Archief van
Tag: dadels

Dadel pizzaatje met mascarpone en prosciutto

Dadel pizzaatje met mascarpone en prosciutto

Reacties 4 reacties

Toen ik een flink stuk jonger was, wist ik heel erg zeker dat ik geen vijgen en dadels lustte. Zo zeker, dat ik ze ook niet hoefde te proeven. Ik wist het namelijk echt heel erg zeker. Eetweigering, zo benoemd, door het ouderlijk gezag, maar het werd wel getolereerd. Dat heb ik op de een of andere manier erg lang volgehouden. In mijn herinnering tot het gaan samenwonen met mijn wederhelft, die wel al heel erg lang heel erg dol is op vijgen en dadels. Er zijn parallellen te trekken met de champignons van de medeblogger.

Zowel vijgen- als dadelbomen kunnen grote hoeveelheden vruchten dragen. Dat voedde vroeger, en voedt nu nog steeds, hele volksstammen. Dadels telen de mensheid waarschijnlijk daarom al heel erg lang. Ze zijn ook wel bekend als brood van de woestijn. Ook de oud Romeinen aten dadels, waaronder gevulde dadels met noten en peper, en gekookt in honing. Vijgen is ook 1 van de vruchten die door de mensheid al heel erg lang wordt gegeten. En veel ook. Een oud Romeins vijgen recept volgt nog op Reutel. Want oud Romeinen.

Keuzes maken, altijd lastig. Vijgen of dadels op de wekelijkse pizza? Deze keer viel de keuze op dadels. Waarom? Geen idee. De keuze werd gemaakt door het onderbewustzijn. Dat beslissingen neemt voordat je je er bewust van bent. En dat is soms maar goed ook.

Nu ben ik geen expert op dadel gebied. Verre van dat zelfs. Dan helpt het als je collega’s hebt die dat wel zijn, en ook meldden dat ze dat zijn. Ook al vele jaren geleden eens gevraagd en als antwoord kreeg ik een lezing over dat er meer dan 400 soorten dadels zijn. Ze vond zelf kleine dadels met een laagje suiker eromheen erg lekker. Ze moet echter aan mijn gezicht hebben gezien dat die het niet zouden worden. Dus ze kwam met de relatief kleine en harde Deglet Nour dadels, en met de duurdere grote vlezige en zoete Medjoul dadels, die meer een karamelsmaak hebben. Ze noemde nog meer namen, waaronder ook een dadelsoort uit haar geboortestreek. Die namen ben ik vergeten en inmiddels is ze een ex-collega, dus die namen blijven vergeten. Deglet Nour en Medjoul dadels vonden we inderdaad lekker en zijn we blijven kopen.

Oorspronkelijk wilde ik ook nog passata op het pizzaatje gebruiken. Tot ik te horen kreeg dat het nog bijna voor de helft gevulde bakje mascarpone in de koelkast echt op moest. “Vanavond, op jouw pizza?” Pizza bianca it is. Gewoon, mascarpone verspreiden over de kale deegbodem.

Maar ’s avond belandde een bakje met dikke tomatensaus vanuit de koelkast op het aanrecht. Restant van de maaltijd met spinazie-gehaktballetjes, van 2 dagen eerder. Dat is een echt lekkere tomatensaus. Moest ook op. Pizza rossa it is, wel als een mengsel van die tomatensaus met extra passata, want dan in totaal wel genoeg voor alle aanwezigen. Maar voor mij ook nog steeds met mascarpone.

Wij houden namelijk van vet. Vet is lekker. Wel met mate natuurlijk. Clotted cream, met een vetpercentage van 64% is de top, ook qua smaak. Nu ook in flesjes te koop in Nederland, maar die is lang zo lekker niet als de verse in Zuid-West Engeland. Zo. Elders in Engeland kochten we altijd double cream, met een vetpercentage van rond de 48%. Whipping cream heeft een vetpercentage van rond de 36, net als onze slagroom, die minstens 35% vet moet bevatten. Room met een lager vetpercentage komt ons huis niet in. Dus kookroom, vaak met 20% vet, nope. We hebben meestal echte slagroom in de koelkast staan, klaar voor gebruik, ook voor kleine scheutjes. Echte slagroom, en niet 1 van de vele neproom producten. Want het gaat wel om smaak.

Mascarpone is een melkproduct, ook een soort room, want het stolt op een andere manier dan echte kaas. Geen kaas dus, maar we noemen het toch roomkaas. Italiaans van oorsprong. Mascarpone heeft een vetpercentage van rond de 40% en een lichtzoete smaak. Dadels zijn ook zoet. Ze bevatten dan ook veel suikers. Zoet. Dat moet deze keer echt gecompenseerd worden. Het kan met een goedkoop snufje zout. Maar zout, daar zorgt de prosciutto crudo ook al een beetje voor. Wij kiezen hier voor de toch wel wat duurdere echte balsamico. Smaak telt. Smaak rules.

…

Lees Meer Lees Meer

Brownies met zwarte bonen, dadels en noten

Brownies met zwarte bonen, dadels en noten

Reacties 2 reacties

Veganisten in je vriendenkring. Toegegeven, het aantal veganisten is ruim in de minderheid, maar vrienden zijn vrienden. Bij thuismaaltijden doen we graag ons best om voor hen (uiteraard) alleen veganistische ingrediënten te gebruiken, zodat ook zij kunnen genieten. Want gelukkig doen ze niet moeilijk als wij niet veganistisch maar vegetarisch eten. Vlees laten we dan wel altijd weg in onze recepten. Je hoeft mensen niet onnodig te ergeren. Vlees, dat kan morgen wel weer.

Veganisten in je vriendenkring. Dat geeft inspiratie. Ik mag namelijk graag naar veganistische recepten kijken. Men moet wat meer moeite doen dan vleeseters om alle voedingsstoffen binnen te krijgen. En daar word je, ik denk vanzelf en noodzakelijkerwijs, heel creatief van. Ze hebben een ander denkraam. De maaltijden zien er vaak kleurrijk uit. Maar niet alles vindt iedereen bij ons lekker. Niets bijzonders. Er zijn ook heel wat vleesmaaltijden die niet bij ons op tafel komen.

Veganisten in je vriendenkring. Het heeft zeker voordelen. Zo kwam er bij hen een brownie-dessertje op tafel dat, zo werd pas later verteld, bestond uit onder andere zwarte bonen en dadels. Alle ingrediënten zodanig uitgekozen en geprepareerd dat ze het mochten eten van zichzelf. Nu zag dat er niet meteen heel aantrekkelijk uit, qua kleur. Te donker en ook nog een gek glimmend oppervlakte. Maar de smaak vergoedde alles.

Veganisten in je vriendenkring. Het recept kwam daardoor gratis mee terug. We hoefden eens een keer niet zelf te speuren of na te denken. In plaats van eieren gebruikten ze een mengsel van gebroken lijnzaad met water. Flax eggs heet dat. Dat geeft een mengsel dat bindend werkt, maar niet zo goed als eieren. Het rijst ook niet, wat eieren wel doen. De brownies waren ook heel compact. Hier niet gelet op dat veganistische aspect. Gewoon eieren gebruikt. Daarmee schuift het van veganistisch naar vegetarisch. Want een pak of zak met 500 gram gebroken lijnzaad, wat moeten we er verder mee doen?

Veganisten in je vriendenkring. Hier geen roomboter, geen (basterd)suikers en geen tarwebloem. Mag het dan nog wel brownies heten, alleen door de cacaopoeder? Via de vrienden toch maar geaccepteerd dat ze het net als de rest van de wereld brownies noemt. Hoewel het qua ingrediënten nogal wat afstand heeft van brownies van het Engelse platteland.

…

Lees Meer Lees Meer

Dadels gevuld op de oud-Romeinse manier

Dadels gevuld op de oud-Romeinse manier

Reacties 0 reacties

Gevulde dadels op verjaardagsfeestjes, ze zijn van alle tijden. Zo lang als ik me kan herinneren liggen ze naast de andere lekkernijen. Die andere lekkernijen kunnen variëren, gevulde dadels waren en zijn een blijvertje. Al sinds de oude Romeinen. Hoewel niet duidelijk is dat zij ze consumeerden op verjaardagsfeestjes. Dat ze aan verjaardagen deden is wel zeker, om te vieren dat iets ooit gestart was, de dies natalis.

Verjaardagen kan je alleen vieren als je een kalender hebt met dagen erop. Kalenders zijn al heel oud, maar gingen in het begin vooral over de maan, de zon en enkele sterren configuraties, niet over dagen. Vierde je toen iets, dan zal het een verjaarjaar zijn geweest. Belangrijk genoeg voor indrukwekkende bouwsels. Zoals Stonehenge, waar ze onder andere de 2 zonnewendes per jaar vierden [1]. Maan-zon kalenders bestonden namelijk al in het neolithische tijdperk, dat rond de 12e eeuw BC begon. De Schotten claimen nu de oudst bekende maan-zon kalender te hebben. Niet op schrift, maar als uitlijning van grote en kleine uitgegraven vormen in de grond, uit het 8e millennium BC [2].

Kalenders met dagen erop bestonden zeker al in het Perzische Rijk, in de 5e eeuw BC. Die kalender zal, zoals met alle nuttige uitvindingen, naar het westen zijn gereisd, terwijl de oude Romeinen het gebied ten oosten van Italië wilden bezitten. Een ontmoeting was onvermijdelijk. Ze zullen de kalender vast hebben aangepast naar hun eigen wensen. Met de Romeinse veroveringen werd ook de kalender breed verspreid over West-Europa en het Iberisch Schiereiland.

Zo weten we dat Claudia Severa rond het jaar 100, op een klein houten tablet van ongeveer 1 millimeter dik, een schrijver een uitnodiging voor haar verjaardag liet noteren, aan Sulpicia Lepidina. Met in haar eigen handschrift nog een soort van ‘beste wensen’ als toevoeging. Die verjaardag was op 11 september. Severa woonde in of rond het fort Vindolanda, langs Hadrians Wall, waarvan de bouw in 122 begon. Het tablet is onderdeel van de zogeheten Vindolanda Tablets [3]. Delen van het fort bestonden al vanaf het jaar 85. Hadrian’s Wall ligt geheel in Engeland. In het westen bij Bowness-on-Solway is de grens met Schotland maar 1 kilometer weg, maar in het oosten, bij het plaatje Wallsend (what’s in a name!), ligt die grens 109 km noordelijker. Die verjaardag vierde Severa dus in Engeland, maar wel op de grens tussen beschaving en barbaren, volgens de oude Romeinen dan.

Dadels, wereldwijd zijn er meer dan 400 soorten, groeien vlakbij Europa vooral ten zuiden van de Middellandse Zee, in het Noorden van Afrika. Zo rond het begin van onze jaartelling veroverden de oude Romeinen die gebieden. Ruim 100 jaar eerder dan dat Severa haar verjaardag vierde. Dadels groeien in grote trossen aan palmen. Heb je 1 boom krijg je meteen heel veel dadels. Als Severa dadels at op haar verjaardag, dan waren die geïmporteerd. En dat kan heel goed: de oude Romeinen transporteerden van alles binnen en buiten hun Rijk. Ze zullen niet meer vers zijn geweest. Waren ze er, dan waren het waarschijnlijk gedroogde dadels. Gedroogde dadels zijn rimpelig, precies goed om zoete honing vast te houden. En zo staat het ook in Apicius.

…

Lees Meer Lees Meer