Archief van
Tag: farfalle

Over denkdrempeltjes stappen: farfalle met sperziebonen

Over denkdrempeltjes stappen: farfalle met sperziebonen

Reacties 2 reacties

We waren met z’n 3-en om een maaltijd te verzinnen voor de avond en daarna het bedachte op papier te zetten.  Iemand ging vervolgens boodschappen doen, maar kwam er pas in de supermarkt achter dat het boodschappenbriefje nog thuis op de tafel lag. Niet getreurd, gewoon boodschappen gehaald. Later pas bedacht dat het thuisfront best een foto van dat boodschappenbriefje had kunnen appen.

Gepakt uit de schappen wat lekker werd gevonden, zonder de verbindende factor die een maaltijd nu eenmaal is. Het resultaat was een vreemde mix van eetbare dingen die op het eerste gezicht niet tot een bekende maaltijd zou kunnen leiden.

Dan maar iets nieuws! Die vreemde mix was de start van een wat gaan we vanavond eten sessie. Anders dan andere keren bleef het eerst verrassend stil. Blijkbaar waren er door de vreemde mix wat denkdrempeltjes opgeworpen. Waarschijnlijk omdat tijdens de sessies normaal gesproken ingrediënten voor een maaltijd worden bedacht, die vervolgens worden gekocht indien nodig.

Hier lag een veelheid aan ingrediënten op de keukentafel, klaar om opgeborgen te worden. Een ander startpunt dan anders.

Denkdrempeltjes kun je overbruggen door te kijken of er iets van een favoriet tussen een vreemde mix zit.

We hebben een groot liefhebber van groenten in ons huis. Die sprong over een denkdrempeltje heen door de sperziebonen als basis te nemen voor een maaltijd. Lekker met noten en een zachte witte kaas werd gemeld.

Een andere huisgenoot is fan van pasta, behalve lasagne. Lasagne is volgens hem geen pasta. Is een mening. Hij koos uit de gekochte pasta’s (meervoud) de zak met farfalle. Ook over het denkdrempeltje heen gesprongen door er vervolgens nog tomaten en olijven bij te pakken.

En toen belde de buurvrouw aan. We wisten dat ze op vakantie gingen, en dan krijgen wij in dergelijke gevallen dingen uit hun koelkast die niet houdbaar zijn tot ze terugkeren. Dit keer onder andere een pakje echte room. Meteen besloten om die door de saus te doen.

We hadden een groente deel van een maaltijd en een pasta deel van een maaltijd. Het gekochte potje zwarte olijven waren al in ringetjes gesneden olijven, zonder pit. Niet mijn voorkeur, maar gewoon gebruikt, uiteraard.

Samengevoegd hadden we 1 maaltijd uit de vorige Schijf van Vijf. Nog wat extraatjes erin en doel bereikt.

…

Lees Meer Lees Meer

La Tur: het zachtste kaasje in de wereld?

La Tur: het zachtste kaasje in de wereld?

Reacties 3 reacties

Als je de allereerste keer het kaasje La Tur uit het doosje wilt halen, nadat je het geperforeerde plastic hebt verwijderd, merk je het meteen. Je wijsvinger en duim verdwijnen in het kaasje. Zo zacht is het. Het kaasje zelf geeft je op geen enkele manier houvast. Er zit niets anders op dan het doosje voorzichtig op z’n kant houden en het kaasje eruit te laten glijden. Wel boven het aanrecht, het is vochtig.

Zelfs net uit de koelkast is de kaas superzacht. Het zachtste kaasje in de wereld? Het is in ieder geval een topkandidaat voor die positie.

Zonder steun van het doosje en plastic, zakt La Tur langzaam in. Het is nog smeuïger dan onze Nederlandse smeerkaas. Het lijkt op een soort dichte mousse.

De eetbare korst van La Tur is zacht en gerimpeld, dun, en bleekgeel en wit van kleur. Van binnen is het meer ivoorkleurig.

De gerimpelde buitenkant ziet er door al die sliertjes met daarop witte schimmel dan ook totaal anders uit dan de smeuïge binnenkant. Die binnen- en buitenkant smaken ook anders. 1 kaasje, 2 smaken.

En eigenlijk nog wat meer, want La Tur wordt gemaakt van, naar verluidt gelijke delen, koeienmelk, schapenmelk en geitenmelk. Vroeger vrij normaal op kleine boerderijen met kleine kuddes. Gewoon alle melk die je hebt gebruiken.

Het gebeurt nu veel minder, maar zijn zijn wel meer kaasjes die deze 3 melkbronnen gebruiken. In België bijvoorbeeld Bioferme, in Spanje Cerrato Iberico kaas, en ook uit Italië de Robiola tre latti. Die laatste komt van dezelfde maker als die La Tur aflevert: Caseificio dell’ Alta Langa in Bosia, in de Noord-Italiaanse regio Piëmont.

Die regio heeft verschillende eigenaren gehad, waaronder Frankrijk. Mogelijk dat daarom een Franse naam tot het lokale dialect behoord? Want La Tur betekent in het Frans de toren, en die vorm heeft het kaasje zeker.

Mischien heeft de eigenaar wel iets heel slim gedaan op etymologisch gebied. Want er is in Europa een tur schapenras, een tur geitenras, en met tur wordt ook wel de oeros, een rundersoort aangeduid. Alleen niet allemaal in het Italiaans als ik het goed begrijp.

Door de 3 soorten melk is het qua smaak een complex kaasje geworden. Het wordt wel vergeleken met brie, maar dat is echt teveel eer voor die Franse kaas.

De geitenmelk is naar verluidt verantwoordelijk voor het zuurtje, dat je ook als nasmaak gratis meekrijgt. De koeienmelk is dan verantwoordelijk voor het romige karakter en een botersmaak. De schapenmelk zorgt voor een lichte notensmaak. Inderdaad, geen van de 3 soorten melk kan gemist worden in La Tur.

La Tur is ook een enorm jong kaasje. Het rijpt maar tussen de 10 en 15 dagen. Dat is erg kort. Langer kan wel, maar dan heb je uiteindelijk een soort van vloeistof. Je moet de kaas zeker voor zijn houdbaarheidsdatum opeten. Is geen straf, want het is echt een topper onder de zachte witschimmel-kazen.

Iedereen adviseert om het op een kaasplankje te gebruiken, met toast. Dan zou het kaasje het beste smaken. Die impliciet uitdaging niet kunnen weerstaan: warme La Tur met echte Parmaham en pasta. 3 ingrediënten, geïnspireerd door de 3 soorten melk. Alleen nog even de pastasoort kiezen.

Spaghetti, penne, pipe rigati, mezzi rigatoni, orecchiette, fusilli, orzo, lasagne, linguine, macaroni, … . Allemaal pastasoorten die we het liefst eten met verschillende tomatensoorten en/of -sauzen. Maar maken we een saus zonder tomaten, bijvoorbeeld een kaas- of roomsaus, dan komt elke keer toch weer die farfalle pasta in beeld. Farfalle: zachta pasta in vlindervorm, maar nog wel met een bite. We eten farfalle ook wel eens met tomaten, maar dat is zeker geen vaste begeleider.

…

Lees Meer Lees Meer

Farfalle, portobello, hamreepjes, passata en bimi

Farfalle, portobello, hamreepjes, passata en bimi

Reacties 3 reacties

Op 5 april 2024 waren er ineens 2 uitgesproken meningen op Reutel te lezen, bij het recept met radiatori pasta. Farfalle werd namelijk door 2 mensen afgewezen als lekkere pastasoort. Ik moest het echt even 2 keer lezen. De een meldde geen fan te zijn van compacte pasta-soorten zoals penne rigate en farfalle, de ander vond het harde stukje in het midden van vlinderpasta niet lekker. Textuur dingetjes dus. Gewoon nog 2 minuten langer koken dan de niet al dente kooktijd? Wordt pasta niet echt lekkerder van overigens.

Op zulke uitspraken is maar 1 reactie mogelijk. Een maaltijd met farfalle. Want wij vinden juist al dente gekookte pasta vele malen lekkerder dan volledig gegaarde zachte pasta. En dat is inclusief het compactere middenstukje van farfalle.

Farfalle is Italiaans voor vlinders. Ze hebben eigenlijk meer weg van de vlinderstrikjes die je bij een smoking moet dragen dan van vlinders. Het lijf van een vlinder staat loodrecht tussen de vleugels. Die van vlinderstrikjes en farfalle meestal niet. Maar goed, ook in het woord vlinderstrikjes zit het woord vlinder.

In het Nederlandse spraakgebruik blijft het gewoon vlinderpasta. In het Italiaans zou het dan papillon pasta heten, vlinderdas, maar zo heet het daar niet. In Engeland wordt het in de winkels verkocht onder de naam farfalle, maar heet het in recepten meestal bow tie pasta, of te wel vlinderdas pasta. What’s in a name.

De oorsprong van farfalle ligt ergens in Noord-Italië. Want de regio Emilia-Romagna, als ook de regio Lombardije, en ook nog eens een onbenoemde regio vlakbij Emilia-Romagna en Lombardije worden genoemd als waar deze pastavorm is ontstaan. Anderen melden dan weer dat het voor het eerst gemaakt is in het begin van de 16e eeuw in beide, aan elkaar grenzende, regio’s Emilia-Romagna en Lombardije. Kortom, daar ergens dus, in Noord-Italië.

Over de naamgeving is in Italië zelf ook wat verwarring. Strichetti is ook een pasta in vlindervorm, naar verluidt uit de regio Emilia-Romagna. Maar ja, als je de foto’s vanuit Nederland bekijkt dan ziet het er wel zo ongeveer hetzelfde uit als farfalle. Farfalle heeft zo te zien altijd gekartelde uiteinden. Bij strichetti is er meer variatie in de diepte van de kartels, tot zelfs het ontbreken van inkepingen aan toe. Blijkbaar mag je daar meer soorten deegwieltjes voor gebruiken in Emilia-Romagna.

Farfalle is typisch 4 centimeter breed en aan beide uiteinden 3 centimeter hoog. Maar net als met bijna alle Italiaanse pastasoorten geldt dat als je de grootte en/of de dikte veranderd, de pasta in Italië zelf een andere naam krijgt. Een grotere variant van farfalle heet daar farfalloni, een kleinere variant farfaline. Ziet farfalloni er nog uit als vlinderpasta, bij farfaline moet je best nog wat verbeeldingskracht hebben om daar nog steeds een vlinder in te zien.

Farfalle en paddenstoelen gaan heel goed samen. Zoals portobello’s. Portobello’s laten we altijd heel, tenzij ze niet perfect rond zijn en we ze een beetje gehavend tegenkomen bij de groenteboer. Zogenaamd misvormde exemplaren. Dat doet aan de smaak echter helemaal niets af. Gewoon kopen en dan wel in plakken, reepjes en/of stukjes snijden. Perfect om daar dan smaakvolle duxelles mee te maken. Hier echter in smalle reepjes gesneden om te bakken, een tussenvorm tussen in plakjes gebakken paddenstoelen en fijngesneden duxelles paddenstoelen.

Een makkelijke maaltijd, die zich bijna automatisch samenstelde. Voor wat pit, nog een klein beetje chipotle sauce toegevoegd.

…

Lees Meer Lees Meer

Passendale met farfalle en Filet d’Ardenne

Passendale met farfalle en Filet d’Ardenne

Reacties 2 reacties

De meeste mensen denken waarschijnlijk bij speciale kaasjes eerder aan die uit Frankrijk, Spanje en Italië, dan die uit België. Terwijl ze daar (inmiddels) wel heel wat bijzondere kaasjes produceren. Maar blijkbaar nauwelijks exporteren.

Passendale is kaas uit het Belgische dorp met dezelfde naam. Dat dorpje ligt op de Midden-West-Vlaamse Heuvelrug. In de omgeving is nog veel te zien van de Eerste Wereldoorlog. De Slag bij Passendale (ook bekend als De Derde Slag om Ieper), in 1917, heeft zijn sporen nagelaten. Een bezoek, ook aan het museum in Zonnebeke, is informatief, maar erg vrolijk kom je er niet vandaan.

Passendale is tegenwoordig positiever in het nieuws, door dat kaasje. Wel ontstaan omdat er die wereldoorlog was. Naar verluidt verhuisden de latere kaasmakers tijdens de Eerste Wereldoorlog tijdelijk naar Normandië, waar ze kaas leerden maken. Vanaf 1926 (of 1932, dat is onduidelijk) maakten ze kaas in Passendale, vanaf 1978 de kaas die nu Passendale heet.

De wrongel wordt niet geperst, maar in linnen opgehangen. Net zoals je hangop van yoghurt maakt. Kaas maken op deze manier kost meer tijd, 24 uur bij Passendale, maar het resultaat mag er zijn. Want na een verdere rijping van 4 maanden heb je een kaasje met een typische gaatjestextuur en een milde en romige smaak. Passendale Classic is een halfharde, authentieke kaas, soms in de vorm van een boerenbrood. Daar is het makkelijk platte plakken van afsnijden. Er is ook een iets pittigere versie, de Passendale Caractère die nog duidelijker een nootachtige smaak heeft.

De kaas wordt gemaakt van 100% Belgische melk. Men meldt dat die melk opgehaald wordt bij boerderijen die zich op maximaal 50 kilometer van de kaasmakerij bevinden. Dat levert een cirkel met een diameter van 100 kilometer. Dat is een best een groot gebied. De restrictie dat ze alleen Belgische melk gebruiken beperkt het bruikbare oppervlak van die cirkel een beetje. Zo ligt Passendale maar op zo’n 34 kilometer van de Noordzee, op 14 kilometer van de Franse grens en op 48 kilometer van Zeeuws Vlaanderen. Alleen naar het (noord)oosten halen ze de eigen 50 kilometer limiet, en dan kom je uit tot Gent.

Zijn we toch in België aan het shoppen, dan kan je ham scoren voor in dezelfde maaltijd. Afgezien van Ardense ham (speciaal is Ardense hesp) bij ons beter bekend als Ardennerham, denk ik bij hammen niet meteen aan België. Italië met zijn Prosciutto di Parma, en Duitsland, met Cobuger ham en Schwarzwalderham, en Spanje met zijn Iberico en Serrano hammen, die komen eerder in mij op. Maar bij een gerecht met Belgische Passendale kaas hoort een Belgische ham.

…

Lees Meer Lees Meer