Archief van
Tag: Vialone Nano

Hmm. 2 keer Vialone Nano en tuinerwten door elkaar

Hmm. 2 keer Vialone Nano en tuinerwten door elkaar

Correct Nederlands lijkt hm, met 1 m. Het fameuze ‘Etymologisch Woordenboek’, onze versie is van 1994, bevat het woord hm echter niet. De ‘van Dale’, bij ons uit 1992, wel. In het Engels meldt Oxford English Dictionary het woord hmm, net als de Merriam-Webster voor het Amerikaans Engels. 2 m’s zijn daar nodig, niet 1.

Hm en hmm zijn woorden die buiten een zin staan. Oftewel, ze kunnen een zin op zich zelf vormen. Hm kan verschillende betekenissen hebben, zoals twijfeling, nadenkend, vragend en als verduidelijking. Ik betrap me erop dat ik meestal onbewust hmm schrijf in Nederlandse teksten en niet hm. Zie de titel, waar het bewust is blijven staan. In Engeland gewoond en beroepsmatig nog steeds in het Engels aan het schrijven. Dan krijg je dat.

Voeg je meer m-en toe dan krijg je bijvoorbeeld hmmmm. Vooral gebruikt om te duiden dat je iets lekker vind, hoewel het op social media inmiddels ook hmm lijkt te vervangen.

Passief met een half oog kookprogramma’s kijken. Hmm. Als in, wat moeten we daar nu van vinden. Het gebeurt, bij ons tenminste, ok, door mij. Ik zag een chef-kok doperwten gebruiken in een maaltijd. Ze bleven heel. Een andere chef-kok pureerde de doperwten allemaal, met kruiderij, tot een smeersel en legde dat op een groot stuk gebarbecued vlees. Nog een andere chef-kok stampte tuinerwten kapot, maar zo dat zeg de helft puree werd en de andere helft heel bleef. En dat werd gemengd door, in mijn herinnering, rijst. En die laatste chef-kok vond het fantastisch smaken.

Interessant. In slechts 45 minuten 3 keer verschillend gebruik van de textuur van groene erwten. Blijkbaar zijn groene erwten niet alleen populair bij ons, maar ook bij beroemde TV-chefs. En toen moest er weer wat anders worden gedaan dan passief met een half oog TV kijken.

Wij maken zelden een eenpansmaaltijd. Vooral omdat dan in principe elke hap precies hetzelfde smaakt. Zijn we niet allemaal fan van, alhier. Meestal lossen we dat op door sommige ingrediënten grof te snijden en zo te garen en te eten. Zodat op een lepel of vork toch verschillende texturen en daarmee toch ook verschillende smaken een rol spelen. A priori leek daarom de helft gepureerde erwten en de andere helft hele erwten interessant. Om het goed te praten noemden we het achteraf experimenten.

Daarom 2 keer Vialone Nano risotto en tuinerwten uit de diepvries, wel met andere extra ingrediënten. Want het eerste experiment werd niet door iedereen als optimaal ervaren. Oftewel, hoe ‘elke hap smaakt toch echt wel hetzelfde’, echt niet door iedereen wordt gewaardeerd. Dus niet veel later een 2e experiment uitgevoerd. Want, we houden nooit op met experimenteren!

We starten daarom met de helft gepureerde tuinerwten en de andere helft hele tuinerwten. Want tuinerwten uit de diepvries, daar zijn we echt dol op. Veel meer dan op doperwten uit glas. Hoe leuk zelf doperwten doppen bij onze grootouders in onze jeugd ook was! Want verse doperwten – eten op de plukdag – smaken echt heel anders en lekkerder dan doperwten uit glas of blik, meldt mijn geheugen.

…

Lees Meer Lees Meer

Groene asperges, risotto, spek, noten en knoflook

Groene asperges, risotto, spek, noten en knoflook

De oud Romeinen waren zeer bekend met asperges.

Al rond 160 v.C. beschrijft Cato in zijn De Agri Cultura uitvoerig hoe je asperges moet planten en telen. Ook Plinius schrijft in zijn Naturalis Historia uit het jaar 79 over asperges. Hij roemde de wilde asperge, maar beschreef de opzettelijke teelt van zware exemplaren niet bepaald positief. En in Apicius, uit de 4e eeuw, staan zelfs 2 recepten voor een taart met asperges.

Zes eeuwen asperges eten, ze moeten ze erg lekker hebben gevonden. Er doen misschien daarom ook zulke mooie verhalen over asperges de ronde.

Zo wordt van Julius Caesar gemeld dat hij asperges at met gesmolten boter. Ik zou graag de bron van dit verhaal zien, gezien de afkeer van boter bij de oude Romeinen. Volgens, alweer, Plinius, was boter iets voor barbarenstammen. De oude Romeinen dichtten wel een geneeskrachtige werking aan boter toe. Julius Caesar die boter at. Dat zou uitzonderlijk zijn (geweest).

Er is ook een ander verhaal over Julius Caesar,  juist over de oud Romeinse afkeer van boter. Opgeschreven door de Griekse historicus Plutarchus. Die leefde van omstreeks 46 tot omstreeks 120, terwijl Caesar leefde van 100 tot 44 v.C. Ruim meer dan 100 jaar tussen boek en mogelijke feiten. Plutarchus staat ook niet bekend als een nauwkeurige geschiedschrijver.

Het verhaal gaat dat de toen nog gouverneur Julius, van de regio Cisalpine in Noord-Italië, werd uitgenodigd voor een etentje bij de rijke Valerio Leone. Daar zou ook verse asperges met boter zijn geserveerd; een gebruik geërfd van de Etrusken? Iemand in het gevolg van Julius zou hebben gemeld dat boter barbaars voedsel was. Waarop Julius de sfeer zou hebben gered door te melden de gustobus non disputandum est: over smaak valt niet te twisten. Het achteraf toeschrijven van een beroemde uitspraak een beroemde keizer?

Dat komt vaker voor. Als keizer Augustus (63 v.C – 14 AD) iets snel gedaan wilde hebben dan commandeerde hij velocius quam asparagi conquantur – sneller dan je asperges kunt koken. Daar is wel een oud Romeinse bron van! Maar. De uitspraak wordt aan Augustus toegeschreven door Suetonius in zijn boek De vita Caesarum (over het leven van de Caesars) en wel in deel 2, paragraaf 87. Het hele boek, geschreven in het jaar 121, behandelt het leven van twaalf opeenvolgende keizers. Het boek is dus meer dan een eeuw nadat Augustus leefde geschreven. Het is een sappig boek, vol met roddels. De bronnen van het boek? Feitelijke gebeurtenissen aangevuld met geruchten. Dat maakt het toch wel onzeker dat de toen en nu beroemde uitspraak echt door Augustus is gedaan. Maar het verhaal blijft mooi.

Geschiedenis, je kunt het in je eigen voordeel opschrijven. En dat gebeurt nog steeds. Vroeger onder andere over asperges. Tegenwoordig ook over veel serieuzere zaken.

In Nederland zijn witte asperges van oudsher populair. Rechtstreeks van de boer kopen, verser kan niet. In Nederland bijna altijd witte asperges. Groene asperges hebben we in Engeland leren eten. Groene asperges zijn daar juist veel populairder dan de witte variant.

…

Lees Meer Lees Meer

Haricot verts, risotto, cheddar, ui en pancetta

Haricot verts, risotto, cheddar, ui en pancetta

De haricot verts geven een lichte zoetheid aan het gerecht, net als de uien, waar zich kleine stukjes nog witte knoflook aan hebben gehecht. De extra garnering met cottage cheese zorgt voor een fris zurige smaak en korrelige textuur. De risotto is gegaard in groentebouillon en daarna is er vers geraspte pikante cheddar doorgeroerd, met enig geweld. Erbovenop liggen pancetta blokjes en geroosterde pijnboompitten. Complete maaltijd met zachte en hardere texturen, en veel verschillende smaken. Een blijvertje, zo werd meteen collectief besloten.

Die risotto, dat is dan ook een speciale: Vialone Nano. Gecreëerd in 1967, door de kruising van de risottosoorten Vialone en Nano. Ongekend succesvol, want het wordt naar verluidt samen met soorten Carnaroli en Maratelli als de top 3 van de Italiaanse risotto’s beschouwd. Carnaroli bestaat sinds 1945 en is ontstaan uit een kruising van de soorten Vialone (alweer) en Leoncino. Ik zou die pure Vialone wel eens willen proeven. Maratelli is een natuurlijke hybride, ontdekt in de natuur in 1914. Niets mis met die 3 al lang bestaande soorten. Kwaliteit blijft bovendrijven: tijdloos.

Risotto wordt romig als de korrels zetmeel afstaan aan hun omgeving. En dat doet Vialone Nano heel veel tijdens het koken. Perfect voor een lekkere rijstmaaltijd.

…

Lees Meer Lees Meer