Archief van
Tag: sucuk

Flammkuchenpizza met sucuk

Flammkuchenpizza met sucuk

Als ik pizza eet, zit ik regelmatig te piekeren wat ik er op zal doen. De truc is om de pizza met beleid te beleggen. Teveel beleg heeft meestal een niet gare bodem in het midden tot gevolg. En met een overdaad aan beleg verdwijnt bovendien elke subtiliteit van smaken die een pizza doorgaans tot een succes maken.

Uiteindelijk kom ik toch vaak uit bij een tonno: tonijn met ui en mozzarella en parmezaanse kaas. En niet te vergeten een tomatensaus. Er valt niet te tornen aan een succesverhaal. 

Een tweede voorkeurspizza is overigens met gorgonzola. Nee, niks geen quattro formaggio. Vier kazen? Onzin! Gorgonzola is dé kaas voor een kaaspizza. Een verbrand gehemelte is overigens meestal het gevolg. Alleen maar omdat ik nooit lang genoeg kan wachten tot de pizza voldoende is afgekoeld.

Maar soms moet je het doen met de ingrediënten die je in huis hebt. Geen pizzadeeg, geen tonijn en geen gorgonzola. Wel zin in pizza en wel flammkuchendeeg. 

Nu eet ik niet vaak flammkuchen, hoe lekker ook, want crème fraîche is niet per se het gezondste beleg. Maar flammkuchendeeg is perfect voor pizza, daar kwam ik al eerder achter. Ideaal voor iedereen die van pizza houdt met een dunne bodem. 

Maar welk beleg te kiezen op een flammkuchenpizza? De koelkast bood niet bijzonder veel opties. Naast mozzarella eigenlijk alleen sucuk, een gekruide en gefermenteerde worst.

Sucuk is dé worst van Turkije, maar het is populair op de hele Balkan en wijde omgeving. Meestal is sucuk gemaakt van rundvlees, maar soms ook van lamsvlees.

Het maken van sucuk gaat ook ver terug in de tijd. Het woord komt als suɣut al voor in de Dīwān Lughāt al-Turk, een werk uit de elfde (!) eeuw dat geldt als het eerste woordenboek van de Turkse talen. Zo oud is onze Groninger worst vast en zeker niet. 

Sucuk is in Turkije vooral gemaakt van rund. Dat levert een heel ander product om dan onze worsten, die vooral van varkensvlees zijn gemaakt. Terwijl wij onze worsten laten drogen om uit het vuistje te eten, of om brood, is dat niet de bedoeling met sucuk. Ik doe het vanaf het dat ik sucuk ken wel, een hardnekkige gewoonte, maar het smaakt dan niet. Sucuk is bedoeld om te bakken. En is in Turkije heel populair in een heel eenvoudig ontbijtgerecht: menemem. Sucuk blijkt echter ook heel geschikt als beleg voor een flammkuchenpizza!

Lees Meer Lees Meer

Turks ontbijtje als lunch: menemen met ui

Turks ontbijtje als lunch: menemen met ui

Buitenhuis ontbijt ik doorgaans uitgebreider ontbijt dan thuis. Wellicht ook ingegeven door de ruime keuze en in het buitenland doorgaans ook door de smakelijkheden die we in Nederland niet eten.

In India at ik soms ’s ochtends teveel rijst of dosa, aangezien er geen brood werd geserveerd. In Suriname wist ik de pom gelukkig elke ochtend te weerstaan, anders had men mij van de ontbijttafel kunnen rollen. Het werd doorgaans een uitsmijter ‘sunny side up’. Binnen Europa zijn de ontbijtmogelijkheden meestal wat traditioneler, al is het in Duitsland vaak wel een vleeswarenfestijn. In Nederland kies ik meestal voor een broodje kaas met een zacht gekookt eitje. Thuis ontbijt ik doorgaans vrij sober met een cracker, een boterham of een bakje yoghurt met muesli en noten. De eerste en laatste vooral als het brood op is, wat geregeld het geval is.

In veel landen worden eieren gegeten bij het ontbijt, zo ook Turkije. Een land dat ik de toekomst wellicht nog bezoek, al is het alleen al voor het eten. Een bekend ontbijtgerecht is roerei met tomaten: menemen.

Het gerecht is vernoemd naar het district Menemen, in het westen van Turkije in de provincie Izmir. Dit eiergerecht zou zijn ontstaan in de jaren twintig van de vorige eeuw. Al voor de Eerste Wereldoorlog waren er lokaal veel strubbelingen tussen Grieken en Turken, waarbij ook talloze dodelijke slachtoffers vielen. Na de Grieks-Turkse oorlog moesten de Griekse inwoners van de regio vertrekken. Hun plek werd ingenomen door Turken die van het Griekse eiland Kreta kwamen. Zij introduceerden het gebruik van geklutste eieren over kruiden en gebakken tomaten.

Lees Meer Lees Meer

Pasulj, Servische bonensoep

Pasulj, Servische bonensoep

In Engeland zegt met easy as pie om aan te geven hoe makkelijk een recept (of iets anders) is. Het Nederlandse equivalent is ‘dat is een eitje’. Onduidelijk is wat precies de herkomst is van die uitdrukking, maar het lijkt niet te maken te hebben met de makkelijke bereidingswijze van het koken of het bakken van een ei. In Servië zegt men prosto kao pasulj, zo makkelijk als pasulj. Pasulj is een bonensoep die in verschillende varianten op de Balkan wordt gegeten. Meestal worden witte bonen gebruikt of kievitsbonen. Als vlees wordt gerookt spek en worst toegevoegd, soms varkenspoot. En zoals de meeste typische wintersoepen gaan er wortels en uien in.

Voor pasulj wordt vaak een pittige worst gebruikt, maar je kunt ook gewoon verse worst gebruiken of zelfs rookworst. Ik koos voor sucuk, een droge gefermenteerde Turkse worst die veel op de Balkan wordt gegeten. Doorgaans wordt sucuk van rundvlees gemaakt, maar in sommige regio’s wordt paardenvlees gebruikt. De meeste sucuk die je in Nederland kan kopen (en soms ook wordt gemaakt) bevat rundvlees. De worst wordt tijdens de bereiding meerdere malen gemalen en krijgt hierdoor een typische structuur die niet vergelijkbaar is met de droge worsten zoals wij die in Nederland kennen, die bovendien meestal van varkensvlees zijn gemaakt. Sucuk wordt niet rauw gegeten, maar gebakken, bijvoorbeeld met ei als ontbijt. Eerder gebruikte ik als sucuk voor de bulgur pilavi. De worst is sterk van smaak, dus overdrijf niet.

Pasulj is een goed gevulde winterse soep, verwarmend en vol met groenten. Doet zelfs een beetje aan onze erwtensoep denken, ook zonder rookworst.

Lees Meer Lees Meer