Kippendijburger met zwarte bonen, romaine en sticky saus
De vorige 3 dagen was het warm, heel warm. Tijdens het weekend zelfs boven de 30°C. Met zulke temperaturen kijken we anders tegen koken aan. Het moet simpeler dan anders én de tijd in de warme keuken moet zo kort mogelijk zijn. De maaltijden moeten bij voorkeur licht verteerbaar zijn. Geen zware winterse stoofpotten bijvoorbeeld. Dat is het idee.
We doen dan vaak ’s ochtend al het vele werk voor onze huzarensalade. Lekker, koud eten ’s avonds. Soms doen we een afbakbroodjes maaltijd met divers beleg. Geen probleem die afbakbroodjes, want onze oven staat in de bijkeuken, met een eigen deur naar buiten en een deur naar de keuken die hermetisch dicht kan.
Dat is zo gekomen omdat een makelaar ooit vroeg waar we precies naar op zoek waren. Een open keuken? We keken elkaar aan en zeiden beiden tegelijk “bijkeuken”. Dus wonen we nu in een huis waarbij de woonkamer de ene poot van een U is, en keuken / eetgedeelte de andere poot van de U, met daarnaast de bijkeuken. Koken zonder zicht op de woonkamer. Nooit spijt gehad van die keuzes, ondanks dat we nu wel een vrij kleine keuken hebben. Die bijkeuken, daar staan, op de koelkast na, alle keuken- en witgoedapparaten die lawaai kunnen maken, én hoge voorraadkasten, van vloer tot plafond. Rust in de woonkamer. (En het gat middenin de U? Dat is de entree naar binnen en naar boven.)
We hadden vorige week al eerder huzarensalade en een broodjesmaaltijd met gevarieerd koud beleg gegeten. Dus afgelopen vrijdag warme kabeljauwhaasjes op afgebakken ciabattina’s bereid, zonder sausjes dit keer. Slechts 10 minuten in de keuken, op afstand van het fornuis want vis moet je met rust laten, en voor de rest deed de oven in de bijkeuken het werk.
Zaterdag gewoon pizza’s en flammkuchenpizza gemaakt, want oven in de bijkeuken. Alleen de pizza’s ietwat laten afkoelen voordat we gingen eten, anders werd je toch nog warm.
En gisteren daalde richting de avond de temperatuur met een kleine 5°C, dus weer de oven gebruikt voor een afgebakken landbol, want, u kent inmiddels de drill, oven in de bijkeuken.
Kippendij en geen kipfilet, dat kent een stukje geschiedenis. Op zaterdagochtend 20 augustus 2016, om half 9, verscheen op NOS Nieuws het bericht ‘Kippendij verdringt kipfilet van tafel’. En daar deden wij graag aan mee, met die schijnbare omwenteling.
Vroeger aten we hele kip en ouderwets grote kippenbouten en kippenpoten (alle inclusief de kippendij) en kipfilet. Frivole liflafjes als losse vleugeltjes en drumsticks, dat kwam het huis niet binnen. Wij aten daardoor altijd al kippendijen, en zijn dat gewoon meer gaan doen. Wat is afgevallen is de kipfilet. Nou ja, niet echt afgevallen natuurlijk. Minder vaak gegeten, dat is dichter bij de waarheid. Wij vinden kippendijen wel lekkerder dan kipfilets. Behalve als we sticky stukjes kip maken, zoals bij generaal Tso’s kip. De medeblogger heeft overigens al een volgende stap gemaakt. Hij eet tegenwoordig kippendijen met rugstuk.
Bij onze slager is de hoeveelheid kippendijen in de vitrines in evenwicht met de hoeveelheid kipfilets. Dat is in onze supers anders. Daar overheerst ondanks het bericht van de NOS, de kipfilet nog steeds, of weer.
Hele kippendijen zijn niet echt mooie stukjes vlees. Foto’s van kippendijfilets laten meestal de gladde buitenkant zien. Klap je een kippendij open en bekijk je de onderkant, dan is het allemaal wat rommeliger. Logisch, want daar zijn de botten weggesneden. Tenminste bij die van de slager. Gekocht in de supermarkt willen er nog wel eens botresten aanzitten. Dan altijd controleren!
Snij je ze niet in reepjes, dan kan je het uiterlijk van een kippendij toch verbergen, in een broodje. De kippendijburger, zwarte bonen en romaine zie je. Net als de tomaat en mais. Maar wat je niet ziet draagt ook bij aan de smaak. Een saus toch gebaseerd op die van Generaal Tso.