Thuiswerken met chorizo en mac & cheese
Vakantie alweer voorbij. We keren terug naar de mix van op locatie werken en thuiswerken. Want al voor de Covid lockdown periode was er ineens een nieuwe hype: Het Nieuwe Werken. Mogelijk verzonnen door psychologen werkzaam als gedragscursusleiders, die weer eens wat nieuws promoten, zonder dat het nodig was of is. Cursus geven en weer brood op de plank.
Nieuwbouw betekende rekenen met een zogeheten flexfactor kleiner dan 1. Waardoor nooit meer iedereen tegelijkertijd een werkplek heeft, zeker niet als je als bedrijf groeit. Zakelijk niet erg goed doordacht vond ik toen al.
Maar de Covid lockdown bewees dat thuiswerken wel degelijk kan voor kantoorwerk, ondanks alle nadelen van Teams, Zoom, Google Meet en al die andere video-inbel programma’s. Het werkte zo goed dat velen na Covid niet meer terug wilden naar de oude situatie.
Entreé de CEO’s: 5 dagen aanwezig op locatie is weer het doel. Of eigenlijk, bevel. Maar ja, flexfactor, en als iedereen wel komt krijg je veel meer files op de wegen en meer parkeerproblemen in grote steden. Niet zo aantrekkelijk voor de werknemers.
Thuiswerken heeft nog een aantal voordelen. Geen reistijden, geen benzinekosten, en soms tijdens grotere digitale meetings, mits camera uit, even ongemerkt kunnen afhaken om het toch echt benodigde kopje koffie te kunnen halen. Echte koffie, geen automatenkoffie.
Nadelen zijn veel minder sociale contacten en het gemis aan gesprekken die niet over het werk gaan, dat wel. We zijn vast op weg naar een vorm van hybride werken voor kantoormedewerkers. Soms op locatie, soms thuis. Een beetje experimenteren.
Ook op eetgebied had het effect. Als je op een werkdag thuis bent, kan je stoofschotels maken. Vlees uren stoven op het vuur, want je bent er bij om het in de gaten te houden. Nooit meer zo regelmatig stoofschotels gegeten als toen. De medeblogger maakt op de thuiswerk momenten graag zelf zijn eigen kippenbouillon. Klein uurtje laten trekken en de soep afmaken. Het kan bij thuiswerken veel makkelijker qua tijd.
Nog een voordeel. Niet je meegenomen boterhammen opeten of in de kantine eten. Neen. Tijdens lunchtijd af en toe alleen in huis en daarom zonder dwingende ogen en vragende opmerkingen ongestoord mijn eigen verse lunch kunnen maken. Eten roept bij ons altijd opbouwend commentaar op namelijk. Positieve feedback!
Niet van te voren bedacht dus een korte speurtocht door de koelkast en voorraadkast was nodig. Begonnen in de koelkast en daar lag een al aangebroken stuk chorizo de la Pamplona in een bijna vacuüm gedrukte plastic zak. Eenmaal aangebroken (en met bewaren in de koelkast) schijnt de worst binnen 5 dagen te moeten worden geconsumeerd. Luchtdicht verpakt en goed op de geur en kleur lettend kan je dat nog wat oprekken. En bij ons is het ook nooit een snack, we bakken de chorizo altijd nog wat uit. Nog veiliger.
Meteen alles duidelijk. Heel vroeger aten we mac & cheese met spam. Tegenwoordig met chorizo de la Pamplona. 1 van de mildste vormen van een salamiworst die ik ken. Altijd handig om in huis te hebben omdat niet iedereen in ons huishouden van superscherp eten houdt. Zeer smakelijk en tijdens het bakken komt veel smaakvol vet vrij. Daar kan je wat mee!
Mac & cheese met chorizo, gerookte haring en bimi of tuinerwten, bijvoorbeeld. De groente is in die maaltijd eerlijk gezegd altijd bijzaak, het gaat om de chorizo en gerookte haring. Groente daarom tijdens de lunch overgeslagen. De haring ook, want niet in de koelkast. De kunst van het weglaten. Note to self: vanavond vegetarische maaltijd promoten en bereiden voor de huisgenoten.
Met de haring erbij eten we het meestal met maccheroni als pasta. Hier voor een restje schelpjes pasta, gnocchi pasta, gekozen. Weer een restant op.
De maaltijd nog verder gepimpt door de normaal gebruikte smeltkaas te vervangen door extra pittige Comté. Niemand die mij had verteld dat die voor een al bedachte maaltijd was bedoeld, dus vrij beschikbaar. Bergkaas die draden trekt in een maaltijd. Pavlov.
Binnen 15 minuten klaar: een warme lunch van chorizo met mac and cheese.
