Tjauw Min
Tjauw Min, de Surinaamse versie van het Chinese Chow Mein. Chow Mein zouden wij bami noemen. Bami kennen wij dan vooral van het Chinees-Indonesisch restaurant. Tjauw Min is echter niet helemaal hetzelfde als ‘onze’ bami. Die wordt namelijk gemaakt met dikke noedels, terwijl Tjauw Min met dunne noedels wordt gemaakt. Toch is de ene Tjauw Min de andere niet. Nu is het internet lang niet altijd een betrouwbare bron van informatie, net zoals sommige kookboeken dat ook niet zijn. Hoe vaak ik wel niet een recept tegenkom waarin gewokt wordt met olijfolie bijvoorbeeld. Sommige zaken kunnen echt niet. Dus als je het internet niet kunt vertrouwen, wat doe je dan? Precies, je onderzoekt het aan de bron, Suriname dus. Het vliegtuig in en gaan!
Nu heeft Suriname een bijzondere mix van bevolkingsgroepen en daarmee ook van keukens. Ik heb het al vaker genoemd. Zie de verschillende recepten uit Suriname in het menu. Het resultaat is een heel intrigerende, maar vooral ook smakelijke keuken. Drie weken de tijd had ik om dat te doorgronden. Laat er geen misverstand over bestaan, ik heb mijn best gedaan.
Tjauw Min eet je bij een warung, een Javaanse eethuisje, of bij een Chinees restaurant. Of bij een lokaal eettentje. Dan kun je al wel raden dat die Tjauw Min telkens anders zal smaken. En elke keer lekker. Altijd bestond de Tjauw Min uit dunne noedels, zoals je zou verwachten. Maar wat ik niet had verwacht dat ik bij een warung spaghetti als Tjauw Min zou eten. Ik was blij dat ik een klein portie had besteld, want spaghetti is machtiger dan dunne noedels. De Tjauw Min smaakte er overigens niet minder om.
Net zoals de bami in Nederland eet je Tjauw Min met weinig groenten. Groente serveer je er apart bij. Maar niet overal dus. Bij de Chinees kon je kiezen uit Tjauw Min met lokale groenten of met buitenlandse groenten. De laatste versie was iets duurder. Maar deze Tjauw Min had duidelijk meer groenten dan andere versies die ik heb gegeten. Nog steeds niet overheersend overigens, want bij elke Tjauw Min draait het om de noedels.
Maar dan. Meestal werd de Tjauw Min met stukken kip geserveerd, soms met varkensvlees, een andere keer een combinatie van beiden. Bij de meeste warungs was de keuze beperkt. Een kleine of een grote portie en met de optie extra kip. De kleine portie was al voldoende voor een volwaardige lunch overigens. Bij de Chinees kon je kiezen uit kip, varkensvlees, seafood of een combinatie. Bovendien werd gevraagd of je het vlees door de Tjauw Min heen wilde of bovenop geserveerd. De klant is koning.
Overigens werden alle Tjauw Min’s geserveerd met sambal of een andere hete saus of gewoon fijngesneden Madame Jeanette. Ik zeg gewoon, want bij verschillende gelegenheden kreeg ik op een schoteltje fijn gesneden Madame Jeanette met daarnaast (of daaronder) zure komkommer. Het laat zich raden natuurlijk dat je soms al in de fik vloog van een plakje komkommer.
En alle versie’s van Tjauw Min hadden gemeen dat de belangrijkste groente kousenband was.
Terug in Nederland mis ik de Surinaamse Tjauw Min. Dan maar zelf aan de slag. …
