Tomatensoep met vermicelli, basilicum en laurier
Geen van ons had echt zin in lang koken. Al itererend kwam al snel de gedachte op een wat dikkere soep met vermicelli. 99% van de keren dat we soep maken, maken we die zelf. Onder die ene procent viel vorige keer de ossenstaartsoep met orzo en doperwten.
Wij kregen vroeger bijna altijd vermicelli in een bouillonsoep (met kippenreepjes). Alleen in ossenstaartsoep en erwtensoep niet. Vroeger eerst alleen rechte stukjes vermicelli, later kwamen de vormpjes en letters. Tegenwoordig kan je letters én cijfers kopen. Trouw aan onze eigen jeugd toch de rechte vermicelli gekocht.
In de tomatensoep kregen wij dus ook regelmatig vermicelli, ook al was die vermicelli niet altijd te zien door de ondoordringbare rode kleur van de tomatensoep. Het zal een macht der gewoonte zijn geweest, vermicelli in soep.
Die tomaten groeiden massaal in Nederlandse kassen. Tot ergens in de begin jaren 90 van de vorige eeuw de Wasserbombe-affaire plaatsvond. Duitse consumenten vonden Nederlandse tomaten vooral een waterbom zonder smaak. De Nederlandse kwekers moesten wel innoveren, door nu ook op smaak te selecteren.
In de jaren 10 van deze eeuw was er de volgende innovatie. Tomaten werden niet meer alleen los verkocht, maar ook als trostomaten. Ze zaten toen blijkbaar vaak met z’n 5en aan elkaar. Althans, volgens de Keuringsdienst van Waarde in mei 2018.
4 trostomaten. De tomaat van het nu lege takje al gebruikt in caprese crostini.
Tegenwoordig kan je ook kleine trostomaatjes kopen. Door de aanwezigheid van takjes zou je dan kunnen afleiden dat de tomaat aan de tomatenplant is gerijpt en niet in koelhuizen. Verder zou de smaak voller zijn, maar of dat echt zo is of alleen een psychologisch effect? Reclame werkt nu eenmaal, ook al is het bedrog. Maar ik geef het onmiddellijk toe. Trostomaten op het aanrecht staat veel mooier dan een verzameling losse tomaten op dezelfde plek.
Nederlandse vermicelli voor in de soep is niet hetzelfde als Italiaanse vermicelli. Die laatste is pasta, bedoeld voor in een maaltijd. Zoals in viermicielli co le pommadoro, pasta met saus van tomaten, bedacht door Ippolito Cavalcanti, uit 1839. Vermicelli voor in de soep vind je daarom niet in de schappen met pasta. Het staat in schappen bij de soep. En inmiddels maken ook Italiaanse bedrijven onze vermicelli voor in de soep: pasta per zuppa.
Op de nostalgische toer voor de nieuwe generatie: tomatensoep met vermicelli. Met 3 manifestaties van die tomaten: grote trostomaten, gezeefde tomaten en tomatenconcentraat.