Roti kip zonder roti
Ik heb er best lang over gedaan om roti kip tot mijn favorieten te rekenen. Het heeft eerlijk gezegd ook wel lang geduurd voordat ik tevreden was met de smaken. De kunst volgens mij: niet te zuinig met de masala, géén kruimelige aardappelen, kip met bot en lang genoeg laten stoven.
Roti is een erfenis van de Hindoestaanse gemeenschap van Suriname, waarvan de wortels in India liggen. Over de geschiedenis van de Hindostanen schreef ik al eerder. Intussen heb ik dat recept voor de masala kip wat aangepast naar het onderstaande.
Roti is de Surinaamse versie van chapatis, een Indiaas platbrood. De Surinaamse roti plaat heb ik in India nooit gegeten, wel chapatis, dat over het algemeen dunner en kleiner is. Wellicht is het streekgebonden, de keukens van India zijn bijna niet te tellen. Ik moet mij daar eens in verdiepen. Je kunt het uiteraard zelf maken, maar als ik roti eet, dan koop ik mijn roti platen bij de toko. Soms vers, soms uit de vriezer.
Roti eet ik dus maar af en toe en dat komt vooral omdat een roti best groot is en als deze gevuld is met aardappel of met dahl, het wel erg machtig wordt. Daarentegen kun je roti kip ook prima zonder roti eten! Sterker nog dus, ik eet het vaker zonder dan mét.
En koos ik eerder vaker voor kipfilet, tegenwoordig eet ik het meestal met kippendijen met rugstuk. Je zou ook drumsticks kunnen gebruiken of zelfs drumettes, hoewel ik de laatste daarvoor ietwat te ielig vindt. Ik laat de kippendijen met rugstuk heel, eventueel kun je wat inkepingen in het vlees maken. Maar als je het vlees goed laat stoven, zal je aan smaak niets tekort komen.