Kan/mag je een gekochte Margherita pizza opleuken?
Feestje van de sportvereniging. Einde seizoen, vandaar. Toernooitje gedraaid, en daarna een beetje moe en veel trek.
Meestal is er dan als afsluiting nog een heerlijke barbecue. Met vegan, vegetarische, vis en vlees keuzes. Dat krijg je als je een barbecue fanaat en expert in je gelederen hebt. De maaltijden zijn trouwens niet zo overdadig als de na-de-sport-maaltijden van de medeblogger.
Maar dit keer zouden we pizza gaan eten, bleek toen alles werd klaar gezet. We hebben 2 spelers die beroepsmatig echte koks zijn. Dus we dachten, achteraf wat naïef, dat we dan zelfgemaakte pizza gingen eten. Maar nee dus. Want ook zij hadden gesport werd gemeld. Ook een beetje moe en veel trek.
Er was een flinke stapel Dr. Oetker La Margherita Classica pizza’s ingekocht. Meteen werd een flink aantal zonder doos op elkaar geperst opgeslagen in de 3 grote diepvriesladen in de verenigingskoelkast, de meeste gewoon in koelboxen. Gekocht zo werd gemeld omdat op de verpakking Dr. Oetker zelf al suggereert om er als extra topping nog Parmezaanse kaas, ham en rucola op te doen. Een klassieke pizza verkocht als een basis pizza. Je moet er maar op komen. Mag dat ook in Italië, en specifieker, mag dat ook in Napels?
Margherita pizza’s hebben een interessante ontstaansgeschiedenis. Een Margherita pizza bestaat normaal gesproken in essentie uit gegist deeg, tomaten, buffelmozzarella en basilicumblaadjes. Bij de super verkrijgbaar als een in een steenoven voorgebakken pizza, en ook nog in wat andere varianten.
Wat zit er eigenlijk aan ingrediënten in een Dr. Oetker La Margherita Classica? Dat zijn volgens de Dr. Oetker website tarwebloem, mozzarella kaas, gezeefde tomaten, water, tomatenconcentraat, raapzaadolie, zout, gist, tarwemoutmeel, olijfolie extra vierge, oregano, basilicum, en peper. Wat meteen opvalt is dat er staat ‘mozzarella’, en niet ‘buffelmozzarella’. Gek toch, voor een ‘classica’?
Laten we eens bekijken hoe die pizza eruitziet, net uit de vriezer.
Zeg nu eens eerlijk. Dat lijkt niet op in stukken gescheurde buffelmozzarella, toch. Als ik een Margherita pizza zelf maak, dan is de bovenkant rode tomatensaus met daarop brede platte stukken buffelmozzarella. Een heel andere aanblik dan op de bovenstaande foto is te zien. Als het geen buffelmozzarella is snap ik ook dat ze zelf al suggereren om er extra toppings op te doen. Want een Margherita met buffelmozzarella is lekker genoeg van zichzelf, zonder extra toppings!
Het ziet er eerder uit als geraspte lichtgele stevige Amerikaanse low-moist nepmozzarella. Naar verluidt bedacht, onder andere, voor gebruik op pizza’s. Allebei de kazen heten mozzarella, maar er is echt een wereld van verschil in textuur en smaak. Zacht, vochtig, wit en lekker tegenover hard, droog, geel en ietwat smakeloos. Dat verklaart waarschijnlijk ook de gele kleur op de foto van de gebakken pizza op de doos. Witte buffelmozzarella wordt niet geel in de oven.
Dr. Oetker heeft ook nog andere Margherita pizza’s, waaronder een Suprema Margherita met mozzarella en Grana Padano, en een Ristorante Margherita met mozzarella en Gouda kaas. Ze nemen nogal hun vrijheden in pizza ingrediënten bij een in naam klassieke pizza. En het moet gezegd, dat doen meer producenten van diepvries-pizza’s.
We waren initieel eigenlijk best wel enthousiast toen we de stapels diepvries pizza’s zagen. Want echte pizza Margherita is weliswaar heel simpel maar ook heel erg lekker. Op deze diepvries pizza zat echter tomatensaus, smakeloze mozzarella en niet te veel zichtbare basilicum. Het was ineens niet zo’n smakelijk vooruitzicht, deze pizza. Opleuken dus, maar waarmee? Gelukkig waren er opties.
We waren namelijk ook gevraagd om zelfgemaakte salades en/of ingrediënten voor salades mee te nemen. En dat hadden ook de andere sporters in ruime hoeveelheden gedaan. Die salade-ingrediënten gebruikt om wat extra ingrediënten op onze pizza’s te doen, na de nepmozzarella constatering.
Zwarte olijven leek ons wel wat op deze pizza. Maar niet gevonden op de tafel met salade-ingrediënten. En terug naar huis te lopen om ze op te halen is ook zo’n ding. Dan toch maar de door ons zelf meegenomen groene chalkidiki olijven gebruikt.
Uit de andere meegenomen salade-ingrediënten uiteindelijk gekozen voor gele Cheddar, witte feta en extra groene basilicumblaadjes, om nog een beetje in buurt te blijven van de kleuren van een pizza Margherita. Gek genoeg ontbraken een peper- en/of pimentmolen, ook in onze bijdragen. Het werd pizza zonder extra scherpte.
2 mensen hadden hun elektrische pizza-oventje meegenomen, voor op de camping. Al snel werd ons voorbeeld gevolgd door anderen die ook extra ingrediënten op de pizza’s deden. Er lag door het eettempo in no-time een stapeltje lege dozen naast de 2 pizza-oventjes. Iedereen had veel trek na de middag sporten.
Nog een keer thuis nagemaakt op verzoek van de toen thuisblijvers. Wel 4 maanden na het sportfeestje. 99% van de door ons thuis genuttigde pizza’s maken we namelijk zelf. Er was dus wel degelijk enige aarzeling om een kant-en-klare diepvries pizza van een super te kopen, zonder dat we een beetje moe waren en veel trek hadden. Pas na enig aandringen overstag gegaan.