Een soort van nasi goreng en een soort van Generaal Tso’s kip
Het is geen echte nasi goreng. En het is geen echte kip van generaal Tso. Want wat ingrediënten weggelaten en andere hoeveelheden gebruikt. Noem het geïnspireerd op.
Kip. In mijn jeugd vierde ik een deel van de lange zomervakanties op de boerderij van een oom en tante. Die van de boerderij met de heel veel noten producerende walnotenboom.
Dat verblijf was de eerste keer confronterend. Onze moeder kocht kip bij de poulier, en ander vlees én kant-en-klare nasi bij een slager. Niet de slager die het dichtste bij ons huis was. Kwaliteit telde.
Op de boerderij van die oom en tante hadden ze een kippenren, inclusief een groot grasveld, gedeeltelijk onder de walnotenboom. Elke ochtend mocht ik verse eieren ophalen uit het nachthok, voor bij het ontbijt.
Het zal op de 3e of 4e dag zijn geweest dat mij werd gevraagd of ik kip wilde eten die avond. Kip, lekker, dus ja.
Wist ik veel dat ze vlees niet altijd bij de slager kochten, maar soms zelf slachten. Nu was slachten an sich mij niet onbekend. De verhalen hoe de grootouders vroeger zelf elk jaar een varken slachtte kende ik goed: balkenbrij.
Vlak bij onze school was een hele grote professionele varkensslachterij, volgens de normen van die tijd dan. Als je er langs reed op de fiets kon je de rijen varkens goed horen en ook goed zien hangen aan haken aan een soort van lopende band. Andere tijden.
Ook niet onbekend was dat je kippen op een kippenboerderij levend kon zien lopen en dat we dan zelf de kip uitzochten die die avond op onze borden zou liggen. Dat kwam door de grootvader die zeer goed kon koken.
Op de boerderij pakte de tante op die 3e of 4e dag een kip uit de ren, ging op een stoel zitten buiten de ren, en voor de ogen van de andere kippen – en mij – werd de uitverkoren kip, die spartelde met de poten, met een ferme klap van een hakmes onthoofd. De rest van de kip ontsnapte, gleed naar de grond en het spartelen ging over in lopen. Lopen, een kip zonder kop! Mijn kant op ook nog. Niet lang gelukkig. Weer terug op school geloofde niemand mij.
Of de tante die kip bewust los liet zodat de kip ging lopen, voor mij, of dat de kip echt weggleed heb ik nooit gevraagd. Maar de al bloedend lopende kip ben ik nooit meer vergeten. Ik mocht ook toekijken hoe de kip meteen werd geplukt. Wel ’s avonds gewoon kip gegeten, uiteraard.
Dat eerder al spartelen van de kip is wel belangrijk voor het lopen zonder kop. De hersenen van kippen zijn nodig om het lopen te starten en te stoppen. Tijdens het lopen zijn ze niet nodig. Daarvoor volstaan naar verluidt de zenuwen in de ruggengraat. En daardoor kan een kip zonder kop wel een paar minuten blijven lopen, tot de zuurstof en energie op is.
Verder een leuke tijd gehad. Varkens voeren, hokken schoonmaken, onkruid wieden, groenten oogsten, pony’s gedekt zien worden door een op bezoek zijnde betaalde fokhengst en koeien over de weg verplaatsen naar een ander weiland.
Mijn geheugen vertelt me dat ik niet veel langer was dan de schoft van die hele grote koe hoog was. Ik zal statistisch gezien ongeveer 12 jaar oud zijn geweest. De stadse ik keek zijn ogen uit. Later, jaren later, toen ik volgens de wet volwassen was, kreeg ik alsnog te horen dat de koe die ik aan een touw over de weg begeleidde zo mak was dat zij ook wel alleen en losgelaten achter de andere koeien aan was gelopen. Geeft niets, mijn jongere ik had een spannend avontuur beleefd.
Kip, we zijn het blijven eten. Vroeger hele kip in het ouderlijk huis, later kippenbouten en -poten. Tegenwoordig vaak kippendijen. Zo ook hier.
Opgebakken rijst en sticky stukjes kip. Allebei heerlijk. Hier de maaltijd daarom geïnspireerd door en losjes gebaseerd op een soort van combinatie van nasi goreng en de kip van generaal Tso, die hij nooit gezien heeft.
En een restant aan plakjes Zeeuws spek. Zeeuws spek wordt niet gerookt. Wel gepekeld, gemarineerd en vervolgens langzaam gegaard. Dat garen werd traditioneel gedaan door het te koken. Nu vaak via een grill. Dat hoor je op de verpakking te kunnen lezen. Zeeuws spek is anders dan alle andere soorten spek die ik ken. Lekker ook.
