Archief van
Tag: flammkuchen

Flammkuchenpizza met sucuk

Flammkuchenpizza met sucuk

Als ik pizza eet, zit ik regelmatig te piekeren wat ik er op zal doen. De truc is om de pizza met beleid te beleggen. Teveel beleg heeft meestal een niet gare bodem in het midden tot gevolg. En met een overdaad aan beleg verdwijnt bovendien elke subtiliteit van smaken die een pizza doorgaans tot een succes maken.

Uiteindelijk kom ik toch vaak uit bij een tonno: tonijn met ui en mozzarella en parmezaanse kaas. En niet te vergeten een tomatensaus. Er valt niet te tornen aan een succesverhaal. 

Een tweede voorkeurspizza is overigens met gorgonzola. Nee, niks geen quattro formaggio. Vier kazen? Onzin! Gorgonzola is dé kaas voor een kaaspizza. Een verbrand gehemelte is overigens meestal het gevolg. Alleen maar omdat ik nooit lang genoeg kan wachten tot de pizza voldoende is afgekoeld.

Maar soms moet je het doen met de ingrediënten die je in huis hebt. Geen pizzadeeg, geen tonijn en geen gorgonzola. Wel zin in pizza en wel flammkuchendeeg. 

Nu eet ik niet vaak flammkuchen, hoe lekker ook, want crème fraîche is niet per se het gezondste beleg. Maar flammkuchendeeg is perfect voor pizza, daar kwam ik al eerder achter. Ideaal voor iedereen die van pizza houdt met een dunne bodem. 

Maar welk beleg te kiezen op een flammkuchenpizza? De koelkast bood niet bijzonder veel opties. Naast mozzarella eigenlijk alleen sucuk, een gekruide en gefermenteerde worst.

Sucuk is dé worst van Turkije, maar het is populair op de hele Balkan en wijde omgeving. Meestal is sucuk gemaakt van rundvlees, maar soms ook van lamsvlees.

Het maken van sucuk gaat ook ver terug in de tijd. Het woord komt als suɣut al voor in de Dīwān Lughāt al-Turk, een werk uit de elfde (!) eeuw dat geldt als het eerste woordenboek van de Turkse talen. Zo oud is onze Groninger worst vast en zeker niet. 

Sucuk is in Turkije vooral gemaakt van rund. Dat levert een heel ander product om dan onze worsten, die vooral van varkensvlees zijn gemaakt. Terwijl wij onze worsten laten drogen om uit het vuistje te eten, of om brood, is dat niet de bedoeling met sucuk. Ik doe het vanaf het dat ik sucuk ken wel, een hardnekkige gewoonte, maar het smaakt dan niet. Sucuk is bedoeld om te bakken. En is in Turkije heel populair in een heel eenvoudig ontbijtgerecht: menemem. Sucuk blijkt echter ook heel geschikt als beleg voor een flammkuchenpizza!

Lees Meer Lees Meer

Calzone van flammkuchendeeg, met rode ui

Calzone van flammkuchendeeg, met rode ui

Vooral, maar niet uitsluitend, op Duitstalige foodblogs te vinden. Maar goed, via en met Duitse vrienden eten we aldaar ook wel eens comfortfood, waaronder deze calzone van flammkuchendeeg.

Calzone hoort in Italië te worden gemaakt met pizzadeeg; deeg met gist. Daar zijn ze strikt in. Zelfs een kleintje maken, een calzonetti, is mogelijk niet toegestaan in dat land? Daar denken ze buiten Italië – zeker in Duitsland en de Elzas – heel anders over. En terecht.

Calzone refereert vooral naar de vorm, in Italië, de rest is impliciet gedefinieerd. Simpel gezegd, omgeslagen deeg met een vulling. Is een Cornish pasty daarmee een Engelse calzone? Een vraag die je niet moet stellen in een Italiaanse uitgaansgelegenheid, dat is wel zeker. In Groot-Brittannië doen ze veel minder moeilijk: sconezone! Maar als je vraagt of een Cornish pasty een dubbelgevouwen flammkuchen is, want deeg zonder gist, reageren ze in Cornwall vast net zo als de Italianen. Vast daar ook door trots.

Een calzone moet je vullen. Daar horen in Italië in ieder geval tomaten bij, maar ook vaak ui en kaas. Alles wat je op een pizza doet als topping, kan in een calzone. Je moet er alleen rekening mee houden dat vocht in een calzone niet weg kan.

Gebruik je rauwe paddenstoelen, dat gaat het geheel binnenin stomen. Gebruik je rauw vlees, dan trekt vet in de bodem, die daardoor regelmatig niet knapperig gaat worden. Het vlees eerst bakken dus.

Op een klassieke flammkuchen gaan (rode) ui, crème fraîche, spekreepjes en mogelijk wat zwarte peper, maar geen tomaat. Extra kaas is inderdaad extra. Maar met inspiratie van pizza toppings kan je er natuurlijk, vooral buiten de Elzas, op doen wat je wilt. Ook als je een calzone maakt van flammkuchendeeg.

Hier voor een mix gekozen. 4 calzones gemaakt, met 4 verschillende vullingen, naar wens van de aanstaande eters. Dus aan de buitenkant al laten zien wat erin zit. Vergissen bij het uitdelen is dan niet meer mogelijk.

In 2 van de vullingen zit katenspek. Katenspek heeft uitgesproken lekkere smaken.

Lees Meer Lees Meer

Flammkuchenpizza

Flammkuchenpizza

Ooit maakte ik de eerste flammkuchen op Reutel, zelfs met zelfgemaakte deeg. Jawel. Wat bleekjes wellicht, maar een beetje trots was ik wel op mijn eigen baksel. Sindsdien is het vooral de medeblogger die zich te buiten gaat aan flammkuchen. Deeg maken en dus ook kneden is meer zijn ding. Slechts af en toe waag ik mij daar aan. Over het algemeen ben ik qua deeg wel van het gemak. Ook omdat ik niet zo van het plannen ben en dat moet je toch wel een beetje doen als deeg moet rijzen. Ik ga echter graag aan het eind van de middag boodschappen doen om uiteindelijk iets heel anders te maken dan ik ’s ochtends of een dag eerder bedacht heb.

En zo kwam ik thuis met deeg voor flammkuchen. Zeg maar het Duitse broertje van de pizza. De medeblogger schreef al eerder over het ietwat onduidelijke ontstaan van de flammkuchen.

Het verschil tussen pizza en flammkuchen is dat de een doorgaans een tomatensaus als basis heeft en de flammkuchen zure room.

Met een lekkere flammkuchen is helemaal niks mis. Op Reutel staan een paar recepten en ik weet zeker dat er in de toekomst nog wel een paar bij komen. Zelf vind ik flammkuchen met gerookte zalm of serranoham met rucola erg lekker. Niet te overdadig belegd. Je kunt natuurlijk ook heel iets anders doen. Ik deed dat ook, vooral omdat ik wel het flammkuchendeeg had gekocht, maar niet de zure room. Foutje, kan gebeuren. Dus werd het een greep in de koelkast.

Wie een beetje kookt, heeft al snel restjes in zijn koelkast. Zo had ik een halve bol buffelmozzarella als restant van een salade, chipollataworstjes voor kinderbezoek dat niet doorging en een open pakje passata. Tja, het idee is dan snel bedacht: flammkuchenpizza. Flammkuchendeeg is volgens mij vergelijkbaar met pizzadeeg op rol. Beiden rijzen niet en krijgen een beetje knapperige korst.

Lees Meer Lees Meer

Authentieke Flammkuchen uit de Elzas

Authentieke Flammkuchen uit de Elzas

De titel is helemaal fout, maar dat had u natuurlijk meteen al opgemerkt. En toch weet u direct waar we het over hebben.

In de titel gebruiken we de Duitse naam van dit gerechtje. In de Elzas zelf heet het flammekueche. Foutje 1.

En het is niet alleen de Elzas maar het grotere Elzas-Lotharingen gebied. Foutje 2. In het Frans bekend als Alsace-Lorraine. Die laatste deelregio is ook bekend om die lekkere quiche. In het zuidelijk deel van Lotharingen bestelden we tarte flambée. Een soglosse, een soort van taalgrens, midden door Lotharingen? Best mogelijk, gezien de historisch afwisselende Franse en Duitse verboden en verplichtingen in taalonderwijs in die regio.

In de Elzas zelf vinden ze dat Duitse boerinnen Flammkuchen hebben uitgevonden [1]. Waar precies melden ze er niet bij. Gezien de Elzas (en ook Lotharingen) een aantal keren van eigenaar is verwisseld, kan dat toch zomaar in de Elzas zijn, toen het Duits bezit was. Of is het uitgevonden in een deel van Duitsland vlakbij de Elzas, in Baden en/of Pfalz? Daar is Flammkuchen ook nu heel populair. Onopgelost dispuut 1.

Vaak wordt gemeld dat flammkuchen is ontstaan door de temperatuur van de oven met wat deeg te testen vóórdat men ging bakken. In Frankrijk melden ze dat het juist is ontstaan door de restwarmte van de oven juist ná het brood bakken te gebruiken, met overgebleven deeg [1]. Onopgelost dispuut 2.

Er zijn 2 scholen voor het deeg: met en zonder gist. Het splitst in een flammkuchen discussie de wereld in 2en zo te lezen. Dispuut 3. Als flammkuchen is ontstaan om de temperatuur van de oven te testen om brood te bakken, dan lijkt gist een logisch ingrediënt (behalve in Ierland). Je gaat geen 2 soorten deeg maken toch. Als het werd gebruikt om restdeeg af te bakken, dan lijkt de aanwezigheid van gist ook logisch in het geval van brood. Kortom, wanneer heeft flammekueche gist als ingrediënt verloren?

Ik gok toen pizza populair werd buiten Italië. Ergens in de 2e helft van de 20e eeuw. Ciabatta is ook redelijk recent in Italië ontstaan, als tegenhanger van de aldaar steeds populair wordende Franse baguette.

We hebben het in de titel over authentiek, maar er zijn een aantal authentieke toppings die met flammkuchen wordt geassocieerd. Welke bedoelen we als we het woord authentiek gebruiken?

Een Franse basisversie heeft nu een topping van room, dunne slierten rode ui en spek. Regelmatig authentiek genoemd op het internet. Andere ‘authentieke’ versies zijn een gratin versie met Gruyère, een versie met paddenstoelen (een forestière) en een versie met Munster kaas. Er zijn zelfs zoete versies, bijvoorbeeld met appels en kaneel. Flamberen met zoete likeur, ook te bestellen. We hebben ook wel eens in de Elzas in een flammekueche-restaurant gegeten met een menukaart die je in een pizzeria verwacht. Flammekueche met tomatensaus! En met rijk belegde toppings.

En welke soort spek wordt gebruikt in een authentieke versie? En zijn het spekreepjes of spekblokjes? Dat kun je simpelweg oplossen net zoals Tante Fanny dat deed. Je publiceert gewoon een recept voor ‘Elzasser flammkuchen met spek, crème fraîche en ui’, waarna je in het recept spekreepjes als ingrediënt voorschrijft en op de begeleidende foto spekblokjes toont [2]. Dispuut 4.

Flammekueche is omgeven door vele onopgeloste vragen, discussies en onduidelijkheden. Maar het is wel ongekend lekker. De titel had dus beter kunnen luiden: ‘Een op een basisversie van flammekueche lijkende flammkuchen met inspiratie uit Elzas-Lotharingen en/of Baden en/of Pfalz … ‘. Vandaar de kortere titel. Maar ook dat had u natuurlijk meteen al door. En een wijsneus in ons huis meldde tussen neus en lippen dat een aan het eind toegevoegde ‘?’ ook had volstaan. Wijsneus.

Mocht die basisversie inderdaad authentiek zijn, dan is onderstaande versie dat nog steeds niet. Geen Duitse Schmand of Franse room, maar Nederlandse crème fraîche. Geen flinterdunne sliertjes ui, maar dikke uienringen. Een te lage oventemperatuur. Geen spek maar ham.

Overigens aten we aan de rand van de Eifel dan weer een flammkuchen zonder Schmand, room of crème fraîche. Apart, en daarom toen meteen besteld.

Met ham is het trouwens altijd even opletten. Sinds de uitzending van Keuringsdienst van Waarde, in 2018, kan iedereen weten dat er soms water in hammen wordt gespoten [3]. Dat vergroot het gewicht en daar betaal je voor. Water komt bij ons het huis binnen via kranen en flessen, niet in een ham.

Hoe het ook zij: tegenwoordig moet flammkuchen snel en daarmee echt zonder gist. Met gist is het gewoon een dunne pizza, ook met een traditionele flammkuchen topping. Dan is het gewoon een pizza bianca.

Dat Tante Fanny’s flammkuchendeeg gist bevat [4], en daardoor(?) ook die van een aantal supers, is gewoonweg jammer te noemen. En als je de ingrediënten van AH’s flammkuchendeeg [5] vergelijkt met die van AH’s pizzadeeg [6], dan zijn die ingrediënten precies gelijk, evenals de voedingswaarden, tot de hoeveelheid zout aan toe. Smaken ze anders of wordt het deeg in rechthoeken als flammkuchendeeg verkocht en in rondjes als pizzadeeg? Dispuut 5?

Lees Meer Lees Meer

Flammkuchen met schimmelkaas, peer en walnoot

Flammkuchen met schimmelkaas, peer en walnoot

Vorige week op de rand van de Eifel, in Duitsland, flammkuchen gegeten. Niet in zo’n modern restaurant, maar in een Duitser dan Duits aandoend café-restaurant. Er stonden traditioneel Duitse gerechten op de kaart, waaronder dus verschillende soorten flammkuchen. En daar sprong er 1 van uit, namelijk een flammkuchen zonder de traditioneel verplichte crème fraiche. Apart. En daarmee was de keuze gemaakt.

Flammkuchen met blauwschimmelkaas, peer en walnoot. Die besteld, maar toen bleek dat er wat mis was gegaan met de levering van de blauwschimmelkaas. Of we camembert als alternatief wilden proberen? Geen blauwschimmelkaas, maar witschimmelkaas. Totaal andere smaak, maar toch geprobeerd.

Resultaat: een superdunne flammkuchen met camembert, peer en walnoot, maar zonder crème fraiche. Goedgekeurd. Zonder crème fraiche zijn de onbedekte delen op de bovenkant van de flammkuchen krokant. Mooie variant van een flammkuchen met crème fraiche, die aan de onderkant krokant is en aan de bovenkant zacht.

Maar camembert is nog steeds geen blauwschimmelkaas. Daarom alsnog thuis gemaakt wat ik aan de rand van de Eifel had willen eten. Een 28 centimeter lange Flammkuchen op een pizzabord.

Lees Meer Lees Meer

Flammkuchen

Flammkuchen

Lang heb ik niet geweten wat het is. Op de één of andere manier kreeg ik associaties met skihut-taferelen. En eigenlijk weet ik nog steeds niet of dat terecht is… Het heet ook wel tarte flambée, waarbij ik dan weer denk aan een geflambeerd taartje. In ieder geval heb ik het vandaag voor het eerst gegeten. En gemaakt. Dus ik heb geen enkel vergelijkingsmateriaal. Geen idee hoe het hoort te smaken, maar daar kan ik met een eenvoudig recept en slechts enkele ingrediënten nooit veel naast zitten.

Blijkbaar is het in de Elzas ontstaan toen bakkers met een dun lapje deeg hun oven testen. Het is als een pizza, maar dan zonder tomatensaus. Volgens mij kan je er alles op mikken, zoals dat bij een pizza ook gebeurt. Maar zoals een shoarma-pizza weinig traditioneel is, zal een flammkuchen met gyros dat ook niet zijn. Dus dat maken we dan ook niet. Uiteindelijk wil ik toch het idee hebben dat ik iets maak van ver weg.

Lees Meer Lees Meer