiner is dan de standaard diameter valt dat niemand op. Er is ook geen verlies aan beslag.

En er zijn geen ijzers die schoon gemaakt moeten worden. Biscuits kan je op een vlakke plaat maken die veel makkelijk schoon te maken is dan een wafelijzer. Met biscuits haal je makkelijker een hoge omzet zonder de arbeidsintensieve maak- en schoonmaakacties die horen bij wafels.

Wat het fastfoodrestaurant wel deed, omswitchen van wafel naar biscuit, doen we hier niet. De combi van tomaat, ui en knoflook afgekeken van de basis van een pico de gallo salsa. Die pico de gallo wordt normaal gesproken op kamertemperatuur bij taco’s genoten, maar hier wordt de combinatie warm in de gevouwen wafel geserveerd.

Waffle taco it is, met een vulling bestaande uit zwarte bonen, tomaat, ui, knoflook, roerei, kaas en chipotle sauce.

…

Lees Meer Lees Meer

Dunne pizza met ham, 3 kazen, chipotle saus, …

Dunne pizza met ham, 3 kazen, chipotle saus, …

Reacties 5 reacties

In de supers zie je mensen boodschappen doen voor wat eruit ziet als voor een hele week. Het hele jaar door, niet alleen in kersttijd en voor oud en nieuw. Dat werkt bij ons niet. Ons weekmenu ligt niet vast. We weten ’s ochtends vaak niet eens wat we ’s avonds gaan eten, laat staan de volgende dagen. Dat resulteert dan wel regelmatig in dagelijkse bezoekjes aan winkels en supers, als de voorraadkasten niet vol genoeg zijn of als er iets vers in huis moet komen. Het is niet anders. Als we helemaal niets kunnen bedenken voor een avondmaaltijd, dan pakken we ons dubbelzijdig A4-tje erbij. Met op dit moment 104 titels van maaltijden die wij lekker vinden. Dan hoef je het niets te bedenken, maar kan je kiezen. Andere state-of-mind.

Pizzadeeg komt bij ons in 3 vormen: veel tijd, minder tijd, en geen tijd om het deeg te maken. Als we bijvoorbeeld al wel zeker weten dat we de volgende dag pizza willen eten, dan hebben we veel tijd voor het maken van het deeg. Dan laten we het deeg rijzen volgens de la lievitazione in frigo methode, de trage rijs in de koelkast. Deeg de dag ervoor maken levert ook tijdwinst op de pizza-eet-dag zelf. En het deeg is lekkerder dan bij andere rijsmethoden.

Soms bedenken we echter op de dag zelf dat we toch dezelfde avond zin hebben in pizza. Dan hebben we minder tijd en maken we deeg dat alleen een eerste rijs beleefd. De tweede rijs, noodzakelijk bij brood maken, slaan we over omdat we niet zo houden van dikke pizzabodems met grote luchtbellen in het deeg. De dikke American pizza, die eten we niet. Luchtig dik deeg, dan kiezen we voor focaccia.

Zelf pizza maken levert ook vrijheid op: het kiezen en combineren van de ingrediënten is aan onszelf.

…

Lees Meer Lees Meer