Reutel

Als ik in de winterkou buiten aan het werk ben, dan mogen we voor de lunch graag de warmte opzoeken en genieten van een twaalfuurtje. De basis van een twaalfuurtje bestaat meestal uit een gebakken ei op brood, een kroket op brood en een soepje. De meeste twaalfuurtjes die ik tegenkom kosten zo rond de 13 euro. Dat is niet te duur voor een afwisselende lunch. De samenstelling van een twaalfuurtje kan overigens wel verschillen. In de buurt van de zee en de grotere waterparijen heeft een twaalfuurtje soms een vis-thema. In plaats van een gebakken ei wordt er zalm of paling geserveerd en in plaats van een gewone kroket een garnalenkroket met daarnaast soms een vissoepje. Het straalt gelijk luxe uit. Eerlijk is eerlijk, je betaalt dan ook vaak wel iets meer. Maar genieten mag ook wat kosten.

Een twaalfuurtje is trouwens ook een goed middel tegen keuzestress. Neem ik de uitsmijter of neem ik de kroket op brood? Of allebei?

De kwaliteit van het twaalfuurtje kan wel sterk verschillen. Dat geldt voor elk van de onderdelen van het twaalfuurtje. Te beginnen met het brood. Een eenvoudig sneetje van de supermarkt of een smakelijk desembrood. Een eenvoudig gebakken spiegelei of een dubbel ei op ham of kaas. Een standaard kroket of een ‘merk’kroket of, en dat is echt top of the bill, een huisgemaakte kroket. (Ik at in Zeeuws-Vlaanderen eens een huisgemaakte garnalenkroket…) En bij die gewone kroket een zakje mosterd of een klein bakje met een betere kwaliteit. En dan het soepje. Een tomatensoep gemaakt van poeder uit zo’n reusachtig blik of een huisgemaakt paprikasoepje, en alles daartussenin met of zonder balletjes. Tegenwoordig opvallend vaak geserveerd in een klein glas. Wat, zeg ik uit ervaring, niets zegt over de kwaliteit van de soep. Meer op het platteland krijg je vaak een echte kom met soep. Wel zo lekker.

Soms is een twaalfuurtje nog wat verder aangekleed met een bolletje huzarensalade en een ‘groene salade’. Dat laatste valt bijna altijd tegen. Meestal is het niet meer dan een blaadje sla of wat rucola, twee plakjes komkommer en wat zilveruitjes en een eetlepel selleriesalade. Het bolletje huzarensalade komt in veel gevallen uit de fabriek, maar sommige restaurants hebben huisgemaakte huzaren- of rundvleessalade. En dat proef je ook.

Zo’n twaalfuurtje is dus best divers en heeft ondanks het aanwezige afbreukrisico een zekere aantrekkingskracht, zeker in de wintermaanden. Als ik twijfel tussen de mogelijkheden op de kaart, dan vraag ik vaak wel even wat voor soep er bij het twaalfuurtje geserveerd wordt. Want die soep, die valt relatief vaak tegen. Zelden het gebakken eitje. Of de kroket, want laten we wel wezen, een kroket is altijd lekker.

Dit keer werd er hier om soep gevraagd als voorafje. Meestal wordt hier gegeten zonder voorafje, maar de winterkou vroeg om iets verwarmends. Met de slechte weersomstandigheden was de voorraad in de koelkast ietwat uitgeput geraakt en waren het toch vooral restjes van eerdere maaltijden die er nog lagen.

Voor de bouillon kun je een poedertje of blokje nemen of zoals ik een restje. Ik had namelijk een dag eerder een kipfilet gepocheerd met wat piment, grof gesneden lenteui en twee takjes selderij. Na het pocheren van de kip en zeven van het vocht had ik een heerlijk geurende bouillon. Goed voor een soepje.

En als je 1 of 2 tomaten hebt liggen, dan gaan die natuurlijk ook in de soep. Ik gebruikte gezeefde tomaten, die ik overhad van pizza maken…

…

Lees Meer Lees Meer