Gado gado, een feestmaal
In de familie doen we over het algemeen niet meer aan kadootjes met verjaardagen. Het idee daarachter is dat we alles al hebben en als we iets nodig hebben, dan kopen we het. We realiseren ons dat dit een luxe is, maar weigeren om elkaar onzin kadootjes te geven. Dat betekent echter niet dat er geen kadootjes gegeven worden. Ik vul verjaardagen bijvoorbeeld op een andere manier in: ik kook. De jarige heeft enige invloed, maar in hoofdlijnen bepaal ik wat er gegeten wordt. Noem het wijsheid door ervaring. Daarbij probeer ik uiteraard wel rekening te houden met persoonlijke voorkeuren, met name die van de jarige. Maar ik mag soms graag verrassen. Zo aten we vorig jaar een keer ajam smoor van kippenmaagjes. Iedereen vond het lekker, ook nadat ze hoorden wat het was. Verjaardagen zijn bovendien een goede reden om eens flink uit te pakken met gerechten voor veel, of heel hongerige eters.
Onlangs was mijn schoonzus jarig en je kunt haar niet bijzonder blij maken met een vleesmaaltijd, dit in tegenstelling tot de rest van het gezin. Hoeveel je ook maakt, het gaat eigenlijk altijd op. Hoewel er soms een klein beetje overblijft, ik vermoed een soort van beleefdheidshapje. Dat vervolgens de volgende dag keurig wordt verdeeld weet ik uit de overlevering. Want ik neem natuurlijk niks mee terug, het is immers een kadootje.
Maar de voorkeur van de schoonzus gaat uit naar groenten. Dus ik stelde dit keer Surinaamse Tjap Tjoi voor, dat je prima zonder kip kunt eten, of gado gado. Zonder blikken blikken of blozen werd voor gado gado gekozen. Wat maar bewijst dat bijna niemand de kans om pindasaus te eten zomaar voorbij laat gaan. En met veel groenten dus ook nog eens verantwoord…
Gado gado is een van oorsprong Indonesisch gerecht en kennen we in Nederland vooral van de Chinees-Indische restaurants. Vaak met wat verkruimeld kroepoek over de saus. Maar gado-gado van de Chinees is een beetje als een hamburger van McDonalds. Waar je ook komt, het smaakt eigenlijk altijd hetzelfde. En in het geval van gado gado vind ik dat niet per se een compliment (van die hamburger trouwens ook niet, maar dat terzijde). Dat komt vooral ook door de pindasaus, die ik persoonlijk niet zo bijzonder vind. Maar smaken verschillen, want de gado gado van de Chinees en ook de sate met saus is mateloos populair.
Maar ik mag dus graag mijn eigen pindasaus maken voor gado gado. Die strikt genomen niet hetzelfde is als een standaard pindasaus. Een pindasaus voor gado gado is gemaakt van gemalen geroosterde pinda, palmsuiker, knoflook, rode peper, zout, tamarinde en limoensap. Ik geef daar een beetje een eigen draai aan. Naast knoflook voeg ik geraspte gember toe en naast palmsuiker voeg ik een flinke scheut ketjap op basis van palmsuiker toe. Zout laat ik achterwege en in plaats van tamarinde (wat ik meestal niet in huis heb) en limoensap gebruik ik een lekkere rijstazijn. Oh ja, en ik gebruik 100% pindakaas met stukjes. Dat scheelt gedoe. In plaats van rode pepers gebruik overigens meestal sambal, bij voorkeur niet te pittig. Wel de smaak, maar niet de hitte.
Vaak wordt er nog gekookt ei, al dan niet in plakjes, bij de gado gado geserveerd, maar aangezien er ook vlees werd geserveerd (Ajam Merah, oftewel Rode kip) liet ik de eieren dit keer achterwege.
