Mafaldine, rode ui, paprika, knoflook, noten en …
Zijn we in onbekende(re) oorden, dan lopen we altijd even speciaalzaken en kookwinkels in. In de koopwinkels kopen we echter bijna nooit wat. We hebben thuis eerder te veel keukenspullen dan te weinig.
Dat ligt anders in speciaalzaken. Daar speuren we naar eetbare dingen die we in onze dorpsupers niet hebben. En dat is soms best veel. Want supers zijn er om zoveel mogelijk in huis te hebben wat zoveel mogelijk klanten lekker vinden. Dat levert omzet op. Speciaalzaken halen hun omzet uit speciale, en daardoor ook vaak duurdere, dingen. Minder verkoop, toch hoge omzet.
We kijken dan zeker altijd even bij de pasta’s. Naar verluidt zijn er zo’n 350 verschillende vormen pasta. Naar verluidt, want het internet wordt het maar niet eens. En veel van die vormen waren vroeger streekgebonden [1].
Maar goed, 350 verschillende pasta-vormen, dat heeft onze voorkeurssuper lang niet in huis. Bij lange na niet. En dan zijn er ook nog pasta’s in verschillende groottes, met eieren of juist volkoren, gekleurd met tomaat en spinazie, en met verschillende vullingen. Waarschijnlijk kom je dan op ruim meer dan 1000 verschillende pasta’s.
En af en toe komt er nog een nieuwe pasta soort bij. Zo werd dischi volanti pasta uitgevonden in 1954 of 1955 na het bezoek van vliegende schotels aan Florence, Italië. En in 2021 werd cascatelli uitgevonden door Dan Pashman [2]. Cascatelli, Italiaans voor watervallen, is een korte halve buisvorm, gekromd en met golfende randen. Bedacht door te stellen dat de pasta moest voldoen aan 3 eisen: sauceability, hoe gemakkelijk hecht de saus zich aan de pasta, forkability, hoe gemakkelijk het is om de vorm aan of op je vork te krijgen en te houden, en toothsinkability, hoe bevredigend is het om je tanden erin te zetten. Iedereen zijn eigen missie en hobby zullen we maar zeggen.
Dit keer viel het oog op de pasta-soort mafaldine. Verschillende grote merken hebben die pasta-soort in hun assortiment. Maar die belandt dan niet in onze supermarkten. Gelukkig kunnen we een groothandel bezoeken. Mafaldine dus meteen mee naar huis genomen.
Mafaldine is een lange pasta-soort. Lange repen die in het midden glad zijn en aan de randen golvend. Hier 1,4 centimeter breed en 24 centimeter lang. Pappardelle met golvende randen, zoiets. Die golvende randen houden meer saus vast dan het gladde midden. Dat zorgt voor een verschil in textuur en smaak tijdens het eten. Er is nog een tussenvorm, tripoline. Die pasta is maar aan 1 kant voorzien van een golvende rand.
Mafaldine schijnt in Napels begonnen te zijn, onder de naam Fettuccelle Ricce. Daarna hernoemd tot Reginette, dat is afgeleid van het Italiaanse woord voor koningin, i.e. regina. Allemaal ter ere van de geboorte van prinses Mafalda van Savoye, de tweede dochter van koning Victor Emanuel III en Helena van Montenegro. Naar verluidt doen de golvende randen van de pasta denken aan de dure jurken van koninklijke dames. De prinses was geliefd in Napels, mogelijk dat dit door WW2 later is veranderd, maar de naam is gebleven. Sterker nog, Reginette is nu onder de naam Mafaldine te koop. Minstens 3 namen voor dezelfde pasta, apart.
Mafaldine is een robuuste pasta. Daar horen geen verfijnde ingrediënten bij. Rustiek, dat moet het worden. Rommelig opgemaakt bord met eten, zo mag het ook genoemd worden. Grove stukken ui en walnoten. En de katenspek nu eens niet uitgebakken, voor een andere textuur. Besprenkelen met witte kaas, mooi voor het kleurcontrast en niet zo zout als feta.